Apokryfy Biblijne, V Ewangelia, W IMIĘ NAJŚWIĘTSZEGO, AMEN


W IMIĘ NAJŚWIĘTSZEGO, AMEN.

Tu zaczyna się Ewangelia Życia Doskonałego Jezusa-Marii, Chrystusa, potomka Dawida przez Józefa i Marię według ciała, i Syna Bożego przez Boską Miłość i Mądrość według Ducha.

Poprzez wszystkie czasy istnieje wieczna myśl, a ta myśl jest Słowem, a Słowo jest czynem, a te trzy są jedno w wiecznym Prawie. A to Prawo jest u Boga, a Bogiem jest to Prawo. Wszystkie rzeczy stworzone

zostały przez Prawo, a bez niego nic się nie stało, co się stało, w Słowie jest życie i materia, ogień i światłość. Miłość i mądrość są jedno ku zbawieniu wszystkich. A światłość świeci w ciemności, a ciemność jej nie skryła. Słowo jest życiodajnym ogniem, a przez swoje świecenie staje się ogniem i światłością w każdej duszy, przychodzącej na świat. Jestem na świecie, a świat jest we mnie i świat o tym nie wie. Przychodzę do swego własnego domu, a przyjaciele moi nie przyjmują mnie. Ale wszystkim, którzy przyjmują i słuchają, dana jest moc, stać się Dziećmi Bożymi, i tak samo tym którzy w święte imię wierzą, którzy nie z woli ciała i krwi, ale z Boga się narodzili. A Słowo ciałem się stało i mieszka między nami, a myśmy widzieli świętość jego pełną łaski. Oglądajcie Dobroć i Prawdę i Piękność Boga!

Rozdział I Pochodzenie i poczęcie Jana Chrzciciela

1 Za dni Heroda, króla judzkiego, żył pewien kapłan imieniem Zachariasz ze zmiany kapłańskiej Abiasza. Miał on za żonę jedną z córek Aarona, a na imię jej było Elżbieta.

2 Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga, postępując nienagannie według wszystkich przykazań i ustaw Pańskich. Lecz nie mieli potomstwa, ponieważ Elżbieta była niepłodna, a oboje byli już w podeszłym wieku.

3 I stało się, gdy sprawował służbę kapłańską przed Bogiem w kolejności przypadającej nań zmiany, że według zwyczaju urzędu kapłańskiego na niego padł los, by wejść do świątyni Pańskiej - Jovas i złożyć ofiarę z kadzidła. Cała zaś rzesza ludu modliła się na dworze w godzinie ofiary.

4 Wtem ukazał się mu Anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzidlanego. I zatrwożył się Zachariasz na jego widok, i lęk go ogarnął. Anioł zaś rzekł do niego: „Nie bój się, Zachariaszu, bo wysłuchana została modlitwa twoja, i żona twoja, Elżbieta urodzi ci syna, i nadasz mu imię Jan.

5 I będziesz miał radość i wesele, i wielu z jego narodzenia radować się będzie. Będzie bowiem wielki przed Panem i nie będzie jeść mięsa ani pić napoju mocnego, a będzie napełniony Duchem świętym już w łonie matki swojej.

6 I on nawróci wielu synów izraelskich do Pana, Boga ich. On to pójdzie przed nimi w duchu i mocy Eliaszowej, aby nawrócić serca ojców ku dzieciom, a niewierzących ku mądrości sprawiedliwych, przygotowując Panu lud prawy”.

7 Wtedy rzekł Zachariasz do anioła: „Po czym to poznam? Jestem bowiem stary, a żona moja w podeszłym wieku”. A odpowiadając, anioł rzekł do niego: „Jam jest Gabriel, stojący przed Bogiem, i zostałem wysłany, by do ciebie przemówić, i zwiastować ci tę dobrą nowinę.

8 Otóż zaniemówisz, i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, kiedy się to stanie; wtedy język twój będzie rozwiązany, bo nie uwierzyłeś słowom moim, które się wypełnią w swoim czasie”.

9 A lud oczekiwał Zachariasza, i dziwili się, że tak długo przebywa w świątyni. A gdy wyszedł, nie mógł z nimi mówić, i oni poznali, że miał widzenie w świątyni; dawał im też znaki, i pozostał niemym.

10 A gdy minęły dni jego służby, odszedł do domu swego. I po tych dniach była Elżbieta, żona jego, poczęła, i ukrywała się przez pięć miesięcy, mówiąc: „Tak mi uczynił Pan w dniach, kiedy wejrzał na mnie, by zdjąć ze mnie hańbę moją wśród ludzi”.

Rozdział II Niepokalane poczęcie Jezusa Chrystusa

1 A w szóstym miesiącu Bóg posłał Anioła Gabriela do miasta galilejskiego zwanego Nazaret, do panny poślubionej mężowi, któremu było na imię Józef, z domu Dawidowego, a pannie było na imię Maria.

2 A Józef był sprawiedliwym i rozumnym duchem, mężem, zdolnym w różnych pracach w drewnie i pracach kamieniarskich. Maria zaś była delikatną i światłą duszą i tkała zasłony dla świątyni. Oboje oni byli czyści przed Bogiem. Z nich obojga był Jezus-Maria, zwany Chrystusem.

3 Anioł zaś przyszedłszy do niej, rzekł: „Bądź pozdrowiona, Mario, znalazłaś łaskę; boskie bowiem macierzyństwo jest z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony jest owoc twego ciała”.

4 A gdy go ujrzała, zatrwożyła się przy jego słowach i rozważała w swojej myśli, co by mogło znaczyć to pozdrowienie. I rzekł do niej anioł: „Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. I oto poczniesz w łonie i urodzisz Syna, który będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego.

5 I Pan Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida, i będzie wiecznie królował nad domem Jakuba, a królestwu Jego nie będzie końca”.

6 Wtedy Maria rzekła do anioła: „Jak się to stanie, skoro nie znam męża?” I odpowiadając, anioł rzekł Jej: „Duch święty zstąpi na Józefa, twego zaufanego, i moc Najwyższego zacieni cię, o Mario; dlatego też To, co się z ciebie narodzi, będzie święte i będzie nazwane Synem Bożym, a imię Jego na Ziemi będzie Jezus Maria; On bowiem wybawi ludzi od grzechów ich, jeśli zawsze okazywać będą skruchę i posłuszni będą prawu.

7 Przeto nie jedz także mięsa i nie pij mocnych napojów; albowiem Dziecko to będzie poświęcone Bogu, już z łona matki swojej, i ani mięsa, ani silnych napojów nie przyjmie, i nikt nie przyłoży nożyc do Jego głowy.*

8 A oto, Elżbieta, ciotka twoja, mimo swego wieku także jest brzemienną i już jest w szóstym miesiącu, ona, którą zwano niepłodną, porodzi syna”. A Maria rzekła: „Otom ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. I odszedł od niej anioł.

9 Tegoż dnia ukazał się Anioł Gabriel Józefowi we śnie i rzekł do niego: „Bądź pozdrowiony, Józefie, tyś jest wybrany; albowiem ojcostwo Boga jest z tobą. Błogosławionyś ty między mężczyznami i błogosławiony jest owoc bioder twoich”.

10 A gdy Józef zastanawiał się nad tymi słowami, był zmieszany; lecz Anioł Pański rzekł do niego: „Nie bój się, Józefie, synu Dawida; albowiem łaskę znalazłeś u Boga, a oto spłodzisz Syna i nadasz Mu imię Jezus-Maria; albowiem On zbawi lud swój od grzechów jego”.

11 A to się stało, aby się wypełniło, co Pan powiedział przez proroka mówiącego: „Oto panna pocznie i porodzi Syna i nada Mu imię Immanuel, co się wykłada: Bóg w nas”.

12 A gdy Józef zbudził się ze snu, uczynił, jak mu rozkazał anioł i poszedł do Marii, zaślubionej sobie żony, i poczęła w łonie swoim Pana.

13 A Maria wybrała się w ornych dniach w drogę, i udała się śpiesznie do górskiej krainy, do miasta judzkiego i weszła do domu Zachariasza, i pozdrowiła Elżbietę.

14 A gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, i Elżbieta napełniona została Duchem Świętym, i zawołała donośnym głosem: „Błogosławionaś ty mię­dzy niewiastami i błogosławiony owoc ciała twego.

I5 A skądże mi to, że matka Pana mego przychodzi do mnie? Oto, gdym usłyszała głos pozdrowienia twego, podskoczyło z radości dzieciątko w łonie moim. I błogosławionaś ty, żeś uwierzyła. Albowiem wypełni się to, co ci Pan wypowiedział”.

16 I rzekła Maria: „Wielbi dusza moja Wiekuistego, i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim, bo wejrzał na uniżoność służebnicy swojej; oto bowiem odtąd uwielbiać mię będą wszystkie pokolenia.

17 Bo wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, i święte jest imię Jego. A miłosierdzie Jego z pokolenia w pokolenie nad tymi, którzy się Go boją.

18 Dokazał mocy ramieniem swoim, i rozproszył pysznych w zamysłach ich serc.

19 Strącił władców z tronów, a wywyższył poniżonych, łaknących nasycił dobrami, a bogaczów odprawił z niczym.

20 On pomaga w miłosierdziu słudze swemu Izraelowi, jak powiedział do ojców naszych,

Abrahama i potomstwa jego na wieki”.

21 Pozostała tedy Maria u niej trzy miesiące; po czym powróciła do domu swego.

22 A te są słowa, które Józef powiedział i rzekł: „Błogosławionyś Ty, Boże naszych ojców

i naszych matek w Izraelu; albowiem we właściwym czasie wysłuchałeś mnie, a w dniu

zbawienia dopomogłeś mi.

23 Albowiem Tyś powiedział: Strzec cię będę i uczynię cię zbawcą ludu, aby odnowić

oblicze świata i opuszczone miejsca z rąk szkodników uwolnić.

24 Abyś mógł mówić do pojmanych: Idźcie stąd i bądźcie wolni, a do tych, którzy kroczą

w ciemności: Ukażcie się w światłości. I paść się będą na ścieżkach radości, i nie będą

nigdy polować ani zabijać stworzenia, które Ja stworzyłem, by radowało się przede Mną.

25 Ci nie będą cierpiały głodu ani pragnienia, ani gorąco nie będzie im szkodzić, ani zimno

ich nie zniszczy. I uczynię drogę dla pielgrzymów na wszystkich moich górach, a wyżyny

moje będą wspaniałe.

26 Śpiewajcie, niebiosa, i raduj się, ziemio, a wy pustynie, rozbrzmiewajcie śpiewem!

Albowiem Ty, o Boże, jesteś zbawcą ludu swego i pocieszasz tych, którzy cierpieli

nieprawość”.

Rozdział III Narodziny Jana Chrzciciela i nadanie mu imienia. Hymn Zachariasza

1 A gdy dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania, urodziła syna. I usłyszeli sąsiedzi i krewni jej, że Pan okazał jej wielkie miłosierdzie, i cieszyli się razem z nią.

2 A dnia ósmego zeszli się, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu nadać imię ojca jego Zachariasz. Na to odezwała się matka jego i rzekła: „Nie tak, lecz nazwany będzie Jan”. I rzekli do niej: „Nie ma nikogo w rodzinie twojej, który by miał to imię”.

3 Więc skinęli na ojca jego, jak je chce nazwać. A on poprosił o tabliczkę i napisał: Jan jest imię jego. I zdziwili się wszyscy; zaraz też otworzyły się usta jego i język jego, i począł mówić, chwaląc Boga.

4 I padł wielki lęk na wszystkich ich sąsiadów, a po całej górskiej krainie judzkiej opowiadano o wszystkich tych wydarzeniach. Wszyscy zaś, którzy o tym słyszeli, wzięli to do serca swego i mówili: „Czymże będzie to dziecię? Ręka Pańska (Jovas) bowiem była z nim” .

5 A Zachariasza, ojca jego, napełnił Duch Święty, więc prorokował tymi słowy: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela; że nawiedził lud swój, i dokonał zbawienia jego. I wzniósł nam próg zbawienia w domu Dawida, sługi swego, Jak od wieków zapowiedział przez usta świętych proroków swoich.

6 Abyśmy wybawieni zostali od wrogów naszych i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą. Okazał miłosierdzie ojcom naszym, pomny na przymierze swoje święte.

7 I na przysięgę, która złożył Abrahamowi, ojcu naszemu, ze pozwoli nam, wybawionym z ręki wrogów, bez bojaźni służyć Mu w swiętobliwości i sprawiedliwości po wszystkie dni życia naszego.

8 A ty, dziecię, prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz przed Panem, aby przygotować drogę Jego i dać ludowi Jego poznanie zbawienia przez odpuszczenie grzechów ich.

9 Przez wielkie zmiłowanie Boga naszego, dzięki któremu nawiedzi nas światłość z wysokości, by objawić się tym, którzy są w ciemności i siedzą w mrokach śmierci, aby skierować nogi nasze na drogę pokoju”.

10 A dziecię rosło i wzmacniało się na duchu, a posłannictwo jego było zakryte, aż do dnia wystąpienia jego przed ludem izraelskim.

Rozdział IV Narodzenie Jezusa Chrystusa

1 A narodzenie Jezusa Chrystusa takie było: I stało się w owym czasie, ze wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisano cały świat. A każdy mieszkaniec Syrii szedł, aby dać się zapisać w miejscu swego pochodzenia; było to w połowie zimy.

2 Poszedł tez i Józef z Galilei, z miasta Nazaretu, do Judei, do miasta Dawidowego, które zowią Betlejem, (dlatego ze był z domu i z rodu Dawida), aby dać się zapisać wraz z Maria, poślubiona sobie małżonka, która była brzemienna.

3 I gdy tam byli, nadszedł czas, aby porodziła. I porodziła swego pierwszego Syna w grocie i owinęła Go w pieluszki i położyła Go w żłobie; gdyż nie było miejsca. w gospodzie. A oto grota napełniona została światłością, święcącą jak słońce w swojej wspaniałości.

4 A były w pieczarze wól, koń, osioł i owca., a pod żłobem leżała kotka ze swymi małymi; i były tam również gołębie, a każde ze zwierząt miało swego towarzysza, męskiego albo żeńskiego.

5 A stało się tak, ze narodził się On wśród zwierząt, które przez uwolnienie ludzi z niewiedzy i samolubstwa przyszedł uwolnić od cierpień ich przez objawienie Synów i Córek Bożych.

6 A byli w tej krainie pasterze w polu czuwający i trzymający straże nocne nad stadem swoim. A oto Anioł Pański stanął przy nich, a Chwała Najwyższego oświeciła ich, i ogarnęła ich bojaźń wielka.

7 I rzekł do nich anioł: „Nie bójcie się, bo oto zwiastuje wam radość wielka, która będzie udziałem wszystkiego ludu: albowiem dziś się wam narodził Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym. A to będzie dla was znakiem: Znajdziecie Dzieciątko owinięte w pieluszki i leżące w żłobie”.

8 I zaraz z aniołami przybyło mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących: „Chwała na wysokościach Bogu i pokój na Ziemi wszystkim, którzy są dobrej woli”.

9 A gdy odeszli aniołowie od nich do nieba, rzekli pasterze jedni do drugich: „Pójdźmy wiec do Betlejem i zobaczmy, co się tam stało, i co nam Pan oznajmił”.

10 I śpiesząc się, przybyli i znaleźli oboje, Marie i Józefa w grocie oraz Dzieciątko leżące w żłobie. A ujrzawszy to, rozgłosili to, co im powiedziano o Tym Dzieciątku.

11 I wszyscy, którzy słyszeli, dziwili się temu, co pasterze im opowiedzieli. Maria zaś zachowywała wszystkie te słowa w sercu swoim. I wrócili pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli.

12 A gdy minęło osiem dni, aby obrzezano Dziecię, tedy nadano Mu imię Jezus-Maria, jak Je nazwał anioł zanim się w żywocie matki poczęło. A gdy minęły dni oczyszczenia jej według Zakonu

Mojżeszowego, przynieśli Dzieciątko do Jerozolimy, aby Je stawić Panu. (Jak napisano w Zakonie Pańskim, iż każdy pierworodny syn będzie poświęcony Panu).

13 A był wtedy w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon, był on sprawiedliwy i bogobojny i oczekiwał pociechy Izraela, a Duch święty był w nim. Temu Duch święty objawił, iż nie ujrzy śmierci, zanimby nie oglądał Chrystusa Pana.

14 Ten przyszedł z natchnienia Ducha do świątyni. A gdy rodzice Dzieciątka wnosili Jezusa, by wypełnić przepisy Zakonu co do Niego, a gdy ujrzał Dzieciątko, jak gdyby to był słup światła, wtedy wziął Je na ręce swoje, chwalił Boga, mówiąc:

15 „Teraz puszczasz sługę swego, Panie, w pokoju, jak powiedziałeś, według słowa Twego. Gdyż oczy moje widziały Zbawiciela Twego, któremu przed wszystkimi ludami dałeś światło, ku oświeceniu pogan i ku chwale ludu Twego izraelskiego”. A rodzice Jezusa dziwili się temu, co mówiono o Nim.

I6 I błogosławił Im Symeon i rzekł do Marii, matki Jego: „Oto, Ten położony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, przeciw któremu mówić będą (i zaprawdę miecz przeniknie dusze twoja), aby myśli wielu serc objawione były”.

17 I była Anna, prorokini, córka Fanuela, z pokolenia Aser, która była w bardzo podeszłym wieku i nie opuszczała świątyni, ale służyła Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą.

18 Ta też nadszedłszy tejże godziny, uwielbiała Pana, i o Nim mówiła wszystkim, którzy oczekiwali wybawienia w Jerozolimie. A gdy wykonali wszystko według Zakonu Pańskiego, wrócili do Galilei do miasta swego, Nazaretu.

Rozdział V Hołd Mędrców ze Wschodu

1 Gdy się Jezus narodził w Betlejem judzkim za czasów króla Heroda, oto przybyli do Jerozolimy Mędrcy Wschodu, którzy oczyścili się i nie jedli mięsa ani nie pili mocnych napojów, aby znaleźć Chrystusa, którego szukali. I pytali się: „Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Widzieliśmy bowiem na Wschodzie gwiazdę Jego i przybyliśmy oddać Mu pokłon”.

2 A gdy to usłyszał król Herod, zatrwożył się, a z nim cala Jerozolima. I kazał zgromadzić wszystkich kapłanów i uczonych w Piśmie i wypytywał ich, gdzie się miał Chrystus narodzić.

3 A oni mu rzekli: „W Betlejem judzkim, bo tak napisali prorocy: „A ty Betlejem, ziemio judzka, wcale nie jesteś najmniejszym miedzy książęcymi miastami judzkimi; z ciebie bowiem wyjdzie wódz, który rządzić będzie ludem moim izraelskim”.

4 Wówczas Herod wezwał potajemnie Mędrców i dowiedział się od nich dokładnie, kiedy się gwiazda pojawiła. A posławszy ich do Betlejem, rzekł: „Idźcie i dokładnie się dowiedzcie o Dzieciątku, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja poszedł też oddać Mu pokłon”.

5 Oni tedy wysłuchawszy króla, odeszli: A oto gwiazda, która ujrzeli na Wschodzie oraz anioł tej gwiazdy - wskazywali im drogę, aż przyszła i stanęła nad miejscem, gdzie było Dzieciątko, a gwiazda rozbłysła, jak gdyby to było sześć promieni.

6 I kiedy oni tak szli swoja droga ze swoimi wielbłądami i osłami, które były obładowane ich darami, a gwiazda na niebie towarzyszyła im w poszukiwaniu Dziecięcia, zapomnieli na chwile o swoich zmęczonych zwierzętach jucznych, które w spiekocie dnia niosły skarby i cierpiały z pragnienia i upadały ze zmęczenia. A gwiazda znikła przed ich wzrokiem.

7 Nadaremnie stali i spoglądali ku niebu i patrzyli jeden na drugiego z niepokojem. Wtedy przypomnieli sobie o swoich wielbłądach i osłach i pospieszyli, aby ich od ciężaru uwolnić, i znaleźć postój i odpoczynek.

8 A było w pobliżu Betlejem źródło. A gdy się nachylili, aby zaczerpnąć wody dla swoich zwierząt, oto ukazał się im w ciszy wodnej obraz gwiazdy, która stracili.

9 A gdy obraz ten ujrzeli, niezmiernie się uradowali.

10 I chwalili Boga, który im okazał miłosierdzie, podobnie jak oni miłosierdzie okazali spragnionym swoim zwierzętom.

11 I wszedłszy do domu, znaleźli Dzieciątko z Maria, matka Jego, i upadłszy, oddali Mu

pokłon, potem otworzyli swoje skarby i ofiarowali Mu złoto, kadzidło i mirrę.

12 A Bóg rozkazał im we śnie, aby nie wracali do Heroda, i wrócili inna droga do krainy

swojej. I zapalili według zwyczaju swego ogień i uwielbiali Boga w płomieniu.

13 A gdy odeszli, oto Anioł Pański ukazał się we śnie Józefowi i rzekł: „Wstań i weź

Dzieciątko i matkę Jego do siebie i uchodź do Egiptu, a bądź tam, aż ci dalej oznajmię;

albowiem Herod będzie szukał Dzieciątka, aby Je zgładzić.

14 On tedy wstawszy, wziął Dzieciątko i matkę Jego w nocy i uszedł do Egiptu i był tam

około siedmiu lat aż do śmierci Heroda, aby się wypełniło, co powiedział Pan przez

proroka, mówiącego: „Z Egiptu wezwałem Syna mego”.

15 Również i Elżbieta, usłyszawszy to, wzięła swego synka i poszła z nim w góry i ukryła

go tam. Herod posłał do świątyni do Zachariasza swoich ludzi, którzy zapytali go: „Gdzie

jest twoje dziecko?” On tedy odpowiedział: „Ja jestem sługą Bożym i przebywam ciągle w

świątyni. I nie wiem, gdzie się ono znajduje”.

16 Posłał wiec znowu do niego ludzi i rzekł: „Powiedz mi sprawiedliwie, gdzie jest twój

syn, czy nie wiesz o tym, ze życie twoje jest w ręku moim”. Zachariasz odpowiedział:

„Bóg jest świadkiem, jeśli przelejesz moja krew, Bóg przyjmie mego ducha; przelejesz

bowiem krew niewinnego”.

17 I zabili Zachariasza w świątyni miedzy miejscem najświętszym a ołtarzem; a lud

otrzymał wiadomość o tym przez glos, który wołał: „Zachariasz został zabity, a krew jego

nie może być wcześniej obmyta, zanim mściciel się nie zjawi”. A po pewnej chwili rzucili

kapłani los, i padł los na Symeona, który zajął jego miejsce.

18 Kiedy Herod przekonał się, - że go Mędrcy zawiedli, rozgniewał się bardzo i posłał swoich ludzi i kazał pozabijać wszystkie dzieci w Betlejem i w okolicy, od dwóch lat i młodsze według czasu, o którym się dokładnie dowiedział od Mędrców.

19 Wówczas wypełniło się, co powiedziano przez proroka Jeremiasza: „Słychać glos w Ramie, wiele skarg, płacz i narzekania oraz wielki smutek. Rachel opłakuje swoje dzieci i nie daje się pocieszyć, bo ich nie ma”.

20 A gdy Herod umarł, oto Anioł Pański ukazał się we śnie Józefowi w Egipcie, mówiąc: „Wstań, weź Dzieciątko oraz matkę Jego i idź do ziemi izraelskiej: Zmarli bowiem ci, którzy nastawali na życie Dziecięcia.

21 A on wstał, wziął Dzieciątko i matkę Jego i poszedł do ziemi izraelskiej. I mieszkali w mieście, które się nazywa Nazaret.

Rozdział VI Dzieciństwo i młodość Jezusa

1 A rodzice Jego chodzili każdego roku do Jerozolimy na Wielkanoc (Pascha), a oni święcili to święto na sposób ich braci, którzy unikali rozlewu krwi zwierząt i powstrzymywali się od mięsa i mocnych napojów. A gdy Jezus miał dwanaście lat, poszli do Jerozolimy na to święto, jak to było w zwyczaju.

2 A gdy skończyły się owe dni i wracali do domu, Dziecię Jezus zostało w Jerozolimie, o czym nie wiedzieli Jego rodzice. Mniemali oni bowiem, ze jest On miedzy krewnymi i towarzyszami, uszli dzień drogi i szukali Go miedzy przyjaciółmi i znajomymi. I gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy, szukając Go.

3 A po trzech dniach znaleźli Go w świątyni, siedzącego wpośród uczonych w Piśmie, słuchającego i żądającego im pytania. A wszyscy, którzy Go słuchali, zdumiewali się nad Jego rozumem i nad odpowiedziami Jego.

4 I ujrzawszy Go, dziwili się. I rzekła do Niego matka Jego: „Synu mój, cóżeś nam uczynił? Oto ojciec Twój i ja bolejąc, szukaliśmy Cię”. I rzekł do nich: „Czemuście Mnie szukali? Czyż nie wiecie, ze w tym domu, który jest Ojca mego, Ja być musze?” Lecz oni nie zrozumieli tego słowa, które im mówił. Ale matka Jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swoim.

5 A jakiś prorok, który Go ujrzał, powiedział Doń: „Oto Miłość i Mądrość Boża są Jednym w Tobie, dlatego w przyszłości winieneś nosić imię Jezus-Maria, albowiem przez Chrystusa Bóg zbawi ludzkość, która dzisiaj zaprawdę jest gorzkim jeziorem; ale ta gorzkość zamieni się w słodkość; ale temu rodzajowi nie ukaże się oblubienica, ale dopiero w przyszłym wieku”.

6 I poszedł z nimi i przyszedł do Nazaretu i był im posłuszny. I robił On z wielka zręcznością koła i jarzma a także stoły. A Jezus pomnażał się we wzroście i w łasce u Boga i ludzi.

7 A dnia jednego poszedł Chłopiec Jezus na pewne miejsce, gdzie były zastawione sidła, by łapać ptaki, a stało tam wielu chłopców. Wtedy Jezus rzekł do nich: „Kto zastawił te sidła na niewinne stworzenia Boże? Oto w jednym sidle winni być schwyta- ni ci, jak tamte tam”. I ujrzał On dwanaście wróbli, które były martwe.

8 I wyciągnął On ręce swoje nad nimi i powiedział im: „Odlećcie, a jak długo żyć będziecie, pamiętajcie o Mnie”. A one się podniosły i pofrunęły z głośnym krzykiem. A żydzi, widząc to, zdumiewali się bardzo i opowiedzieli o tym kaplanom.3

9 I inne cuda czyniło Dziecko, i widziano, jak kwiaty pod Jego stopami wyrastały, tam gdzie dotychczas była ziemia nieurodzajna. A Jego towarzysze stawali przed Nim w zdziwieniu.

10 A gdy Jezus miał lat osiemnaście, ożenił się z Miriam, panna z pokolenia Judy, i żył z nią siedem lat, aż ona umarła; albowiem Bóg zabrał ja do Siebie, aby Jezus stal się wolny ku wyższym celom, które miał wypełnić i cierpieć za wszystkich synów i córki ludzkie.4

11 A Jezus, ukończywszy naukę Zakonu, poszedł znowu do Egiptu, aby nauczyć się wiedzy Egipcjan, podobnie jak to uczynił Mojżesz. I poszedł na pustynie, gdzie się modlił i pościł, i otrzymał Moc boskiego imienia, przez które zdziałał wiele cudów.

12 I przez siedem lat rozmawiał On z Bogiem twarzą w twarz, i poznał mowę zwierząt i ptaków i moc lecznicza drzew, krzewów i kwiatów i ukryte siły szlachetnych kamieni i poznał ruchy Słońca i Księżyca i gwiazd i moc znaków pisma, misterium koła i miary kata i przemianę rzeczy i form, liczb i znaków. Stad wrócił On do Nazaretu, gdzie odwiedzał swoich rodziców, i nauczał tam i w Jerozolimie jako uznany rabbi, a nawet w świątyni, a nikt nie przeszkadzał Mu w tym.

13 . A po pewnym czasie udał się do Asyrii i Indii 5 i do Persji oraz do krainy Chaldejczyków. I odwiedzał ich świątynie i rozmawiał z kapłanami i z mędrcami przez wiele lat, i dokonywał wielu cudownych dziel i uzdrawiał chorych, podczas swojej wędrówki przez krainy.6

14 I zwierzęta polne miały Dlań głęboki szacunek, a ptaki wcale się Go nie bały; albowiem On ich nie straszył, a nawet dzikie zwierzęta pustyni odczuwały w Nim Moc Bożą i służyły Mu dobrowolnie, nosiły Go z miejsca, na miejsce.

15 Albowiem duch bogopodobnej ludzkości napełniał Go i napełniał tak wszystkie rzeczy dookoła Niego i czynił wszystko Mu poddane, a tak wypełniły się słowa proroka: „Lew będzie leżał obok cielęcia, a lampart obok koźlęcia i wilk obok baranka, i niedźwiedź obok osła i sowa obok gołębia.

16 I nikt nie będzie ranić ani zabijać na górze mojej świętej; albowiem świat będzie napełniony znajomością Jedynego świętego, podobnie jak wody okrywają łożysko morza. I w tych dniach pragnę jeszcze zawrzeć przymierze ze zwierzętami ziemi i z ptakami powietrza, z rybami morza i ze wszystkimi stworzeniami Ziemi. A łuk połamie i także miecz i wszystkie narzędzia wojenne zniszczę na Ziemi, i będą one precz odłożone w miejsca bezpieczne, aby wszyscy bez bojaźni żyli .

17 ` I zaślubię ciebie sobie na zawsze w prawości i w .pokoju i w dobrotliwości serca, i poznasz Boga swego, a świat wyda zboże i wino i olej, a ja powiem im, którzy nie są ludem moim, a oni będą mówić do mnie: Ty jesteś Bogiem naszym”.

18 A dnia pewnego szedł On górzysta ścieżką niedaleko pus­tyni, i tam spotkał lwa, którego tłum ludzi pędził i obrzucał kamieniami i oszczepami, aby go zabić.

19 . Lecz Jezus zabronił im słowami: „Dlaczego prześladujecie stworzenia Boże, które są szlachetniejsze niż wy? Przez okrucieństwo ludzi wielu pokoleń uczyniono zwierzęta wrogami człowieka, tego człowieka, który winien być ich przyjacielem.

20 Tak jak Moc Boża w nim się okazywała, także Jego długa cierpliwość i Jego litość. Zaprzestańcie prześladowania tego stwo­rzenia, które nie chce wam wyrządzić żadnego cierpienia. Czyż nie widzicie, jak ono przed wami ucieka i przed wasza wściekłością i jest przestraszone?”

21 I lew przyszedł i położył się u nóg Jezusa i zaświadczył Mu o swojej sympatii. A lud pełen zdumienia mówił: „Oto ten Człowiek kocha wszystkie stworzenia i ma moc nawet nad zwierzętami pustyni, i one słuchały Go”.

Rozdział VII Kazanie pokutne Jana

1 W piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza, gdy namiestnikiem Judei był Poncjusz Piłat, a Herod tetrarcha galilejskim, Kajfasz zaś najwyższym kapłanem, a przewodniczącym Sanhedrynu Annasz - wyszedł rozkaz Boży do Jana, syna Zachariasza na puszczy.

2 A Jan obchodził wszystkie okolice nad Jordanem, głosząc chrzest opamiętania na odpuszczenie grzechów. Jak było napisane w Księdze Mów proroka Izajasza, który powiada: „Oto Ja posyłam przed Tobą anioła mego, który przygotuje drogę Twoją przed Tobą. To jest glos kaznodziei na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, prostujcie ścieżki Pomazańca.

3 Każdy padół niech będzie wypełniony, a każda góra i pagó­rek zniesione, drogi krzywe wyprostowane, a nierówne wygładzone. I wszelkie ciało ujrzy zbawienie Boże”.

4 A Jan miał odzienie z sierści wielbłądziej i pas podobny około bioder, a pokarmem jego były owoce drzewa grochowego' i miód leśny. I szedł on do Jerozolimy, przez całą krainę judzką aż do krainy około Jordanu, a wszyscy byli chrzczeni przezeń w Jordanie, wyznając grzechy swoje.8

5 Wtedy powiedział do ludu, który przyszedł, aby być przez niego ochrzczony: „O rodzaju nieposłusznych, któż wam wskazał, abyście uciekali przed przyszłym gniewem? Patrzcie, abyście czynili prawe owoce opamiętania i nie mówcie: Ojca, mamy Abrahama.

C Albowiem powiadam wam: Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. A już i siekiera do korzeni drzew jest przyłożona, a drzewo, które nie przynosi dobrych owoców, będzie wycięte i w ogień wrzucone”.

7 I bogaci pytali go, mówiąc: „Cóż mamy tedy czynić?” On odpowiadając, rzekł im: „Kto ma dwie suknie, niechaj da temu, który nie ma, a kto ma pokarm, niech czyni podobnie”.

8 Przychodzili tez i celnicy, by dać się ochrzcić, i mówili do niego: „Mistrzu, co mamy czynić?” A on rzekł do nich: „Nie zadajcie więcej ponad to, co dla was postanowiono, i bądźcie wyrozumiali według waszych sil”.

9 Pytali go tez i żołnierze, mówiąc: „A my co mamy czynić?” I rzekł im: „Nikomu gwałtu ani nieprawości nie czyńcie, lecz przestawajcie na swoim żołdzie”.

10 I mówił on do wszystkich i rzekł im: „Powstrzymujcie się od krwi i wszystkich uduszonych stworzeń i ciał zabitych ptaków i zwierząt i strzeżcie się wszelkiego okrucieństwa i wszelkiej nieprawości. Czyż mniemacie, ze krew ptaków i zwierząt może zmyć wasze grzechy? Powiadam wam: Nie. Mówcie prawdę! Bądźcie prawi, bądźcie miłosierni względem waszych bliźnich i względem wszelkiego stworzenia, które tam żyją, i chodźcie pokornie przed waszym Bogiem”.

11 A gdy lud trwał w oczekiwaniu i wszyscy w sercach swych rozważali czy tez Jan nie jest Chrystusem, Jan odpowiedział wszystkim, mówiąc: „Ja chrzczę was woda, lecz przychodzi moc­niejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów Jego.

12 Ten was chrzcić będzie woda i ogniem. W ręku Jego jest wiejadlo, by oczyścić klepisko swoje i żebrać pszenice do spich­lerza, lecz plewy spali w ogniu nieugaszonym”. Wiele tez innych dał napomnień ludowi w kazaniu swoim.

Rozdział VIII Chrzest Jezusa-Marii, Chrystusa

1 Było to w dziesiątym miesiącu, w połowie lata. Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan, do Jana, aby się dać ochrzcić przez niego. Ale Jan odmawiał Mu, mówiąc: „Ja potrzebuje chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?” A Jezus, odpowiadając, rzekł do niego: „Ustąp teraz; albowiem godzi się nam wypełnić wszelką sprawiedliwość”. Tedy Mu ustąpił.

2 A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wystąpił z wody, i oto otworzyły się nad Nim niebiosa, i stanął nad Nim jaśniejący obłok, z którego przenikało dwanaście promieni, i Duch święty jako gołębica zstąpił na Niego i jaśniał nad Nim. I oto rozległ się głos z nieba: „Ten jest Syn mój umiłowany, którego Sobie upodobałem. Jam Go dziś splodzil”.9

3 A Jan świadczył o Nim, mówiąc: „Ten to był, o którym powiedziałem: Ten, który za mną idzie, był przede mną; bo pierwej był niż ja. A z Jego pełności myśmy wszyscy wzięli, łaskę za łaskę. Zakon bowiem został nadany przez Mojżesza. po części, łaska zaś i prawda stała się w pełni przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. W jednorodzonym Synu, który z łona Wiekuistego (Boga) Pochodzi Bóg się objawił.

4 A takie jest świadectwo Jana, gdy żydzi z Jerozolimy wysłali kapłanów i lewitów, aby go zapytali: „Ty kim jesteś?” I nie zaprzeczył, ale wyznał: ;,Ja nie jestem Chrystusem”.

5 I zapytali go. „Kim wiec? Eliasz jesteś?” A on mówi: „Nie jestem”. „Prorokiem jesteś, o którym mówił Mojżesz?”

I odpowiedział: „Nie jestem”. Rzekli mu: „Wiec kim jesteś? Musimy dąć odpowiedz tym, którzy nas posłali. Cóż powiadasz o sobie?” Rzekł: „Jam jest glos kaznodziei na pustyni. Prostujcie drogę Pana, jak powiedział Izajasz prorok”.

6 A wysłańcy byli z faryzeuszów. I pytając go, rzekli mu: „Czemu wiec chrzcisz, jeżeli nie jesteś Chrystusem ani Eliaszem, ani prorokiem, o którym mówił Mojżesz?”

7 Odpowiedział im Jan, mówiąc: „Ja chrzczę wodą; ale pośród was stoi, którego wy nie znacie. On będzie chrzcił wodą i ogniem. To Ten, który przyjdzie po mnie, a jednak był przede mną, któremu nie jestem godzien, rozwiązać rzemyka sandałów Jego”.

8 To się stało w Beta barze, za Jordanem, gdzie Jan chrzcił. A Jezus miał w tym czasie trzydzieści lat, według ciała syn Józefa i Marii, ale w duchu Chrystus, Syn Boga, Wiekuistego Ojca i Wiekuistej Matki, jak Duch świętobliwości z mocą oznajmił.

9 A Józef był synem Jakuba i Eliszeby, a Maria była córka Eliego (zwanego Joachimem) i Anny, którzy byli dziećmi Dawida i Batszeby, z Judy i Szeli, z Jakuba i Lei, z Izaaka i Rebeki, z Abrahama i Sary, z Seta i Maaty, a Adama i Ewy, którzy byli Dziećmi Boga.

Rozdział IX Cztery kuszenia

1 Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynie, aby Go kusił diabeł. A dzikie zwierzęta pustynne były około Niego i służyły Mu. A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, wówczas łaknął.

2 I przystąpił do Niego kusiciel i rzekł Mu: „ Jeżeli jesteś Synem Bożym, powiedz, aby te kamienie stały się chlebem; albowiem stoi napisane: Dam wam najlepszej pszenicy i miodu, a wodę ze skały”.

3 A On odpowiadając, rzekł mu: „Napisano: Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które wychodzi z ust Bożych” .

4 Potem diabeł pokazał Mu niewiastę największej piękności i powabu i delikatnego ducha i przy tym wielkiego rozumu i rzekł Mu: „Weź ją, jeśli chcesz, gdyż ona pragnie Ciebie, i Ty masz zakosztować miłości i szczęścia przez cały ciąg Twego życia i oglądać dzieci swoich dzieci. Czyż bowiem nie napisano: „Nie­dobrze być człowiekowi samemu?”

5 A Jezus-Maria rzekł: „Idź precz! Albowiem napisano: Nie daj się uwieść pięknością niewiasty; gdyż wszelkie ciało jest jak trawa i jak kwiaty polne; trawa usycha, a kwiaty więdną, ale Słowo Boga trwa na wieki. Dziełem moim jest pouczyć dzieci ludzkie i zbawić je, a ten, kto z Boga jest narodzony, zatrzymuje nasienie Jego w sobie”.

Wtedy zaprowadził Go diabeł do miasta świętego i postawił Go na szczycie świątyni i rzekł Mu: „Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się na dół, albowiem napisano: Aniołom swoim przykazał, aby Cię strzegli i na rękach swoich nosili, abyś nie obraził o kamień nogi swojej”.

7 Jezus rzekł mu: „Powiedziano: Nie będziesz kusił Pana, Boga swego”.

8 Znowu zaprowadził Go diabeł na bardzo wysoka górę wśród wielkiej równiny, na której leżało dwanaście miast ze swoimi mieszkańcami, i stamtąd pokazał Mu w jednym oka mgnieniu wszystkie bogactwa świata. I rzekł do Niego: „Te wszelka moc i wspaniałość dam Ci; jest mi bowiem ona poddana. A mogę dać ja, komu zechce; albowiem napisano: panować będziesz od morza do morza, rządzić będziesz ludem twoim w prawości i ubogimi z miłosierdziem i położysz koniec wszelkiemu uciskowi. To wszystko wiec Twoje będzie, jeśli oddasz mi pokłon”.

9 Wtedy rzekł mu Jezus-Maria: „Idź precz, szatanie; al­bowiem napisano: Będziesz uwielbiał Pana Boga swego i tylko Jemu służyć będziesz. Bez Mocy Bożej nie przybliży się koniec zła”.

10 A gdy dokończył diabeł wszystkich pokus, odszedł od Niego na pewien czas. A oto aniołowie Boży przystąpili i służyli Mu.

Rozdział X Józef i Maria przygotowują Jezusowi ucztę Andrzej i Piotr znajdują Jezusa

1 Gdy Jezus powrócił z pustyni, przygotowali Mu rodzice Jego, ucztę, i wręczyli Mu dary, które Mędrcy ze Wschodu w czasie Jego dzieciństwa Mu przynieśli. A Maria rzekła: „Te dary przechowywaliśmy aż do dnia dzisiejszego dla Ciebie”. Oni bowiem dali Mu złoto, kadzidło i mirrę. A On wziął nieco z kadzidła, zlotem obdarował swoich rodziców i ubogich, a mirrę dal Marii, zwanej Magdalena.

2 Ta Maria zaś była z miasta galilejskiego, Mag dali. Była ona wielka grzesznica, a pięknością swoja i wdziękiem uwiodła wielu. Ta wiec Maria przyszła w nocy do Jezusa i wyznała Mu swoje grzechy. Jezus zaś wyciągnął rękę swoja i uzdrowił ją, wypędziwszy z niej siedem demonów, i rzekł jej: „Idź w pokoju; albowiem grzechy twoje są ci odpuszczone!” A ona wstawszy z podłogi, opuściła wszystko dobro swoje i poszła za Nim, i dopóki Jezus przebywał w Izraelu, służyła Mu mieniem swoim.

3 Następnego dnia ujrzał Jan Jezusa przychodzącego do niego i rzekł: „Oto Baranek Boży, który prawością swoją gładzi grzechy świata. To Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który był przede mną; albowiem był On pierwej niż ja. A ja nie znalem Go, lecz On został objawiony w Izraelu, dlatego przyszedłem, aby chrzcić wodą”.

4 A Jan świadczył, mówiąc: ;,Widziałem Ducha zstępującego z nieba, zstąpił jako gołąb i spoczął na Nim. A jam Go nie znal; lecz Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, rzekł do mnie: Gdy ujrzysz, na którego Duch zstępuje i na Nim spocznie, Ten chrzcić będzie woda i ogniem oraz Duchem świętym. A ja widziałem to i świadczę, że Ten jest Synem Bożym”.

5 Nazajutrz znowu stal Jan z dwoma swoimi uczniami nad Jordanem. Jan, ujrzawszy Jezusa przechodzącego, rzekł: „Oto Chrystus, Baranek Boży!” A owi dwaj uczniowie, usłyszawszy słowa jego, poszli za Jezusem.

6 A gdy Jezus się odwrócił i ujrzał, że idą za Nim, rzekł do nich: „Czego szukacie? A oni odpowiedzieli Mu: „Rabbi (to znaczy: Mistrzu), gdzie mieszkasz?” Rzekł im: „Pójdźcie, a zobaczcie!” Przyszli wiec i zobaczyli, gdzie mieszkał, i pozostali u Niego w tym dniu; a było to około dziesiątej godziny.

7 Jednym z tych, którzy słyszeli słowa Jana i poszli za Jezusem, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał Szymona, swego brata, i rzekł do niego: „Znaleźliśmy Mesjasza (co znaczy: Chrystusa)”. I przyprowadził go do Jezusa. A gdy go ujrzał Jezus, rzekł: „Tyś jest Szymon syn Jonasza, ty będziesz nazwany Kefas (co znaczy: skala)”.

8 Następnego dnia chciał udać się Jezus znowu do Galilei i spotkał Filipa i rzekł do niego: „Pójdź za mną!” A Filip był z Betsaidy, miasta Andrzeja i Piotra. Filip spotkał Natanaela, zwanego Bar Tholmai, i rzekł do niego: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał w Zakonie Mojżesz i prorocy: Jezusa Syna Józefa i Marii z Nazaretu. Wtedy Natanael rzekł do niego: „Czy z Nazaretu może być coś dobrego?” Filip na to: „Pójdź i zobacz!”

9 A gdy Jezus ujrzał Natanaela, idącego do Niego, rzekł o nim: „Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu!” Rzecze Mu Natanael: „Skąd mię znasz?” Odpowiedział mu Jezus i rzekł: „Zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym, widziałem cię”. Odpowiedział Mu Natanael: „Rabbi! Tyś jest Syn Boży, Tyś jest Król Izraela. Tak, pod drzewem figowym znalazłem Cię”.

10 Jezus odpowiedział i rzekł do niego: „Natanaelu Bar Thol­mai, czy wierzysz dlatego, ze ci powiedziałem, iż cię widziałem pod drzewem figowym; ujrzysz większe rzeczy niż te”. Powiedział też do niego: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, odtąd ujrzycie niebo otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego”.

Rozdział XI Namaszczenie Jezusa przez Marie Magdalenę

1 I zaprosił Go pewien faryzeusz, aby z nim jadł. I wszedłszy do domu tego faryzeusza, zasiadł za stołem.

2 A oto niewiasta pewna z tego miasta, grzesznica, dowiedzia­wszy się, że Jezus siedział przy stole w domu faryzeusza, przyniosła słoik alabastrowy olejku i przybliżyła się do Niego, zapłakała, i zaczęła łzami zlewać nogi Jego i wycierać je włosami głowy swojej, a całując stopy Jego namaszczała je olejkiem.

3 Ujrzawszy to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam w sobie: „Gdyby Ten był prorokiem, wiedziałby, kim i jaka jest ta niewiasta, która Go dotyka; boć to grzesznica”.

4 Na to Jezus rzekł do niego: „Szymonie, mam ci cos do powiedzenia”. A ten mówi: „Powiedz, Mistrzu”.

5 „Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był dłużny pięćset groszy, a drugi pięćdziesiąt. A gdy oni nie mieli z czego oddać, obydwom darował ich dług. Powiedz mi wiec, który z nich będzie go bardziej miłował?”

6 A Szymon odpowiadając, rzekł: „Sadze, ze ten, któremu więcej darował”. A On mu rzekł: „Słusznie osądziłeś”.

7 I powiedział Szymonowi: „Widzisz te niewiastę? Wszedłem do twojego domu, a nie dałeś wody na nogi moje; ona zaś łzami skropiła nogi moje i włosami głowy swojej wytarła. Nie pocałowałeś Mnie; a ona odkąd wszedłem, nie przestała całować nóg moich. Głowy mojej nie namaściłeś; ona zaś olejkiem namaściła nogi moje.

8 Dlatego powiadam ci: Odpuszczono jej liczne grzechy, bo wiele miłowała, nie tylko ludzi, ale także zwierzęta i ptaki w powietrzu, tak, nawet ryby morza. Komu zaś mało się odpuszcza, ten mało miłuje”.

9 I rzekł do niej: „Odpuszczone są grzechy twoje”. I zaczęli współbiesiadnicy rozważać w sobie: „Któż to jest Ten, który nawet grzechy odpuszcza?”

10 Lecz On nie powiedział: „Ja odpuszczam tobie, ale, odpusz­czone są grzechy twoje; albowiem znalazł On pełną wiarę i rzeczy­wistą skruchę w jej sercu”. A Jezus od nikogo nie potrzebował świadectwa o człowieku; sam bowiem wiedział, co było w człowieku.

Rozdział XII Wesele w Kanie

1 A dnia następnego było wesele w Kanie Galilejskiej, i była tam matka Jezusa. I byli również tam oboje, Jezus i Maria Magdalena, i uczniowie Jego przybyli także na to wesele.

2 A gdy zabrakło wina,l0 rzekła matka Jezusa do Niego: „Wina nie maja”. I rzekł do niej Jezus: „Czego chcesz ode Mnie, niewiasto? Jeszcze nie nadeszła godzina moja”. Rzekła matka Jego do sług: „Co wam powie, czyńcie”.

3 A było tam sześć stągwi kamiennych, ustawionych według żydowskiego zwyczaju oczyszczenia, mieszczących w sobie po dwa lub trzy wiadra. Rzecze im Jezus: „Napełnijcie stągwie woda”. I napełnili je aż po brzegi. Potem rzekł do nich: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście gospodarzowi wesela”. I zanieśli.

4 A gdy gospodarz wesela skosztował wina, które było wodą, a nie wiedział, skąd ono jest, przywołał oblubieńca i rzekł mu: „Każdy człowiek podaje na początku dobre wino, a gdy goście sobie dobrze podpiją, wtedy gorsze. A tyś dobre wino zachował aż do końca”.

5 To był pierwszy znak, który Jezus uczynił w Kanie Galilejs­kiej, i objawił chwale swoja. I wielu spośród uczniów Jego uwierzyło Wen.

6 Potem udał się do Kafarnaum wraz z matka swa i Maria Magdalena, z braćmi i uczniami swymi, i pozostali kilka dni.

7 Wtedy doszło do sporu miedzy uczniami Jana i żydami 0 oczyszczenie. Przyszli wiec do Jana i rzekli mu: „Mistrzu! Ten, który był z tobą za Jordanem, o którym ty wydałeś świadectwo, oto On chrzci i wszyscy idą do Niego”.

8 Jan odpowiadając, rzekł: „Nie może człowiek niczego wziąć, jeśli mu nie jest dane z nieba: Wy sami możecie mi zaświadczyć, że powiedziałem: Ja nie jestem Chrystusem, lecz zostałem posłany przed Nim.

9 . Kto ma oblubienice, ten jest oblubieńcem. Lecz przyjaciel oblubieńca stoi przy nim i słucha i raduje się niezmiernie, słysząc głos oblubieńca i mówi: Tej właśnie radości doznaje w całej pełni. On musi róść, ja zaś stawać się mniejszym. Kto z Ziemi pochodzi należy do Ziemi i mówi rzeczy ziemskie. Kto przychodzi z nieba, jest ponad wszystkimi”.

10 A niektórzy z faryzeuszów przyszli i pytali Jezusa, mówiąc: „Jak Ty powiedziałeś, ze Bóg zniszczy świat?” A Jezus odpowiadając, rzekł: „Albowiem tak Bóg miłował świat, że Syna Swego jednorodzonego dał i posłał na świat, aby wszyscy, którzy w Niego wierzą, nie zginęli, ale mieli żywot wieczny. Bo nie posłał Bug Syna Swego na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był zbawiony przez Niego.

11 Kto wierzy w Niego, nie będzie sadzony. Kto zaś nie wierzy, już jest osadzony; ze nie wierzy w imię jednorodzonego- Syna Bożego. Na tym polega sad, ze światłość przyszła na świat, lecz ludzie miłowali bardziej ciemność niż światłość; bo ich uczynki były złe.

12 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie zbliża się do światłości, aby nie zostały ukarane uczynki jego. Lecz kto postępuje zgodnie z prawda, dąży do światłości, aby wyszło na jaw,. ze uczynki jego dokonane są w Bogu”.

13 A był w Kafarnaum pewien dworzanin, którego syn chorował. Gdy ten usłyszał, że Jezus poszedł do Galilei, udał się do Niego i prosił, aby wstąpił i uzdrowił jego syna, gdyż był bliski śmierci.

14 Wtedy Jezus rzekł do niego: „Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie”. Rzecze do Niego dworzanin: „Panie, wstąp, zanim umrze dziecię moje”.

15 Rzecze mu Jezus: „Idź, syn twój żyje”. I uwierzył ten człowiek słowu, które mu rzekł Jezus, i odszedł. A gdy jeszcze był w drodze, wyszli naprzeciw niego słudzy jego i oznajmili: „Syn twój żyje”.

16 Zapytał się ich wiec o godzinę, w której mu się polepszyło. Rzekli mu: „Wczoraj o godzinie siódmej opuściła go gorączka”. Poznał wtedy ojciec, iż była to ta godzina, w której Jezus powiedział do niego: „Syn twój żyje”. I uwierzył sam i cały dom jego.

Rozdział XIII Pierwsze kazanie w synagodze

1 I przyszedł Jezus do Nazaretu, gdzie się wychował, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do synagogi, i powstał, aby czytać. I podano Mu Księgę Proroka Izajasza.

2 A otworzywszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: „Duch Pański jest przy mnie; ponieważ namaścił mnie, posłał mnie, abym zwiastował Ewangelie ubogim, abym uleczył skruszo­nych na sercu, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przej­rzenie - i wszystkich uwięzionych uwolnić, i abym zwiastował miłościwy rok Pana”.

3 I zamknąwszy księgę, oddał ją słudze i usiadł. A oczy wszystkich w synagodze były w Niego wpatrzone. Zaczął tedy mówić do nich: „Dziś wypełniło się to Pismo w uszach waszych”. I wszyscy poświadczali Mu i dziwili się słowom laski, które wychodziły z ust Jego, i mówili: „Czyż Ten nie jest Synem Józefa?”

4 A niektórzy, aby wypróbować Jego Moc, przyprowadzili do Niego ślepego człowieka i rzekli: „Mistrzu, tu jest syn Ab­rahamowy, ślepy od urodzenia: Uzdrów go, jakoś uzdrowił pogan w Egipcie”. A On spojrzawszy na ślepego, zauważył niewiarę jego i tych, którzy go przyprowadzili oraz ich pragnienie zastawienia

sidła na Niego. I nie mógł dokonać nad nim żadnego wielkiego dzieła z powodu ich niewiary.

5 I rzekli do Niego: „Dokonaj także tutaj, w ojczyźnie swojej tych rzeczy, o których słyszeliśmy”. A On rzekł: „Zaprawdę powiadam wam, iż żaden prorok nie jest uznawany w ojczyźnie swojej, także lekarz nie może leczyć swoich przyjaciół.

6 Ale opowiem wam prawdziwa historie: Wiele było wdów w Izraelu w czasach Eliasza, kiedy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż był wielki głód na całej ziemi.

7 A do żadnej z nich nie został posłany Eliasz, tylko do niewiasty, wdowy w Sarepcie Sydonskiej. I było wielu trędowatych w Izraelu za Eliasza proroka, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk”.

8 I wszyscy w synagodze, słysząc to, zawrzeli gniewem. I powstawszy, wypchnęli Go z miasta i wywiedli Go aż na szczyt góry, na której miasto ich było zbudowane, aby Go w dół strącić. Lecz On przeszedł przez środek ich, i oddalił się.

Rozdział XIV Powołanie Andrzeja i Piotra

1 A tetrarcha Herod, strofowany przez Jana Chrzciciela z powodu Herodiady, żony brata swego Filipa, przyznał się do wszystkich innych występków i tego, ze wtrącił Jana do wiezienia.

2 A Jezus rozpoczął każąc i mówił: „Opamiętajcie się, al­bowiem przybliżyło się Królestwo niebieskie”. A przechodząc nad Morzem Galilejskim, ujrzał Szymona, zwanego Piotrem, i An­drzej a, brata jego, którzy zarzucali sieci w morze. Byli bowiem obaj rybakami. I rzekł do nich Jezus: „Pójdźcie za Mną, a sprawie, ze staniecie się rybakami ludzi”. I zaraz porzucili sieci swoje i poszli za Nim.

3 A gdy postąpił nieco dalej, spotkał dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata jego, a w lodzi ojca, ich, Zebedeusza, naprawiających sieci. I zaraz powołał ich. A oni, pozostawiwszy swoje sieci, łódź i ojca swego, poszli za Nim.

4 I obchodził Jezus cala Galileje i nauczał w synagogach i kazał Ewangelie o Królestwie i uzdrawiał wszelka zarazę i chorobę miedzy ludem. A sława Jego cudownych czynów rozchodziła się po całej Syrii, i przynoszono wielu chorych do Niego, obciążonych chorobami i ułomnościami i różnego rodzaju cierpieniami. A byli lunatycy i paralitycy, a On wszystkich uzdrawiał.

5 . I szły za Nim liczne rzesze z całej Galilei, z Dziesieciogrodu i z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania.

6 A gdy Jezus szedł z pewnymi uczniami, spotkał człowieka, który tresował psy, by polować na inne zwierzęta. I rzekł do tego człowieka: „Dlaczego to czynisz?” A człowiek ów odpowiedział: „Ponieważ z tego żyje. Jaki pożytek przynoszą te zwierzęta? Zwierzęta te są słabe, a psy moje są silne”. A Jezus rzekł mu: „Ty nie znasz ani mądrości, ani miłości. Oto każde stworzenie, które Bóg stworzył, posiada swój sens i cel. I któż może powiedzieć, jakie dobro jest w nim i na jaki pożytek dla ciebie albo dla innych ludzi?

7 Spójrz na pola, jak one rosną i się rozwijają, i na drzewa, jak przynoszą owoc, i na zioła! Czy pragniesz więcej jeszcze niż to, co ci przynosi uczciwa praca, twoich rak? Biada mocarzom, którzy źle używają swej siły! Biada mądremu, który rani stworzenia Boże! Biada łowcom! Albowiem oni sami złowieni zostaną”.

8 I dziwił się ten człowiek bardzo i zaprzestał zaprawiać swoje psy do łowów, a uczył je jak ratować życie, a nie jak je zatracać. I przyjął naukę Jezusa i stal się uczniem Jego.

9 A oto wtedy przyszło do Jezusa dwóch bogaczy, i jeden rzekł do Niego: „Mistrzu Dobry!” Lecz On mu rzekł: „Nie nazywaj Mnie dobrym, albowiem Jeden jest tylko Dobry, to jest Bóg”.

10 - A drugi rzekł do niego: „Mistrzu, jakie dobre uczynki mam spełniać, abym żył?” Wtedy Jezus rzekł: „Słuchaj Zakonu i proro­ków”. Ten zaś odpowiedział: „Słuchałem ich”. A odpowiadając, Jezus rzekł: „Idź i sprzedaj wszystko, co masz, rozdaj ubogim i naśladuj Mnie”. Lecz słowa te nie podobały się mu.

11 Wtedy Pan rzekł mu: ,;Dlaczegoś powiedział, ze słuchałeś Zakonu i proroków? Oto wielu twoich współbraci jest odzianych w brudne łachmany, umierających z głodu, a dom twój jest pełen dóbr i skarbów, a tamci niczego z nich nie otrzymuja”.11

12 ` I rzekł do Szymona: „Trudno jest bogaczom wejść do Królestwa niebieskiego; albowiem bogaci troszczą się o siebie i pogardzają tymi, którzy niczego nie posiadają”.

Rozdział XV Uzdrowienie trędowatego i sparaliżowanego

1 I stało się, gdy Jezus zatrzymał się w jednym mieście, ze oto trędowaty, przyszedłszy, złożył Mu pokłon, mówiąc: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić!” A Jezus, wyciągnąwszy rękę swą, dotknął się go, mówiąc: „Błogosławiony jesteś, ze wierzysz, chce, bądź oczyszczony”. I zaraz trąd ustąpił z niego.

2 I rzekł mu Jezus: „Bacz, abyś nikomu nie mówił, lecz idź, ukaż się kapłanowi i ofiaruj nakazany przez Mojżesza dar na świadectwo dla nich”. I rozchodziła się wieść o Nim i schodziły się tłumy wielkie, aby Go słuchać i dać się uzdrowić z chorób swoich.

3 i stało się pewnego dnia, ze nauczał; a siedzieli tam faryzeusze i nauczyciele Zakonu, którzy przybyli ze wszystkich wiosek galilejskich i judzkich i z Jerozolimy, a w Nim była Moc Pana obecna i uzdrawiał ich.

4 A oto, kilku mężów niosło na łożu człowieka sparaliżowanego, i usiłowali wnieść go i położyć przed Nim. A nie znalazłszy drogi, którędy by mogli wnieść z powodu tłumu, weszli na dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem do środka przed samego Jezusa. I ujrzawszy wiarę ich, rzekł: „Człowieku, odpuszczone są ci grzechy twoje” .

5 Wtedy uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli zastanawiać się i mówić: „Któż to jest, który wypowiada bluźnierstwa przeciwko Bogu? Któż może grzechy odpuszczać, jeśli nie Bóg jedynie?” A Jezus poznał myśli ich, i odpowiadając, rzekł do nich: „Cóż to rozważacie w sercach swoich? Czy może sam Bóg kiedykolwiek grzechy odpuścić, jeśli wy nie będziecie z powodu ich skruszeni? Kto mówi: Ja odpuszczam ci twoje grzechy? Czy nie mówiłem raczej: Odpuszczone są ci grzechy twoje?

6 Co jest łatwiej rzec: Odpuszczone są ci grzechy twoje, czy rzec: Wstań i chodź? Lecz abyście wiedzieli, ze Syn Człowieczy ma Moc na Ziemi sądzić i odpuszczać grzechy” - rzekł do sparaliżowanego: „Powiadam ci: wstań, weź loże swoje i idź do domu swego”.

7 I zaraz w ich oczach wstał, podniósł łoże, na którym leżał, i odszedł do domu swego, chwaląc Boga. I zdumienie ogarnęło wszystkich, i chwalili Boga, i byli pełni lęku, mówiąc: „Niezwykle rzeczy oglądaliśmy dzisiaj”.

8 A gdy Jezus przyszedł do innego miasta, spotkał człowieka, który był głuchy od urodzenia. Ten nie wierzył w szmer wiatru, i w grzmot pioruna ani w krzyk zwierząt i w śpiew ptaków, które skarżyły się na głód albo kiedy były zranione i ze inni to słyszą.

9 A Jezus dmuchnął w jego uszy, a one otworzyły się i słyszał. I wydal on z nieskończoną radością głos, którego przedtem zaprzeczał. I rzekł: „Słyszę wiec wszystkie rzeczy!”

10 Lecz Jezus rzekł do niego: „Dlaczego mówisz, ze słyszysz wszystkie rzeczy? Czy możesz słyszeć wzdychania uwięzionych albo mowę ptaków lub zwierząt, kiedy ze sobą rozmawiają albo tez glosy aniołów i duchów? Pomyśl o tym, jak wiele ty nie możesz słyszeć, i bądź pokorny z powodu swego braku wiedzy”.

Rozdział XVI Powołanie Mateusza Młode wino w starych naczyniach

1 A potem wyszedł i ujrzał celnika, imieniem Lewi, siedzącego przy cle. I rzekł do niego: „Pójdź za mną!” I pozostawiwszy wszystko, wstał i poszedł za Nim.

2 A Lewi sprawił wielkie przyjęcie dla Niego w domu swoim, i było wielu celników oraz innych, którzy zasiedli wraz z Nim do stołu. I szemrali uczeni w Piśmie i faryzeusze, mówiąc do uczniów: „Dlaczego z celnikami i grzesznikami jecie i pijecie?”

3 A Jezus, odpowiadając, rzekł im: „Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz chorzy. Nie przyszedłem wżywać do opamiętania sprawiedliwych, lecz grzesznych”.

4 Oni zaś rzekli do Niego: „Dlaczego często poszczą uczniowie Jana i odprawiają modły, podobnie i uczniowie faryzeuszów? A Twoi uczniowie jedzą i pija!”

5 A Jezus rzekł do nich: „Do kogóż przyrównam to pokolenie? Czy nie są podobni do dzieci, które bawią się na placu i wołają jedne do drugich i mówią: Grałyśmy wam na flecie, a nie tańczyłyście, śpiewałyśmy wam żałobne pieśni, a nie płakałyście?

6 Albowiem Jan Chrzciciel nie jadł i nie pil, a mówicie: On jest przez diabla opętany! Przyszedł Syn Człowieczy, jadł i pił z owoców ziemi, i pil mleko trzody i owoc winnej latorośli, a mówicie: Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników!

7 Czy możecie sprawić, by goście weselni pościli, dopóki oblubieniec jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, ze oblubieniec będzie im zabrany. Wówczas pościć będą”.

8 Powiedział im także podobieństwo: „Nikt nie odrywa kawałka z nowej szaty, aby połatać szatę starą. Bo łata z nowego nie nadaje się do starego, a przy tym nowa szata stanie się gorsza.

9 I nikt nie wlewa młodego wina do starych naczyń; bo młode wino rozsadzi stare naczynia i wyleje się, i naczynia zniszczeją. Lecz młode wino należy lać do nowych naczyń, a wtedy oba zostaną zachowane.

10 I nikt napiwszy się starego, nie życzy sobie młodego. Mówi bowiem, ze stare jest lepsze. Lecz przyjdą dni, że młode wino stanie się starym, i wówczas żądać będą młodego wina. Gdyż jak stare szaty zamieniacie na nowe, podobnie tez zmarłe ciało zamienione będzie na żywe ciało, a co przeszło, zamienione będzie na to, co nadejdzie”.

Rozdział XVII Jezus rozsyła swoich dwunastu apostołów

1 W owym czasie stało się, że Jezus poszedł na górę, aby się modlić. A potem wezwał do Siebie dwunastu swoich apostołów, dał im Moc do wypędzania nieczystych duchów i uzdrawiania wszelkiej zarazy i chorób. A imiona dwunastu apostołów, którzy przedstawiali dwanaście pokoleń izraelskich, były:

2 Piotr, zwany Kefas, dla pokolenia Ruben; Jakub, dla pokole­nia Neftali; Tomasz, zwany Dydymus, dla pokolenia Zebulon; Mateusz, zwany Lewi, dla pokolenia Gad; Jan, dla pokolenia Efraim; Szymon, dla pokolenia Issachar.

3 Andrzej, dla pokolenia Józef; Natanael, dla pokolenia Syme­on; Tadeusz, dla pokolenia Zebulon (?); Jakobus, dla pokolenia Benjamin; Judas, dla pokolenia Dan; Filip, dla pokolenia Aszer. I Judasz Iskariota, Lewita, który Go zdradził, był także wśród nich (ale do nich nie należał), i Mateusz i Barsabas należeli także do nich.

4 I powołał dalszych dwunastu w ten sam sposób jako proroków, mężów światłości, którzy szli z apostołami, On zaś odsłaniał im zakryte rzeczy o Bogu. A imiona ich były: Hermes, Arystobulos, Selenus, Nereus, Apollos i Barsabas; Andronikus, Lucius, Apelles, Zacheusz, Urban i Klemens. A potem wybrał On dalej dwunastu mężów jako ewangelistów oraz dwunastu jako kapłanów. I cztery razy po dwanaście wysłał On do dwunastu pokoleń izraelskich po cztery do każdego.

5 I stali przy Mistrzu, ubrani w białe płócienne szaty, ku temu powołani, by tworzyć świętą rzesze kapłanów Boga w służbie dla dwunastu pokoleń, ku którym zostali posłani.

6 Te cztery razy dwanaście wysłał Jezus i polecił ich i rzekł do nich: „Chcę, abyście byli moimi dwunastu apostołami z waszymi towarzyszami, na świadectwo dla Izraela. Idźcie do miast izraels­kich i do zgubionych owiec w Izraelu. A gdy tam pójdziecie, każcie i mówcie: Królestwo Niebios jest blisko. Jakem Ja was chrzcił wodą, tak też chrzcijcie wszystkich tych, którzy tam uwierzą.

7 Chorych namaszczajcie, i uzdrawiajcie, trędowatych oczyszczajcie, umarłych wskrzeszajcie, diabłów wypędzajcie. Darmoście wzięli, darmo dawajcie. Nie bierzcie też złota ani srebra, ani miedzi w trzosy swoje, ani torby podróżnej, ani dwu sukien, ani sandałów, ani laski. Albowiem godzien jest robotnik wyżywienia swego. Spożywajcie to, co wam podadzą: lecz nie dotykajcie niczego, co uzyskano przez ofiarę żywego; gdyż to sprzeciwia się Zakonowi.

8 A jeśli do któregokolwiek miasta albo na rynek wejdziecie, wywiadujcie się, kto by w nim był godzien. I tam pozostańcie aż do swego odejścia. A wchodząc w dom, pozdrówcie go. A jeśliby te domy były godne, niechaj zstąpi na nie pokój wasz; a jeśliby nie były godne, niech pokój wasz wróci do was.

9 Bądźcie roztropni jak węże i bez fałszu jak gołębie. Bądźcie niewinni i czyści. Syn Człowieczy nie przyszedł, aby zatracać, ale zbawić; nie przyszedł, aby zabierać życie, ale aby życie dawać, ciału jak i duszy.

10 I nie bójcie się tych, którzy ciało zabijają, ale duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej tego, który może ciało i dusze zniszczyć w piekle.

11 Czyż nie sprzedają za grosz dwu wróbli? A jednak ani jeden z nich nie spadnie na ziemie bez woli Ojca waszego niebieskiego. Nawet wasze włosy na głowie są policzone. Nie bójcie się tedy. Jeśli Bóg troszczy się o wróbelki, czyż nie troszczy się On także o was? ~`12 Wystarczy uczniowi, aby był jak jego mistrz, i słudze, aby był jak jego pan. Jeśli gospodarza Belzebubem nazwali, o ileż więcej

domowników jego! Przeto nie bójcie się ich. Nie ma nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajnego, o czym by się dowiedzieć nie miano.

13 Co mówię wam w ciemności, opowiadajcie na świetle, gdy czas nadejdzie. A co słyszycie na ucho, głoście na dachach. Kto wiec prawdę zawsze wyzna przed ludźmi, tego i Ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebiesiech. A kto by zaparł się prawdy przed ludźmi, tego i Ja się zaprę przed moim Ojcem Matka, który jest w niebiesiech.

14 Zaprawdę przyszedłem, aby pokój przynieść na Ziemie. Lecz oto, kiedy Ja mówię, kroczy za Mną miecz. Przyszedłem, aby zjednoczyć, lecz oto syn powstanie przeciwko ojcu swemu, a córka przeciwko teściowej swojej . I będą człowiekowi wrogami właśni domownicy jego. Albowiem niesprawiedliwi nie mogą być razem ze sprawiedliwymi.

15 ` I kto nie bierze krzyża swego i nie idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto znajdzie życie swoje, ten je straci; a kto straci życie swoje dla Mnie, ten znajdzie je”.

Rozdział XVIII Rozesłanie siedemdziesięciu dwóch uczniów

1 A potem znowu przywołał siedemdziesięciu dwóch uczniów do Siebie i rozesłał ich po dwóch przed Sobą do każdego miasta i miejscowości tych pokoleń, do których sam zamierzał się udać.

2 I powiedział im: „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście wiec Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje.

3 Idźcie! Oto posyłam was jako owce miedzy wilki. Nie noście z sobą sakiewki ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

4 A gdy do jakiegoś domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój domowi temu! A jeśli tam będzie Duch pokoju, spocznie na nim pokój wasz; a jeśli nie, pokój wasz wróci do was.

5 A jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, spożywajcie tylko to, co wam podadzą jednak bez ofiary życia. I uzdrawiajcie tam chorych, i mówcie do nich: Przybliżyło się Królestwo Boże.

6 I w domu tym pozostańcie, jedząc i pijąc to, co wam podadzą jednak bez przelewu krwi; godzien bowiem robotnik zapłaty swojej . Nie przenoście się z domu do domu.

7 ` Jeśli zaś w jakimś mieście nie przyjmą was, wyjdźcie na ulice i mówcie: Nawet proch z miasta waszego, który przylgnął do nas, strząsamy na was; lecz wiedzcie, iż przybliżyło się Królestwo Boże.

8 Biada tobie, Chorazynie! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się takie ogromne cuda, które u was się stały, dawno by w worze i popiele siedząc, pokutowały. Ale powiadam wam, znośniej będzie Tyrowi i Sydonowi w dzień sadu, aniżeli wam.

9 A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Aż do piekła zostaniesz stracone. A kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi i gardzi Tym, który Mię posłał. Dozwólcie jednak, aby każdy w swoim własnym Duchu doszedł do zrozumienia”.

10 I znowu rzekł do nich Jezus: „Bądźcie miłosierni, a będziecie zbierać miłosierdzie. Odpuszczajcie innym, a będzie wam odpuszczone. A jaka miara mierzycie, taka wam odmierza.

11 A jak wy czynicie, tak i wam czynić będą. I jak dajecie, tak i wam oddadzą. I jakim sadem sadzicie, takim was osadza. A jak innym służycie, tak również i wam służyć będą.

12 Albowiem Bóg jest sprawiedliwy i daje zapłatę każdemu według uczynków jego. Co siejecie, to żąć będziecie”.

Rozdział XIX Jezus uczy modlić się

1 A gdy Jezus modlił się w górach, przyszli do Niego niektórzy z uczniów Jego, a jeden z nich zapytał Go: „Panie, powiedz nam, jak mamy się modlić?” I rzekł doń Jezus: „Gdy modlisz się, wejdź do cichej komory i zamknij drzwi. I jeżeli je zamknąłeś, módl się do Abba-Amma, który tu jest nad tobą i w tobie i który jest dla ciebie Ojcem Matka. On widzi wszystko i to, co jest skryte, On ci odpowie jawnie.13

2 Jednak kiedy wspólnie zgromadzacie się i razem się modlicie, nie używajcie próżnych powtórzeń; albowiem wasz niebieski Ojciec-Matka wie, czego potrzebujecie, pierwej niż byście Go prosili. Wy tedy tak się módlcie:

3 Ojcze-Matko nasz, który jesteś nad nami i w nas, święć się Imię Twoje w podwójnej Trójcy. Przyjdź Królestwo Twoje do nas w mądrości, miłości i zgodzie. Bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na Ziemi. Daj nam codziennie Twój święty chleb i owoc żywej latorośli winnej. A jak Ty nam odpuszczasz nasze winy, tak abyśmy i my mogli odpuścić wszystkim, którzy przeciw nam zawinia. Zlej swoja dobroć na nas, abyśmy tez podobnie czynili. W godzinie pokuszenia zbaw nas ode złego.

4 Albowiem Twoje jest Królestwo, Moc i Chwała: na wieki wieków. Teraz i po wszystkie wieki. Amen.

5 A gdzie siedmiu zgromadzi się w Moje imię, tam będę w pośrodku nich; a Ja sam jestem tam, gdzie będą trzej albo tylko dwaj zgromadzeni. A gdy jeden tylko się modli, sam będę z nim”.14

6 Podnieście kamień, a Mnie tam znajdziecie. Rozłupcie drzewo, a jestem tam. Albowiem jak w ogniu i w wodzie, tak w każdym żywym stworzeniu jest Bóg objawiony jako życie i jego istota”.15

7 A Pan powiedział: ,;Jeśliby brat twój zgrzeszył w słowach siedem razy na dzień i siedem razy na dzień żałowałby, podnieś go”. Szymon zapytał: „Czy siedem razy jednego dnia?”

8 Pan zaś odpowiadając mu, rzekł: „A ja powiadam ci, ze siedem razy siedem; bowiem nawet prorocy pomazani Duchem świętym grzeszyli16

9 Bądźcie tedy mądrzy, miłosierni i dobrzy nie tylko wobec podobnych sobie, ale także wobec wszelkich stworzeń będących w waszej opiece; albowiem dla nich wy jesteście podobni bogom, ku którym oni spoglądają w swej niedoli. Bądźcie cierpliwi i nie gniewajcie się; albowiem wielu grzeszy w gniewie i żałują, gdy gniew ich przeminął”.

10 I był tam człowiek z uschłą ręką, który przyszedł do Jezusa i rzekł: „Panie, byłem murarzem i zarabiałem na swoje utrzymanie rękami swoimi. Poprzysięgam Cię, przywróć mi moje zdrowie, abym nie był zmuszony żebrać ku hańbie mojej”. A Jezus uzdrowił go i. rzekł: „Jest dom nie rękami zbudowany, bacz, abyś w nim zamieszkal”.17

Rozdział XX Powrót Siedemdziesięciu Dwóch

1 Powróciło tedy po pewnym czasie Siedemdziesięciu Dwóch z radością, mówiąc: „Panie, i demony są nam podległe w imieniu Twoim” .

2 Rzekł wiec do nich: „Widziałem, jak szatan niby błyskawica, spadł z nieba.

3 Oto dałem wam władzę, abyście deptali po wężach i skor­pionach i po wszelkiej potędze nieprzyjacielskiej, a nic wam nie zaszkodzi. Wszakże nie z tego się radujcie, iż duchy są wam podległe. Radujcie się raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane”.

4 W onej godzinie rozradował się Jezus w Duchu i rzekł: „Wysławiam Cię, Ojcze-Matko nieba i Ziemi, ze zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom. Tak, Wszechświęty upodobało to się Tobie.

5 Wszystko jest im przekazane przez Ojca-Matkę mojego. I nikt nie zna Syna, który jest i Córka, jak tylko Ojciec-Matka; a kto jest Ojciec Matka; jak tylko Syn i Córka, i ten, komu Syn i Córka zechce objawić”.

6 I zwróciwszy się na osobności do uczniów swoich, rzekł: „Błogosławione oczy, które widza, co wy widzicie. Powiadam wam bowiem: wielu proroków i królów chciało widzieć co wy widzicie, a nie ujrzeli i słyszeć co wy słyszycie, a nie słyszeli.

7 Błogosławieni jesteście w wewnętrznym zakresie, którzy słuchacie słowa mojego, i ci którym skryte rzeczy zostaną ob­jawione, którzy nie tylko żadnemu niewinnemu stworzeniu nie zadali cierpienia niewolnictwa ani śmierci, ale szukają dobra we wszystkim; albowiem do nich należy żywot wieczny.

8 Błogosławieni są wszyscy, którzy od tych wszystkich rzeczy odstępują, którzy zostali dosięgnięci przez wylew krwi i morder­stwo, a którzy okazują prawo i sprawiedliwość. Błogosławieni jesteście, albowiem osiągniecie zbawienie”.

Rozdział XXI Jezus gani okrucieństwo względem konia

1 I stało się, że Pan wyszedł z miasta i szedł z uczniami swymi przez góry. I przyszli do jednej góry, której ścieżki były bardzo strome, i znaleźli człowieka z jucznym zwierzęciem.

2 Lecz koń upadł na ziemie; ciężar bowiem był dla niego za wielki, a człowiek ów bil go, ze krew płynęła z ciała zwierzęcia. A Jezus, przystąpiwszy do niego, rzekł: „Ty okrutny człowieku, dlaczego bijesz swoje zwierze? Czyż nie widzisz, ze ono jest za słabe dla takiego ciężaru, i czy nie wiesz, ze ono ból cierpi?”

3 Człowiek zaś odpowiedział i rzekł: „Co z nim chcesz uczynić? Ja mogę bić zwierze, ile mi się podoba; ono należy do mnie, kupiłem je bowiem za piękną sumę pieniędzy. Zapytaj tych oto tam, którzy mię znają”.

4 A odpowiadając jeden z uczniów, rzekł: „Tak, Panie, tak jest zaiste, jak on mówi, myśmy byli przy tym gdy on kupował konia”. Pan zaś odrzekł: „Czyż nie widzicie, jak on krwawi, i czyż nie słyszycie, jak on jęczy i narzeka?” Oni zaś odpowiedzieli: „Nie, Panie, my nie słyszymy, ze on jęczy i narzeka!”

5 Wtedy Jezus zasmucił się i rzekł: „Biada wam, kamiennego serca, ze nic nie słyszycie; jak on skarży się o współczucie i wola do swego niebieskiego Stwórcy i po trzykroć biada temu, przeciwko któremu on wola i jęczy w swoim cierpieniu”.18

6 I postąpiwszy dalej, dotknął konia, a zwierze to podniosło się, a rany jego zostały uzdrowione. Do człowieka zaś tego powiedział: „Idź swoją drogą i w przyszłości nie bij go więcej, a i ty znajdziesz współczucie”.

7 A ujrzawszy lud przychodzący, rzekł Jezus do uczniów swoich: „Ze względu na chorych jestem chory, ze względu na głodnych doznaje głodu, ze względu na spragnionych cierpię pragnienie” .

8 Powiedział też: „Przyszedłem, aby znieść ofiary i krwawe uczty. A jeśli nie przestaniecie ofiarować mięsa i krwi zwierząt i spożywać ich, nie ustanie gniew Boży, nękać was będzie, jak nękał przodków waszych na puszczy, którzy rozkoszowali się spożywaniem mięsa, a zgnilizna zostali napełnieni i zaraza wyniszczeni.19

9 A ja wam powiadam, choćbyście zgromadzali się na moim łonie, a nie przestrzegali moich przykazań, wtedy was odepchnę. Jeśli bowiem nie chcecie zachować małych misteriów, jakże mam wam powierzyć większe?

10 Kto wierny jest w malej sprawie, wierny będzie w większej sprawie; a kto niesprawiedliwy jest w malej sprawie, niesprawiedliwy też będzie w wielkiej.

11 A jeśli w niesprawiedliwej mamonie nie byliście wierni, któż wam powierzy prawdziwą wartość? A jeśli nie byliście wierni w sprawie cudzej, któż wam poruczy rzecz własna?

12 Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzieć będzie, a drugiego miłować; albo jednego trzymać się będzie, a drugiego lekceważyć. Nie możecie jednocześnie Bogu służyć i mamonie” . I słyszeli to wszystko także faryzeusze, którzy byli chciwi, i naśmiewali się z Niego.

13 I powiedział im: „Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić wobec innych za sprawiedliwych. Lecz Bóg zna serca wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem.

14 ` Do czasów Jana był Zakon i prorocy. A od tego czasu jest zwiastowane Królestwo Boże, i każdy się do niego gwałtem wdziera. Lecz łatwiej jest niebu i Ziemi przeminąć niż przepaść jednej kresce z Zakonu”.

15 I przychodziło wiele niewiast do Niego, i przynosiło dzieci swoje, które miały przy piersi, aby je błogosławił. Lecz niektórzy mówili: „Czemu trudzicie Mistrza?”

16 Lecz Jezus ostrzegł ich i rzekł: „Spośrodka tych niektórzy przyjdą i Mnie wobec ludzi zwiastować będą”. I brał maleństwa w ramiona swoje i błogosławił je.

Rozdział XXII Wskrzeszenie córki Jaira

1 A oto, przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. A ujrzawszy Go, przypadł Mu do nóg i błagał Go usilnie, mówiąc: „Córeczka moja kona. Błagam Cię, włóż na nią Twoją rękę, żeby odzyskała zdrowie i żyła”. I Jezus poszedł z nim, i szedł za Nim wielki lud, i napierali na Niego.

2 A była tam niewiasta, która od dwunastu lat miała krwotok i dużo cierpiała od wielu lekarzy i wydala na to wszystko co miała; i nic jej nie pomogło, bo raczej jej się pogorszyło.

3 Gdy usłyszała wieści o Jezusie, podeszła w tłumie z tylu i dotknęła szaty Jego. Bo mówiła: „Jeśli się dotknę choćby Jego szaty, będę uzdrowiona”. I zaraz wyschło źródło jej krwotoku. I poczuła na ciele swoim, że jest wyleczona z tej dolegliwości.

4 A Jezus poznawszy zaraz, ze z Niego Moc uszła, zwrócił się do ludu, który napierał na Niego, i rzekł: „Kto się dotknął szat moich?” Na to rzekli Mu uczniowie Jego: „Widzisz, ze lud napiera na Ciebie, a pytasz: Kto się Mnie dotknął?”

5 I spojrzał wokoło, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Wtedy owa niewiasta z bojaźnią i drżeniem (bo wiedziała bowiem, co się jej stało), przystąpiła, upadla przed Nim i wyznała Mu cala prawdę. A On jej rzekł: „Córko moja, wiara twoja uzdrowiła cię. Idź w pokoju i bądź uleczona z dolegliwości swojej”.

6 A gdy jeszcze mówił, nadeszli domownicy przełożonego synagogi i donieśli: „Córka twoja umarła. Czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?”

7 Ale Jezus usłyszawszy to, co mówili, rzekł do przełożonego synagogi: „Nie bój się, tylko wierz!” I nie pozwolił nikomu iść z Sobą, z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba.

8 I przyszedł do domu przełożonego synagogi, gdzie ujrzał zamieszanie i śpiewaków świątyni, i wszystkich plączących i zawodzących.

9 A wszedłszy, rzekł im: „Czemu płaczecie i krzyczycie? Dziecię nie umarło, ale śpi”. I wyśmiewali Go szyderczo; wierzyli bowiem, ze ona umarła, i nie wierzyli Mu. Ale On usunąwszy wszystkich, wziął z Sobą dwóch uczniów swoich i wszedł tam, gdzie leżało dziecię.

10 I ująwszy dzieweczkę za rękę, rzekł jej: „Talita kumi!” Co znaczy: „Dzieweczko, mówię ci, wstań!”

11 I zaraz dzieweczka wstała i chodziła. Miała dwanaście lat. I zdumiewali się niezmiernie.

12 ` I przykazał im usilnie, aby się o tym nikt nie dowiedział, i rozkazał, aby jej dano jeść.

Rozdział XXIII Jezus i Samarytanka

1 Jezus przybył do miasta samarytańskiego, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dal swemu synowi Józefowi.

2 A była tam studnia Jakuba. Jezus wiec, zmęczony podróżą, usiadł na brzegu studni. Było to około szóstej godziny.

3 Wtem przyszła niewiasta samarytańska, aby nabrać wody. Jezus rzekł do niej: „Daj mi pić!” (Uczniowie Jego bowiem poszli do miasta, by nakupić żywności).

4 Wtedy niewiasta samarytańska rzekła do Niego: „Jakże Ty, będąc żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o wodę?” (żydzi bowiem nie obcują z Samarytanami).

5 Jezus, odpowiadając, rzekł: „Gdybyś znała dar Boży i Tego, który mówi do ciebie „daj mi pić”, wtedy sama prosiłabyś Boga, a On dalby Ci wody żywej”. .

6 Mówi do Niego niewiasta: ;,Panie, nie masz nawet czerpaka, a studnia jest głęboka; skądże wiec masz te żywą wodę? Czy może Ty jesteś większy od ojca, naszego, Jakuba, który dal nam te studnie i sam z niej pil, i synowie jego, i wielbłądy i woły i owce jego?”

7 Odpowiedział jej Jezus, mówiąc: „Każdy, kto pije te wodę, znowu pragnąc będzie. Ale kto napije się wody, która Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, która Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu”.

8 Rzecze do Niego niewiasta: „Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i to nie musiała przychodzić, by czerpać wodę”. Mówi jej Jezus: „Idź, zawołaj męża swego, i wróć tutaj”. Odpowiedziała niewiasta: „Nie mam męża”.

9 Jezus, spoglądając, rzekł do niej: „Dobrześ powiedziała: nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego teraz masz, nie jest twoim mężem. Toś prawdę powiedziała”.

10 Rzecze Mu niewiasta: „Panie, widzę, żeś prorok. Ojcowie nasi na tej górze się modlili, wy zaś mówicie, ze w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy się modlić” .

­11 Rzekł jej Jezus: „Niewiasto, wierz mi, nadchodzi czas, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie uwielbiać Boga. Wy czcicie to, czego nie znacie; my czcimy to, co znamy. Bo zbawienie pochodzi od Izraela.

12 Lecz nadchodzi czas i teraz już jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Wszechojcu Matce cześć w duchu i w prawdzie. Albowiem takich czcicieli chce mieć Wszechświęty. Bóg jest Duchem, a ci, którzy Mu cześć oddają, winni mu ja oddawać w duchu i w prawdzie”.

13 Rzekła Mu niewiasta: „Wiem, ze przyjdzie Mesjasz, to znaczy Chrystus. Gdy On przyjdzie, wszystko nam oznajmi”. Rzekł jej Jezus: „Ja, który mówię z tobą, jestem Nim”.

14 W tej właśnie chwili przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z niewiasta. Nikt jednak nie rzekł: „O co pytasz?” Albo: „Dlaczego z nią rozmawiasz?”

15 Niewiasta tymczasem pozostawiła swój dzban, pobiegła do miasta i powiedziała ludziom: „Chodźcie, zobaczcie Człowieka, który powiedział mi wszystko, com niegdyś uczyniła. Czy to nie jest Chrystus?”

16 Wyszli wiec z miasta i przyszli do Niego i wielu Samarytan uwierzyło Wen i prosili Go, aby u nich pozostał. I pozostał tam dwa dni.

Rozdział XXIV Jezus karci okrucieństwo Uzdrawia chorych i wypędza diabłów

1 Gdy Jezus przechodził przez miasto, ujrzał grupę łobuzów gorszego pokroju, którzy w okrutny sposób dręczyli i maltretowali złapanego kota. Jezus rozkazał im zaprzestać tego czynu i począł ich karcić, ale oni nie zważali na Jego słowa i lżyli Go.

2 Wtedy uczynił On ze sznurków bicz z supłami,` przepędził ich, mówiąc: „Ziemie te stworzył mój Ojciec i Matka dla radości i rozkoszy, a wy swoimi gwałtownymi czynami i okrucieństwem zamieniliście ją w piekło”. I uciekli od oblicza Jego.

3 Ale jeden podlejszy jeszcze od innych, wrócił się i groził Mu. A Jezus wyciągnął rękę swoją, a oto ramie tego młodego człowieka uschło. I padł wielki strach na wszystkich. A jeden rzekł: „On jest czarownikiem”.

4 A następnego dnia przyszła do Jezusa matka tego młodego człowieka i prosiła Go, aby uzdrowił ramie jego. Jezus zaś mówił im o Zakonie miłości i jedności wszelkiego życia w jedynej Rodzinie Bożej. A potem rzekł: „Jak czynicie w tym życiu współstworzeniom waszym, tak dziać się wam będzie w przyszłym życiu” .

5 A młody ów człowiek uwierzył i wyznał grzechy swoje. Jezus zaś wyciągnął rękę swą, a uschła ręka stała się zdrowa jak druga. A lud chwalił Boga, ze taka Moc dal Człowiekowi.

6 A gdy Jezus odchodził stamtąd, oto szli za Nim dwaj ślepi, wołając i mówiąc: „Ach, Panie, zmiłuj się nad nami, Synu Dawida!” A gdy wszedł do domu, przyszli do Niego owi ślepi, i rzekł im Jezus: „Czy wierzycie, ze mogę uczynić was widzącymi?”

7 Rzekli Mu: „Tak Panie”. Wtedy Jezus dotknął ich oczu, mówiąc: „Według wiary waszej niechaj się wam stanie”. I oczy ich stały się znowu widzące. A Jezus przykazał im, mówiąc: „Baczcie, aby nikt o tym nie wiedział”. Lecz oni rozsławili Go po całej okolicy.

8 A gdy oni wyszli, oto przyprowadzili do Niego człowieka niemego i opętanego. A gdy demon został wypędzony, niemy przemówił. I zdumiał się lud i mówił: „Nigdy coś podobnego nie pokazało się w Izraelu”. Faryzeusze zaś mówili: „Mocą przełożonego diabłów wypędza diabłów”.

9 I obchodził Jezus wszystkie miasta i wioski, nauczał w synagogach ich, zwiastował Ewangelie o Królestwie i uzdrawiał wszelką chorobę i wszelka niemoc.

10 A widząc lud, użalił się nad nim; gdyż był opuszczony i rozproszony jak owce, które nie maja pasterza.

11 Wtedy rzekł uczniom swoim: „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście wiec Pana, aby wyprawił robotników na żniwo swoje”.

12 A uczniowie Jego przynieśli Mu dwa małe kosze pełne chleba i owoców i dzban pełen wody. A Jezus położył chleb i owoce przed nimi i postawił pełen dzban wody. I oni jedli i pili wszyscy i byli

nasyceni. 13 I dziwili się, że każdy z nich miał dosyć i pozostało jeszcze

coś, a było ich przecież cztery tysiące. I szli stamtąd i chwalili Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli.

Rozdział XXV Kazanie na Górze (I cześć)

1 Tedy Jezus, widząc lud, wstąpił na gorę: A gdy usiadł, przystąpiło do Niego dwunastu apostołów, a skierowawszy oczy swoje ku uczniom swoim, rzekł:

2 „Błogosławieni w duchu są ubodzy, albowiem ich jest Królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy cierpią, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni odziedzicza ziemie. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni nasyceni będą.

3 Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni Synami Bożymi będą nazwani. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości, albowiem ich jest Królestwo Niebios.

4 Błogosławieni jesteście, gdy was ludzie nienawidzić i opuszczać będą i wszystko zło na was mówić i imię wasze znieważać będą z powodu Syna Człowieczego. Radujcie się i weselcie się, owszem

skaczcie z radości, bo oto wielka będzie zaplata wasza w niebiesiech. Albowiem tak prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

5 Biada bogaczom! Albowiem w tym życiu otrzymaliście pociechę. Biada wam, którzyście teraz nasyceni, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada tym, którzy dziś śmieją się, albowiem oni będą płakać i smucić się. Biada wam, gdy wszyscy ludzie dobrze o was mówić będą, tak samo czynili bowiem ojcowie ich fałszywym prorokom.

b Wy jesteście solą ziemi, gdyż każda ofiara musi być solą osolona, jeśli jednak sól zwietrzeje, czymże ją nasolą? Na nic więcej już się nie przyda, tylko aby była precz wyrzucona i rozdeptana.

7 Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto na górze zbudowane. Nie zapalają też świecy i nie stawiają jej pod korcem, lecz na świeczniku i świeci wszystkim, którzy są w domu. Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca Matkę, który jest w niebiesiech.

8 Nie mniemajcie, żem przyszedł zburzyć Zakon albo proro­ków: nie przyszedłem zburzyć, ale wypełnić. Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminą niebiosa i Ziemia ani najmniejsza litera, ani jedna kreska nie przeminą z Zakonu, aż wszystko to się stanie. Ale oto to większy jest niż Mojżesz, i Ten da wam wyższy Zakon, to znaczy doskonały Zakon i tego Zakonu słuchać będziecie.

9 Ktokolwiek by tedy rozwiązał jedno z tych przykazań, które On da, i nauczał tak ludzi, najmniejszym nazwany będzie w Królestwie Niebios.

10 Zaprawdę, którzy wierzą i słuchają, uratują swoje dusze, ale którzy nie słuchają, utracą dusze swoje. Albowiem powiadam wam: Jeśli sprawiedliwość wasza nie będzie obfitsza niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.

11 Dlatego, jeślibyś składał dar swój na ołtarzu i tam wspomniałbyś, iż brat twój ma cos przeciwko tobie, zostaw tam dar swój

przed ołtarzem, odejdź i najpierw pojednaj się z bratem swoim, a potem przyszedłszy, złóż dar swój.

12 Pogódź się z przeciwnikiem swoim póki jesteś z nim w drodze, aby cię snadź przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia słudze i zostałbyś wtrącony do wiezienia. Zaprawdę powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż oddasz ostatni pieniążek.

13 Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował bliźniego swego, a będziesz miał w nienawiści nieprzyjaciela swego. A ja wam powiadam, którzy słuchacie: Miłujcie nieprzyjacioły wasze, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.

14 Błogosławcie tych, którzy was przeklinają, a módlcie się za tych, którzy was znieważają i prześladują. Abyście byli dziećmi waszego Ojca Matki w niebiesiech, bo słońce Jego wschodzi nad złymi i dobrymi i deszcz pada na sprawiedliwych i niesprawie­dliwych.

15 Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę. Bo grzesznicy też miłują tych, którzy ich miłują. A jeślibyście czynili dobrze tym, którzy wam dobrze czynią, jakąż mieć będziecie zapłatę? Gdyż grzesznicy też tak czynią. A jeślibyście pozdrawiali braci waszych, cóż osobliwego czynicie? Czyż i celnicy tego nie czynią?

16 A jeśli czegoś pożądasz tak, jak twoje życie, ale odwodzi cię to od prawdy, odrzuć twoje pożądanie, gdyż lepiej jest żyć w prawdzie, niż ja utracić i być wtrącony do ciemności zewnętrznych.

17 A jeślibyś czegoś pożądał, co sprawiłoby innym mękę i troskę, wyrwij to z serca twego. Tylko tak dojdziesz do pokoju. Gdyż lepiej jest cierpieć troskę niż zgotować jakąś troskę dla tych, którzy słabsi są niż wy.

18 ` Bądźcie wy tedy doskonali, jak wasz Ojciec Matka w niebie­siech doskonały jest”.

Rozdział XXVI Kazanie na Górze (II część)

1 „Baczcie tez na wasza jałmużnę, abyście jej nie dawali w oczach ludzi, aby was widziano. Inaczej nie będziecie mieli zapłaty u waszego Ojca-Matki w niebiesiech. Gdy wiec dajesz jałmużnę, nie trąb, jak to czynią obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę powiadam wam: Odbierają zapłatę swoją.

2 Ale ty, gdy dajesz jałmużnę, niechaj nie wie lewica twoja, co czyni prawica twoja, aby jałmużna twoja była ukryta, a Ten, który w skrytości widzi, odpłaci tobie jawnie.

3 A gdy się modlisz, nie bądź jak obłudnicy, którzy lubią stać i modlić się w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali zapłatę swoja.

4 Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do twego niebieskiego Ojca Matki, który jest w skrytości; a Skryty, który w skrytości widzi, odpłaci tobie jawnie.

5 A gdy się wspólnie modlicie, nie czyńcie żadnych próżnych wołań jak poganie, albowiem oni mniemają, że dla swojej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie tedy do nich podobni; gdyż wie wasz Ojciec Matka w niebiesiech, czego potrzebujecie, pierwej niżbyście o to prosili. Dlatego, gdy się zgromadzicie, tak się módlcie:

6 Ojcze-Matko nasz, któryś jest w niebiesiech, święć się Imię Twoje. Przyjdź Królestwo Twoje. Bądź wola Twoja na Ziemi jak w niebie. Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień i żywego owocu winnej latorośli. A jak Ty odpuszczasz nam nasze winy, abyśmy i my tez odpuszczali wszystkim, którzy przeciw nam zawinili. I nie wódz nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Albowiem Twoje jest Królestwo i Moc i Chwała po wszystkie wieki. Amen.

7 Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam wasz niebieski Ojciec-Matka. Ale jeśli nie odpuścicie ludziom ich przewinień, i Ojciec-Matka w niebiesiech nie odpuści wam przewinień waszych.

8 . A gdy pościcie, nie bądźcie smętni jak obłudnicy. Szpecą bowiem twarze swoje, aby ludziom pokazać, ze poszczą. Zaprawdę, powiadam wam: Odbierają zapłatę swoja.

9 A powiadam wam: Jeśli nie będziecie się strzegli świata i jego zgubnych sposobów, nigdy nie znajdziecie Królestwa niebieskiego. I jeśli nie będziecie przestrzegać sabatu i nie poskromicie swej manii do zbierania bogactw, nigdy nie będziecie oglądać Oj­ca-Matki w niebiesiech. A ty, gdy pościsz, namaść głowę swoja i umyj twarz swoja, aby ludzie nie widzieli twego postu. A święty, który widzi w skrytości, odpłaci ci jawnie.

10 Podobnie czyńcie, gdy żalicie się z powodu umarłych i opłakujecie ich, albowiem wasza strata jest ich zyskiem. Nie czyńcie jako ci, którzy opłakują wobec ludzi i głośno żalą się i rozdzierają szaty swoje, aby inni widzieli ich żałość. Albowiem wszystkie dusze znajdują się w ręku Bożym, a wszyscy ci, którzy dobrze czynili, odpoczywają z przodkami swoimi na łonie Wiekuistego.

11 Módlcie się raczej za ich spokój i ich wzlot i pamiętajcie, że oni znajdują się w kraju spokoju, który Wiekuisty dla nich przygotował, i sprawiedliwa zapłatę za uczynki swoje otrzymują, i nie szemrajcie jako ci, którzy nadziei nie maja.

12 Nie gromadźcie też sobie skarbów na Ziemi, gdzie je mole i rdza, niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną. Ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mole, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. Albowiem gdzie jest skarb `wasz - tam będzie też i serce wasze.

13 świecą ciała jest oko twoje. Jeśli tedy oko twoje jest zdrowe, cale ciało twoje jasne będzie. A jeśliby oko twoje było chore albo ciemne, cale ciało twoje ciemne będzie. Jeśli tedy światło, które jest w tobie, jest ciemnością, sama ciemność jak wielka będzie!

14 Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzieć będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie.

15 Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli i pili; ani o ciało swoje, czym się przyodziewać będziecie. Czyż życie nie jest czymś więcej niż pokarm, a ciało niż odzienie? Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a życie swoje stracił?

16 Spójrzcie na ptaki niebieskie, ze nie sieja ani żniwują, ani nie zbierają do stodół; a Ojciec-Matka wasz niebieski przecież żywi je. Czyż wy nie jesteście daleko lepiej strzeżeni niż one? A któż z was może dodać do wzrostu swego łokieć jeden, choćby pragnął tego? A czemuż troszczycie się tak bardzo o odzienie? Przypatrzcie się liliom polnym jak rosną, nie pracują ani przędą. A powiadam wam, ze nawet Salomon w całej chwale i wspaniałości swojej nie był tak przywdziany jako one.

17 Jeśli więc Bóg tak przyodziewa trawę polną, którą dziś stoi, a jutro będzie w piec wrzucona, czyż niewiele więcej was, o małowierni?

18 Nie troszczcie się wiec i nie mówcie: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym się będziemy przyodziewać? (Jak to czynią poganie). Albowiem Ojciec-Matka wasz wie, ze tego wszystkiego potrzebujecie. Szukajcie najpierw Królestwa Bożego, i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam przydane. Nie troszczcie się wiec o dzień jutrzejszy. Dosyć ma dzień swego własnego utrapienia”.

Rozdział XXVII

Kazanie na Górze (III część)

1 „Nie sądźcie, abyście nie byli sadzeni. Albowiem jakim sadem sadzicie, takim was osadza; i jaka miara mierzycie taka i wam odmierza. I co czynicie innym, to i wam czynić będą.

2 A czemu widzisz źdźbło w oku brata swego, a belki w oku swoim nie dostrzegasz? Albo jak śmiesz mówić do brata swego: Pozwól, ze wyjmę źdźbło z oka twego? A oto belka jest w oku twoim. Obłudniku, wyjmij najpierw belkę z oka swego, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło z oka brata swego.

3 Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie pereł swoich przed wieprze, by ich snadź nie podeptały nogami swymi i obróciw­szy się, nie rozszarpały was.

4 Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam.

Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą.

5 Czy jest miedzy wami taki człowiek, który gdy go syn będzie prosił o chleb, a da mu kamień? Albo gdy go będzie prosił o rybę, da mu węża? Jeśli tedy wy, będąc złymi, potraficie dawać dobre dary dzieciom swoim, to ileż więcej wasz Ojciec Matka w niebie­siech Bożych da tym, którzy Go proszą.

6 A wiec wszystko, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie, a czego byście nie chcieli, aby wam czynili i wy im nie czyńcie; taki bowiem jest Zakon i prorocy.2o

7 ` Wchodźcie przez ciasna bramę. Albowiem wąska jest droga i ciasna brama, która prowadzi do żywota, i niewielu jest tych, którzy ją znajdują. A szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na. zatracenie, a wielu jest takich, którzy po niej krocza.

8 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owczym, wewnątrz zaś są wilkami drapieżnymi. Po ich owocach poznacie ich. Czyż można zbierać winogrona z cierni albo z ostu figi?

9 A przeto każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo rodzi złe owoce. Każde drzewo, które nie przynosi dobrych owoców, wycina się i wrzuca się w ogień. Dlatego po owocach ich rozpoznacie dobre od złego.

10 Nie wszyscy, którzy do Mnie mówią: Panie! Panie! wejdą do Królestwa Niebios, tylko ci, którzy pełnią wolę mego Ojca Matki w niebiesiech. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu Twoim i w imieniu Twoim nie wypędzaliśmy demonów i w imieniu Twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znalem; idźcie precz ode Mnie wy, którzy czyniliście bezprawie.

11 Każdy wiec, kto słucha tych słów moich i je wykonuje, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował dom swój na opoce. I spadł deszcz ulewny i wezbrały rzeki i powiały wiatry i uderzyły na ów dom, ale nie upadł, gdyż był założony na opoce.

12 A każdy, który słucha tych słów moich i nie wykonuje ich, przyrównany będzie do męża głupiego, który zbudował dom swój na piasku. I spadł deszcz ulewny, i wezbrały rzeki, i powiały wiatry, i uderzyły na ów dom, i upadł, a był wielki upadek jego. Lecz miasto otoczone góra, albo zbudowane na wierzchołku góry i na opoce założone nie może nigdy upaść albo być zasypane”.

13 A gdy Jezus dokończył tych słów, zdumiewały się tłumy nad nauką Jego. Albowiem przemawiał On do rozumu i serca, a nie jak uczeni w Piśmie, którzy nauczali według swego mniemania.

Rozdział XXVIII

Jezus uwalnia króliki i gołębie

1 A gdy w pewnej miejscowości w pobliżu Tyberiady, gdzie znajduje się siedem źródeł, Jezus dokończył swoich słów, pewien młodzieniec przyniósł Mu żywe króliki i gołębie, aby je spożył z uczniami swymi.

2 A Jezus spojrzawszy mile na młodzieńca., rzekł do niego: „Ty masz dobre serce, Bóg cię oświeci, czy jednak nie wiesz, ze na początku Bóg dal człowiekowi owoce ziemi ku pożywieniu i uczynił go nie mniejszym od małpy, albo wołu, albo konia, albo owcy, aby ten zabijał swoje współstworzenia, a ich mięso i krew spożywał?

3 Wiecie, ze Mojżesz rzeczywiście rozkazał takie stworzenia składać na ofiarę i spożywać, i tak tez czynicie w świątyni; lecz oto to większy jest niż Mojżesz i przychodzi, aby znieść ofiary Zakonu i biesiady i znowu postanowić czysty dar i bezkrwawa ofiarę, jak to było na początku, mianowicie ziarna i owoce ziemi.

4 Z tego, co w czystości składacie Bogu na ofiarę, jedzcie, ale czego nie ofiarujecie, tego nie jedzcie, albowiem przyjdzie godzina, kiedy wasze ofiary i święta ustana, a wy chwalić Boga będziecie w świętości i z czysta ofiara.

5 Pozostawcie stworzenia wolnymi, aby i one radowały się w Bogu i nie oskarżały o winę człowieka”. Wtedy młodzieniec wypuścił je na wolność, a Jezus połamał ich klatki i zerwał ich więzy.

6 I oto, chociaż znajdowały się w niebezpieczeństwie, że mogą być znowu złapane, nie odfrunęły. A On mówił do nich, nakłaniając je do odejścia, i przysłuchiwały się słowom Jego, a potem pełne radości odleciały.

7 W owym czasie, kiedy oni siedzieli po sześciu przy źródle, wstał Jezus i wołał: „Jeśli kto pragnie, niech do Mnie przyjdzie i pije; a Ja mu dam wodę żywota.

8 Z serc tych, którzy we Mnie wierzą, popłyną strumienie, i o tym co im zostało dane, mówić będą z mocą, a nauka ich będzie jako żywa woda.

9 (To mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w Niego uwierzyli; albowiem pełnią Ducha nie była jeszcze wylana, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony).

10 A kto napije się wody, która Ja mu dam, nie będzie nigdy pragnął; woda bowiem, która od Boga pochodzi, stanie się w nich źródłem wytryskującym ku żywotowi wiecznemu”.

11 W tym czasie posłał Jan dwóch uczniów i kazał Mu powiedzieć: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?” W tym to czasie uzdrawiał wielu z ich chorób i zarazy i wypędzał demony i wielu ślepym przywracał wzrok.

12 Jezus im odpowiedział: „Idźcie i oznajmijcie Janowi, coście widzieli i słyszeli: ślepi widzą i chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni i głusi słyszą, i umarli są wskrzeszani, a ubogim Ewangelia jest zwiastowana. A błogosławiony jest ten, który się Mną nie zgorszy”.

13 A gdy posłowie Jana odeszli, zaczął Jezus mówić do ludu o Janie: „Coście wyszli oglądać na pustynie? Czy trzcinę chwiejącą się od wiatru, czy człowieka w miękkich szatach? Oto ci, którzy bogato są odziani i są zniewieściali, na dworach królewskich mieszkają.

14 Wiec po co wyszliście? Ujrzeć proroka. Owszem, powiadam wam, największego z proroków.

15 To jest ten, o którym napisano: Oto Ja posyłam posłańca mego, który przygotuje drogę Twoja przed Tobą. Zaprawdę powiadam wam: Nie powstał z tych, którzy z niewiast się rodzą, większy od Jana Chrzciciela”.

16 A wszystek lud słysząc to, i celnicy chwalili Boga i dawali się chrzcić przez Jana. Ale faryzeusze i uczeni w Zakonie odrzucili przykazanie Boże i nie dali się chrzcić przez niego.

Rozdział XXIX

Nakarmienie pięciu tysięcy, sześciu chlebami i siedmiu gronami winnymi. Uzdrawianie chorych

1 A gdy przybliżyło się święto Paschy, zeszli się apostołowie i ich uczniowie u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co uczynili i czego nauczali. I rzekł im: „Przyjdźcie i pójdźmy na miejsce ustronne, i odpocznijcie nieco”. Albowiem tych, co przychodzili i odchodzili, było wielu, tak iż nie mieli nawet czasu, żeby się posilić.

2 I odjechali wiec w lodzi na ustronne miejsce, na osobność. I lud widział ich odjeżdżających, i poznało ich wielu, i pieszo ze wszystkich miast tam się zbiegli, i wyprzedzili ich.

3 A wyszedłszy, ujrzał Jezus mnóstwo ludu i ulitował się nad nimi, ze byli jako owce, nie mające pasterza.

4 A gdy dzień już prawie przeminął, przystąpili do Niego uczniowie Jego i rzekli: „Miejsce jest to puste, dzień już przeminął. Odpraw ich, aby poszli do okolicznych wiosek i osad i kupili sobie chleba; albowiem nie maja nic do jedzenia”.

5 A Jezus odpowiadając, rzekł do nich: „Dajcie wy im jeść!” I powiedzieli Mu: „Czyż mamy pójść i kupić za dwieście groszy i dać im jeść?”

6 A On rzekł do nich: „Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie”. A oni dowiedziawszy się, powiedzieli: „Sześć chlebów i siedem gron winnych”. I nakazał im posadzić wszystkich grupami po pięćdziesięciu. Usiedli wiec w grupach po stu i po pięćdziesięciu.

7 A On wziął owe sześć chlebów i siedem gron winnych, spojrzał w niebo i podziękował, pobłogosławił, łamał chleby podobnie i winogrona i dawał uczniom, aby kładli przed ludźmi, i oni dzielili wszystko miedzy ludem.

8 I jedli wszyscy i nasycili się. I zebrali pełnych dwanaście koszów pozostałych odrobin. A było tych, którzy jedli chleby i owoce - piec tysięcy mężczyzn, niewiast i dzieci, a On nauczał ich wielu rzeczy.

9 A ludzie widząc i słysząc to, napełnieni zostali radością i mówili: „Zaprawdę, to jest prorok, który miał przyjść na świat”. A On zauważywszy, że chcieli przemocą uczynić go królem, przynaglił uczniów swoich, ze wsiedli do lodzi i popłynęli przed Nim na drugi brzeg koło Betsaidy, aż rozpuści lud.

10 A kiedy zupełnie rozpuścił lud, wstąpił na górę, pomodlić się. A gdy nastał wieczór, był tam sam, a łódź na środku morza była miotana przez fale; wiatr bowiem był przeciwny.

11 A o trzeciej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po morzu. Uczniowie zaś, widząc Go idącego po morzu, zatrwożyli się i mówili, ze to duch, i ze strachu krzyknęli.

Ale Jezus zaraz do nich powiedział: „Ufajcie. Jam jest, nie bójcie się!”

12 A Piotr odpowiadając Mu, rzekł: „Panie, jeśli to Ty jesteś, kaź mi przyjść do Siebie po wodzie”. A On rzekł: „Przyjdź!” I Piotr wyszedłszy z lodzi, szedł po wodzie do Jezusa. Ale gdy wiatr szalał, zląkł się i gdy zaczął tonąć, zawołał: „Panie! Ratuj mnie!”

13 . A Jezus zaraz wyciągnął rękę swą, uchwycił go i rzekł mu: „O, małowierny, czemużeś wątpił? Czyż nie zawołałem ciebie?” 14 I wszedł do nich do lodzi, a wiatr ustal natychmiast. A oni

dziwili się i zdumiewali się ponad wszelką miarę. Ale oni nie stali się rozumniejsi przez cud z chlebami i owocami; serce ich bowiem było zakamieniałe.

15 A gdy wstąpili w łódź, zapanowała wielka cisza. Wtedy przyszli, złożyli Mu hołd i mówili: „Prawdziwie, Tyś jest Syn Boży”.

16 A gdy przeprawili się, przybyli do ziemi Genezaret. I gdy wysiedli z lodzi, zaraz Go poznali. I roznieśli wieść po całej owej okolicznej krainie, i przynoszono chorych na łożach, gdzie tylko słyszeli, że On jest.

17 I zawsze, gdy wszedł do miasteczek i wiosek, kładli na ulicach chorych i prosili Go, by tylko mogli dotknąć skraju szaty Jego, i którykolwiek dotknęli, zostali uzdrowieni.

18 Potem poszedł Jezus z uczniami swoimi do Judei, i tam pozostawał i chrzcił wielu tych, którzy do Niego przychodzili i przyjmowali naukę Jego.

Rozdział XX

Chleb żywota i żywe wino

1 Następnego dnia zobaczył lud, który stal po tej stronie jeziora, ze innej lodzi tam nie było, a tylko ta jedna, do której wsiedli Jego uczniowie i ze Jezus nie wszedł do lodzi i odpłynęli tylko sami uczniowie Jego. Gdy wiec lud zauważył, że tam nie ma Jezusa ani uczniów Jego, wzięli również łódź i przeprawili się do Kafarnaum, szukając Jezusa.

2 . A znalazłszy Go za morzem, rzekli do Niego: „Mistrzu, kiedy tu przybyłeś?”

Odpowiedział im Jezus i rzekł: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, szukacie Mnie nie dlatego, ze widzieliście cuda, ale dlatego, żeście jedli chleb i owoce i nasyciliście się. Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy, który jest także Synem Boga; na Nim bowiem Bóg, Wszechojciec-Matka, położył pieczęć swoja.

3 Rzekli wiec do Niego: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?” Odpowiedział Jezus i rzekł im: „To jest dzieło Boże, abyście wierzyli prawdzie we Mnie, który jestem i który wam daje Prawdę i żywot”.

4 Rzekli tedy do Niego: „Jaki wiec znak czynisz, abyśmy Ciebie widzieli i uwierzyli Tobie?

Czego dokonujesz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: Chleb z nieba dal im ku jedzeniu”.

5 Wtedy rzekł im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, nie Mojżesz dal wam chleb z nieba, ale Ojciec-Matka mój daje wam prawdziwy chleb z nieba i owoc żywego krzewu winnego. Albowiem pokarm Boży to ten, który z nieba zstępuje i daje żywot światu”.

6 ` Wtedy rzekli do Niego: „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba i owoców”. Odpowiedział im Jezus: „Jam jest chleb prawdziwy i wino żywe i kto do Mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we Mnie, nigdy pragnąć nie będzie. I zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie jedli Ciała Bożego i pili Krwi Bożej, nie będziecie mieli żywota. Nie wierzycie, chociaż widzieliście Mnie.

7 Wszystko co Mi daje mój Ojciec-Matka, przychodzi do Mnie, a tego, który do Mnie przychodzi, nie wyrzucę precz. Zstąpiłem bowiem z niebios, nie aby wypełniać wole swoją, lecz wole Boga, który Mię posłał. A to jest wola Boga, który Mię posłał, abym z tego wszystkiego co Mi dal, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w Dniu Ostatecznym”:

8 Tedy szemrali żydzi przeciwko Niemu, iż powiedział: „Jam jest chleb, który zstąpił z nieba”. I mówili: „Czy to nie jest Jezus, Syn Józefa i Marii, którego ojca i Matkę znamy? Jakże wiec może On mówić: Z nieba zstąpiłem?”

9 Wtedy Jezus odpowiedział i rzekł im: „Nie szemrajcie miedzy sobą! Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie święta miłość i prawda. I ci zmartwychwstaną w Dniu Ostatecznym. Napisano bowiem u proroków: I będą wszyscy pouczeni przez Boga. Każdy kto słyszał i nauczył się prawdy, przychodzi do Mnie.

10 Nie jakoby ktoś widział Najświętszego, tylko ci, którzy są od Najświętszego: ci jedynie widzieli Najświętszego. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto wierzy w Prawdę, ma żywot Wieczny”.

Rozdział XXXI

Chleb żywota i żywe wino Jezus gani bezmyślnego poganiacza

1 I znowu rzekł Jezus: „Jam jest chleb prawdziwy i żywe wino. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali. To natomiast jest chleb, który zstąpił z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa.

Jam jest chleb żywy, który z nieba zstąpił. Jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki. A chleb, który Ja dam, to Prawda, a wino, które Ja daje - to żywot mój”.

2 Wtedy sprzeczali się żydzi miedzy sobą, mówiąc: „Jakże Ten może dać nam Siebie do jedzenia?” Na to rzekł im Jezus: „Czyż mniemacie, ze Ja mówię o spożywaniu mięsa, jak wy nieświadomie to czynicie w świątyni?

3 Zaprawdę, Ciało moje jest z istoty Bożej i jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest żywotem Bożym i jest prawdziwym napojem. Nie jak wasi praojcowie, którzy prosili o mięso, a Bóg w gniewie swoim dal im mięso, a oni je jedli z zepsucia, aż w nosie im śmierdziało, a ciała ich padały na puszczy, tysiącami przez zarazę.

4 ` Albowiem o nich napisano: Mają wędrować na puszczy czterdzieści dziewięć lat, aż oczyszczą się ze swojej pożądliwości, zanim wejdą do ziemi pokoju, tak, siedem razy siedem lat mają wędrować, albowiem nie poznali oni moich dróg ani nie prze­strzegali przykazań moich.

5 Ale kto spożywa to Ciało i pije te Krew, ten mieszka we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żywy Ojciec-Matka, ze względu na którego żyje, tak też, kto Mnie spożywa, Prawdę i żywot, ten żyć będzie ze względu na Mnie.

6 Taki jest żywy chleb, który z nieba zstąpił i daje żywot światu. Nie jako praojcowie wasi; którzy jedli mannę i pomarli. Kto spożywa ten chleb i te owoce, żyć będzie na wieki”. To mówił, gdy nauczał w synagodze w Kafarnaum. Wielu tedy spośród uczniów Jego, usłyszawszy to, mówiło: „Twarda to mowa; kto jej słuchać może?”

7 A Jezus świadom, że z tego powodu szemrzą uczniowie Jego, rzekł im: „To was gorszy? Cóż dopiero, gdy ujrzycie Syna Człowieczego, wstępującego tam, gdzie był pierwej? Duch to jest, który ożywia, ciało i krew nic nie pomaga. Słowa, które mówię do was, są Duchem i żywotem.

8 Lecz są pośród was tacy, którzy nie wierzą”. Jezus bowiem od początku wiedział, którzy są niewierzący, i kto Go wyda. Dlatego rzekł do nich: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli mu to nie jest dane z góry”.

9 Od tej chwili wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim więcej nie chodziło. Wtedy Jezus rzekł do Dwunastu: „Czy i wy chcecie odejść?”

10 Odpowiedział Mu Szymon Piotr: „Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz Słowa żywota Wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, żeś Ty jest Chrystus, Syn Boga żywego”.

11 Jezus odpowiedział im: „Czyż nie dwunastu was wybrałem Ale jeden z was jest zdrajca.” I mówił o Judaszu Iskariocie, synu Szymona lewity; bo ten był, który Go potem zdradził.

12 I Jezus szedł do Jerozolimy i spotkał ciężko objuczonego drewnem wielbłąda. Wielbłąd nie mógł iść stromo pod górę, a poganiacz popędzał go, bil i znęcał się nad nim, a zwierze nie mogli ruszyć się z miejsca.

13 Widząc to, Jezus rzekł do niego: „Czemu bijesz brata swego?” A człowiek ten odpowiedział: „Nie wiedziałem, ze on jest bratem moim. Azali nie jest to zwierze do dźwigania ciężarów i ku temu przeznaczone, aby mi służyć?”

14 I rzekł mu Jezus: „Czyż nie ten sam Bóg stworzył z tej samej materii to zwierze i dzieci, które tobie służą, i czyż nie otrzymały one od Boga tego samego tchnienia?”

15 A człowiek ów zdumiał się bardzo tymi słowami. Przestał bić wielbłąda i uwolnił go z części ciężaru. I szedł wielbłąd pod górę: a Jezus przed nim, i nie stawał więcej aż dopiero na końcu swojej podróży.

16 I wielbłąd poznał Jezusa; odczul bowiem w Nim Miłość Bożą, Człowiek zaś ów zapragnął jeszcze więcej z tej nauki się dowiedzieć, i Jezus przyjaźnie go nauczał, i stal się on uczniem Jego.

Rozdział :XXII

Bóg pokarmem i napojem wszystkich

1 I stało się, że podczas wieczerzy siedział z uczniami swymi, ze jeden z nich rzekł do Niego: „Mistrzu, czemu mówiłeś, ze dasz nam ciało swoje do spożywania i krew swoja do picia? Jest to bowiem twarda mowa dla wielu” .

2 A Jezus odpowiadając, rzekł: „Słowa, które powiedziałem do was, są Duchem i żywotem.

Dla nieświadomych zaś i łakomych mięsa dźwięczą one przelewem krwi i śmiercią, ale błogosławieni są, którzy rozumieją.

3 Spójrzcie na zboże, które rośnie, dojrzewa, bywa zżęte, zmielone i na ogniu upieczone. Z tego chleba uczynione jest moje ciało, które widzicie. I spójrzcie na grona winne, które na winnej latorośli rosną ku dojrzewaniu, zostają zebrane i włożone do prasy -i są owocem winnej latorośli. Z owocu winnej latorośli i wody jest moja krew uczyniona.

4 Albowiem korzystam jedynie z owoców drzew i zboża roślin, a te wstają przez Ducha przemieniane w ciało moje i krew moja. Z tego tedy i jedynie z podobnego macie jeść wy, którzy we Mnie wierzycie i uczniami moimi jesteście, z tego bowiem, w Duchu, spływa dla ludzi życie i zdrowie i wyleczenie.

5 Zaprawdę moja obecność będzie z wami w Istocie i życiu Bożym, w tym Ciele i w tej Krwi objawiona; a z tych pijecie wy wszyscy, którzy we Mnie wierzycie.

6 Albowiem wszędzie będę zmartwychpowstawał do życia w świecie, jak piszą prorocy. Od wschodu słońca aż do jego zachodu wszędzie w moim imieniu będzie składana wonna ofiara.

7 Jak jest w cielesnych sprawach, tak i w duchowych. Moja Nauka i moje życie powinny być dla was pożywieniem i napojem jako chleb żywota i wino zbawienia.

8 ~ Podobnie jak zboże i grona winne przemieniają się w ciało i krew, tak samo tez wasze ziemskie myśli mają przemieniać się w duchowe. Szukajcie przemiany cielesnego w duchowe!

9 Zaprawdę, powiadam wam, iż na początku wszystkie stworzenia znajdowały swoje utrzymanie w roślinach i owocach ziemi, aż niewiedza i egoizm ludzi wielu z tym zwyczajem danym przez Boga zerwały, sprzeciwiając się pierwotnemu postanowieniu. A przeto wszyscy winni powrócić do naturalnego pokarmu, jak piszą prorocy. Albowiem nie należy powątpiewać w ich słowa.

10 Zaprawdę, Bóg daje wiecznie z wiecznego życia i materii, aby bezustannie odnawiać formy całego Wszechświata. Dlatego wiec i wy wszyscy macie udział w Ciele i Krwi i w materii i w życiu Wiekuistego, a Słowa moje są Duchem i żywotem.

11 I jeśli wy zachowywać będziecie moje przykazania i wieść życie sprawiedliwości, i tak będziecie szczęśliwi w tym i w przyszłym życiu. Nie dziwcie się temu, com wam powiedział. Jeśli nie będziecie spożywać Ciała i pić Krwi Boga, nie będziecie mieli żywota w sobie”.

12 A uczniowie odpowiedzieli: „Panie, daj nam zawsze spożywać z tego chleba i pić z tego kielicha; albowiem Słowa Twoje zaprawdę są pokarmem i napojem. Przez Twoje życie i przez Twoje Ciało będziemy zawsze żyli”.

Rozdział XXIII

Grzechy nie będą odpuszczone przez krew innych

1 Jezus nauczał uczniów swoich na zewnętrznym dziedzińcu świątyni. Wtedy jeden z uczniów rzekł do Niego: „Mistrzu, kapłani mówią, że bez przelewu krwi nie ma uwolnienia od grzechów. Czy mogą ofiary Zakonu gładzić grzechy?”

2 A Jezus odpowiedział: „żadna ofiara krwi zwierząt ani ptaków, ani człowieka nie może gładzić grzechów. Czy i jak może być zmazana wina przez wylanie krwi niewinnej? Przeciwnie, wina jeszcze się powiększy.

3 Kapłani wprawdzie otrzymują od wiernych takie ofiary dla pojednania za wykroczenia przeciwko Zakonowi Mojżesza, ale za grzechy przeciwko Prawu Bożemu nie ma odpuszczenia, chyba jedynie przez żal i opamiętanie się.

4 Czyż nie napisano u proroków: Odstawcie wasze ofiary krwawe jako wasze ofiary całopalne i skasujcie je i zaprzestańcie spożywać mięso; nie mówiłem bowiem do ojców waszych ani im takich rzeczy nie nakazywałem, gdym wyprowadzał ich z Egiptu. Ale to im rozkazałem:

5 Słuchajcie głosu mego i chodźcie drogami, które wam poleciłem, a będziecie ludem moim i dobrze wam się dziać będzie. Ale oni nie słuchali ani nie nakłonili uszu swoich.22

6 A co przykazuje wam Wiekuisty, w sprawiedliwości bowiem i w miłosierdziu ćwiczyć się macie i pokornie kroczyć w Panu. Czyż nie jest napisane, iż Bóg na początku przeznaczył ku pożywieniu dla wszelkiego ciała - owoce drzew i nasiona i zioła?

7 Ale oni dom modlitwy uczynili domem złodziei, a na. miejsce czystej, wonnej ofiary krwią splamili moje ołtarze i spożywali mięso zabitych zwierząt.

8 Ale Ja powiadam wam: Nie rozlewajcie krwi niewinnych ani nie spożywajcie mięsa. Chodźcie prosto; miłujcie miłosierdzie i czyńcie sprawiedliwość, a dni wasze długo trwać będą.

9 Czy ziarno wyrastające z ziemi z innym, nie będzie przemienione przez Ducha w ciało moje? Czy jagody z winnicy i inne owoce, nie będą przemienione przez Ducha w krew moja? Dozwól­cie, by to co dzieje się z ciałem waszym i z wasza dusza, było przypomnieniem Wiekuistego.

10 W tym jawna jest obecność Boga jako materiał i żywot świata. Z tego wszyscy jedzcie i pijcie na odpuszczenie grzechów, i wszyscy osiągniecie żywot wieczny, o ile posłuszni będziecie słowom moim”.

11 A jest w Jerozolimie przy Owczym Rynku sadzawka, zwana Betesda, mająca, pięć sal. W nich leżało mnóstwo chorych, ślepych, chromych, wycieńczonych, którzy czekali na poruszenie wody.

12 Albowiem o pewnej porze roku zstępował anioł do sadzawki i poruszał wodę. Kto wiec po poruszeniu wody pierwszy do niej

wstąpił, odzyskał zdrowie, jakakolwiek choroba był dotknięty. A był tam pewien człowiek, który od urodzenia był chromy.

13 I Jezus rzekł do niego: „Czy wody nie przynoszą ci uzdrowienia?” A on rzekł: „Tak, Panie, lecz nie mam nikogo, kto by mnie zaniósł do sadzawki, gdy woda się poruszy. Zanim zaś ja sam dojdę, inny przede mną wchodzi”. Rzecze mu Jezus: „Wstań, weź łoże swoje i chodź”. I zaraz ten człowiek odzyskał zdrowie. Wstał i odszedł. A właśnie był sabat tego dnia.

14 A żydzi rzekli do uzdrowionego: „Dziś sabat, to jest przeciwko Zakonowi, ze niesiesz łoże swoje”. A uzdrowiony nie wiedział, ze to był Jezus. Albowiem Jezus oddalił się, bo ujrzał wiele ludu na tym miejscu.

Rozdział XXIV

Miłość Jezusa do wszystkich stworzeń

1 A gdy Jezus się dowiedział, że faryzeusze szemrali i ubolewali nad tym, ze zdobywał On więcej uczniów i chrzcił niż Jan, opuścił Judeę i poszedł do Galilei.

2 I przyszedł Jezus do jednego drzewa, pod którym spędził kilka dni. Wtedy przyszły tam Maria Magdalena i inne niewiasty, przyniosły one Mu dary, a On nauczał każdego dnia wszystkich, którzy do Niego przychodzili.

3 A ptaki gromadziły się wokoło Niego i pozdrawiały Go swoim śpiewem, i inne zwierzęta przybliżały się do Jego stóp i jadły z Jego ręki.

4 A gdy odchodził, błogosławił niewiasty, które okazywały Mu swoją miłość, a wtedy zwrócił się do drzewa figowego i błogosławił je także. Rzekł: „Ty udzieliłeś Mi schronienia i cienia przed palącym upałem, a do tego wszystkiego dawałeś Mi także pożywienie.

5 Bądź błogosławione, rośnij i bądź urodzajne i dozwól wszystkim, którzy do Mnie przychodzą, by znaleźli spokój, cień i pożywienie i dozwól ptakom powietrznym, by znalazły w twoich gałęziach radość swoja”.

6 I oto drzewo to rosło i rozwijało się niezwykle, a gałęzie jego rozrastały się zawsze więcej ku górze i ku dołowi, tak ze podobnego drzewa o takiej piękności i wielkości nie można było znaleźć, by rodziło tak wiele smacznych owoców, jak owe drzewo.

7 A Jezus przyszedłszy do wsi, zobaczył tam małego, bezpańskiego kota, który był głodny i miauczał żałośnie. I wziął go w swoje ręce i przytulił go swoja szata i pozwolił mu spocząć na swojej piersi.

8 A kiedy wszedł dalej do wsi, dał kotu pożywienie i picie, a on jadł i pil i okazywał Mu wdzięczność. Potem oddal go swojej uczennicy, pewnej wdowie imieniem Lorenca, która go dalej pielęgnowała.

9 A niektórzy z ludu mówili: „Człowiek ten troszczy się o wszystkie zwierzęta. Czy one są braćmi i siostrami Jego, ze tak je kocha?” A On rzekł do nich: „Zaprawdę, to są wasi bracia i siostry z wielkiego gospodarstwa Bożego, wasi bracia i siostry, posiadający od Wiekuistego ten sam dech żywota.

10 I kto troszczy się zawsze o tych najmniejszych Jego i daje pożywienie i napój, którego one potrzebują, ten czyni to dla Mnie, a kto toleruje, ze one cierpią głód i nie chroni ich, gdy są maltretowane, i może patrzeć na to zło -to jakby Mnie to wszystko wyrządził. Albowiem cokolwiek uczyniliście w tym życiu, podob­nie odpłacone wam będzie w przyszłym żywocie”.

Rozdział XXXV Prawdziwy Zakon Maria i Marta

1 A oto pewien uczony w Piśmie wystąpił, by wystawić Go na próbę, rzekł: „Mistrzu, cóż mam czynić, abym odziedziczył żywot wieczny?” Lecz On rzekł mu: „Co napisano w Zakonie? Jak czytasz?”

2 A ten, odpowiadając, rzekł: „Nie czyń drugiemu tego, czego nie chcesz, aby ci on uczynił.

I będziesz miłował Pana, Boga twego z całego serca i z całej duszy i ze wszystkich sil swoich i z całej myśli swojej, a bliźniego swego, jak siebie samego”.

3 Rzekł mu tedy: „Dobrześ odpowiedział. Czyń to, a będziesz żył. Na tych trzech przykazaniach opiera się cały Zakon i prorocy, kto bowiem Boga miłuje, ten miłuje tez bliźniego swego”.

4 On zaś chcąc się usprawiedliwić, rzekł do Jezusa. „A któż jest bliźnim moim?” A Jezus, nawiązując do tego, rzekł: „Pewien człowiek szedł z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców, którzy go obrabowali, poranili i odeszli, zostawiając go na pól umarłego.

5 Przypadkiem szedł to droga jakiś kapłan i zobaczywszy go, poszedł mimo. Podobnie i lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, przeszedł mimo.

6 Pewien Samarytanin zaś, podróżując tedy, podjechał do niego i ujrzawszy go, ulitował się nad nim. I podszedłszy do niego, opatrzył rany jego, zalewając je oliwą i winem, po czym wsadził go na swoje bydle, zawiózł go do gospody i opiekował się nim.

7 A nazajutrz, ponieważ udawał się w dalsza drogę, dobył dwa grosze, dal je gospodarzowi i rzekł: „Opiekuj się nim, a co więcej wydasz, ja w drodze powrotnej oddam ci.”

8 Któryż z tych trzech, zdaniem twoim, był bliźnim temu, który wpadł miedzy zbójców?” A on rzekł: „Ten, który ulitował się nad nim”. Rzekł mu Jezus: „Idź, i ty czyn podobnie”.

9 A gdy szli, wstąpił do pewnej wioski, a pewna niewiasta imieniem Marta, przyjęła Go do domu. A ta miała siostrę, na imię jej było Maria, która usiadłszy u nóg Jezusa, słuchała Jego słowa.

10 Marta zaś krzątała się Koło różnej posługi. A przystąpiwszy, rzekła: „Panie, czy nie dbasz o to, ze siostra moja pozostawiła mnie sama, abym pełniła posługi”?

11 A odpowiadając, rzekł do niej Jezus: „Marto, Marto, troszczysz się i kłopoczesz o wiele rzeczy, a tylko jednego potrzeba. Maria bowiem dobra cząstkę wybrała, która nie będzie jej odjęta”.

12 I znowu, gdy w pewnym mieście siedział Jezus z uczniami swymi przy wieczerzy, rzekł do nich: „Jak stół na dwunastu filarach, tak samo Ja jestem pośrodku was.

13 Zaprawdę, powiadam, ze mądrość buduje swój dom, i budu­je swoje dwanaście filarów. Przygotowuje ona swój chleb i swoja oliwę i miesza swe wino. Zastawia swój stół.

14 Staje ona na wyniosłych placach miejskich i zaprasza synów i córki człowiecze. I każdego, kto pragnie, zaprasza i pozwala jeść chleb mój, brać oliwę moja i pić wino moje.

15 Strzeż się głupców, żyj i chodź droga rozumu. Uwielbianie Boga jest początkiem mądrości, a poznanie świętego Jedynego jest rozumem. Przeze Mnie pomnożą się wasze dni, a lata waszego żywota będą rosły”.

Rozdział XXXVI

Cudzołożnica

1 I znowu rano zjawił się Jezus w świątyni, a wszystek lud przyszedł do Niego; i usiadłszy, uczył ich.

2 Potem uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili niewiastę, przyłapaną na cudzołóstwie, postawili ją pośrodku i rzekli do Niego: „Mistrzu, te oto niewiastę przyłapano na jawnym cudzołóstwie. A Mojżesz w Zakonie kazał nam takie kamieniować. Ty zaś co mówisz?”

3 A to mówili, kusząc Go, by mieć powód do oskarżenia Go. A Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi, jakoby niczego nie słyszał.

4 A gdy Go nie przestawali pytać, podniósł się i rzekł do nich: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamie­niem” .

5 I znowu schyliwszy się, pisał po ziemi. A gdy oni to usłyszeli (poruszeni własnym sumieniem), wychodzili jeden za drugim, poczynając od najstarszych aż do najmniejszych; i pozostał Jezus sam i owa niewiasta w pośrodku.

6 A Jezus podniósłszy się i nie widząc nikogo, tylko niewiastę, rzekł jej: „Niewiasto, gdzie są twoi oskarżyciele? Nikt cię nie potępił?” A ona odpowiedziała: „Nikt, o Panie”. Wtedy rzekł Jezus: „I Ja cię nie potępiam. Idź w pokoju i nie grzesz więcej”.

7 I powiedział do tych, którzy pokładali ufność w sobie samych, ze są sprawiedliwi, a innych lekceważyli, to podobieństwo: „Dwóch ludzi weszło do świątyni, aby się modlić, jeden bogaty faryzeusz, a drugi celnik, który był grzesznikiem.

8 Faryzeusz stanął i tak się w duchu modlił: „Boże, dziękuje Ci, że nie jestem jak inni ludzie, lichwiarze, niesprawiedliwi, cudzołożnicy albo tez jak ten celnik. Poszczę dwa razy w tydzień, daje dziesięcinę z całego mego dorobku”.

9 A celnik stanął z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść, lecz bił się w pierś swoja, mówiąc: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu!”

10 Powiadam wam: Ten poszedł usprawiedliwiony do domu swego, tamten zaś nie. Bo każdy, kto siebie wywyższa, będzie poniżony; a kto się uniża, będzie wywyższony”.

Rozdział XXXVII

Odnowienie duszy

1 Jezus siedział w przedsionku świątyni, i przyszło wielu ludzi, by słuchać Jego nauki. A jeden rzekł do Niego: „Panie, czego nauczasz o życiu?”

2 A On mu rzekł: „Błogosławieni, którzy poczynili wiele doświadczeń, przez cierpienia bowiem staną się doskonałymi. Będą oni jak aniołowie w niebie, i nie będą nigdy umierać ani na nowo się rodzic; śmierć i narodziny nie będą więcej mieć mocy nad nimi.

3 Ci, którzy cierpieli i zwyciężyli, będą filarami w świątyni Boga mego, i nigdy jej nie opuszcza. Zaprawdę, powiadam wam, jeśli się nie narodzicie znowu przez wodę i ogień, nie ujrzycie Królestwa niebieskiego.

4 A pewien nauczyciel (Nikodem) przyszedł do Niego w nocy z bojaźni przed żydami i rzekł: „Jak może człowiek się znowu narodzić, jeśli jest stary? Czy może powtórnie wejść w żywot matki swojej i na nowo się narodzić?”

5 Jezus odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam ci, ze nikt nie może wejść do Królestwa Bożego, kto nie odrodzi się z ciała i z ducha. Wiatr wieje, dokąd chce i chociaż słyszysz szum jego, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie.

6 światłość świeci od wschodu do zachodu. Słonce wychodzi z mroków nocy i w mrokach nocy znowu się pogrąża. Tak samo jest z człowiekiem przez wieczność całą.

7 Jeżeli słońce z mroków nocy wyszło, to znaczy, ze było ono i przedtem, a jeżeli zanurza się znowu w mrokach nocy, to na krótko tylko wypoczywa, aby znowu ożyć.

8 Tak i wy musicie przechodzić przez wiele przemian, aż będziecie doskonali, jak napisano w Księdze Hioba: Jestem wędrowcem i ustawicznie zmieniam miejsce pobytu, ustawicznie zmieniam dom, w którym żyje, aż dojdę do miasta i domu, które są wieczne”

9 Nikodem zaś zapytał: „Jak to się stać może?” Odpowiedział Jezus i rzekł mu: „Jesteś nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz? Zaprawdę, co wiemy, to mówimy, i co widzieliśmy, o tym świadczymy, ale świadectwa naszego nie przyjmujecie.

10 Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, to jakże uwierzycie, gdy wam będę mówił o niebieskich sprawach? A nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy, który jest w niebie”.

Rozdział XXXVIII

Jezus potępia znęcanie się nad zwierzętami

1 I zebrało się wielu Jego uczniów i rzekli do Niego: Oto pewien Egipcjanin, syn Beliala, uczył, iż nie ma prawa zabraniającego znęcać się nad zwierzętami, jeżeli tylko ich cierpienia dają korzyść człowiekowi.

2 I rzekł im Jezus: „Zaprawdę, powiadam wam, iż nie są uczciwymi ci, którzy korzystają z nieprawości i krzywdzą stworzenia Boże. Wszyscy, których ręce są krwią splamione, których usta zanieczyściło mięso stworzeń, nie śmie dotykać rzeczy świętych ani uczyć o tajemnicach niebios.

3 Na pożywienie daje Bóg zboże i płody ziemi; a dla sprawie­dliwego nie masz innego odpowiedniego dla jego ciała pożywienia. 4 Rozbójnik, który włamuje się do cudzego domu, jest pełen winy; ci zaś, którzy włamują się do domu przez Boga zbudowane­go, są większymi grzesznikami. Dlatego mówię do wszystkich, którzy pragną być moimi uczniami: trzymajcie ręce wasze z dala od krwi przelewu, a wargi wasze niech nie dotkną mięsa. Bóg bowiem jest dobry i sprawiedliwy i na pożywienie -dał człowiekowi zboże i płody ziemi .

5 Jeśli zaś zwierze zło cierpi, to życie jego jest cierpieniem, albo jeśli ono jest niebezpieczne, wówczas uwolnijcie je od jego życia szybko i z najmniejszym bólem, jak tylko możecie. Zgładźcie je z miłością i współczuciem i nie meczcie go. Bóg, wasz Ojciec i Matka, okaże wam współczucie, tak jak wy okazaliście współczucie tym, które są oddane w wasze ręce.

6 I cokolwiek uczynicie jednemu z najmniejszych dzieci moich, Mnie to uczynicie. Ja bowiem jestem w nich, a one są we Mnie. Tak, jestem we wszystkim stworzeniu i wszystkie stworzenia są we Mnie. Moimi są ich radości i moim jest ich cierpienie. Dlatego mówię wam. Bądźcie dobrzy dla wszystkich, dla wszystkich stworzeń Bożych”.

7 I następnego dnia udał się do miasta, zwanego Nain. I szło z Nim wielu uczniów Jego i mnóstwo ludu.

8 A gdy się przybliżył do bramy miasta, oto wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdowa: A wielu ludzi z tego miasta było z nią.

9 A gdy ja Pan zobaczył, użalił się nad nią i rzekł do niej: „Nie płacz! Syn twój śpi tylko!” I podszedłszy dotknął się trumny, a niosący stanęli cicho. I rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię: Wstań!”

10 A ten, którego miano za zmarłego, podniósł się i zaczął mówić. I oddal go matce jego.

Wtedy lek ogarnął wszystkich, i wielbili Boga, mówiąc: „Prorok wielki powstał wśród nas, i Bóg przyszedł do ludu swego”.

Rozdział XXXIX

Siedem podobieństw o Królestwie Bożym

1 I gdy Jezus znowu siedział pod drzewem figowym, a uczniowie Jego zgromadzili się około Niego, przybyło też wiele ludu, aby Go słuchać. I rzekł do nich: „Do czegoż przyrównamy Królestwo Boże?”

2 I powiedział to podobieństwo: „Podobne jest Królestwo Boże do ziarnka gorczycznego, które wziąwszy człowiek, zasiał na roli swojej. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion. Ale kiedy urośnie, staje się drzewem, rozpościerającym gałęzie swoje, zginające się ku ziemi, zapuszczają one korzenie i rosną wzwyż, tak że ziemia pokryta jest drzewem i przylatują ptaki powietrzne i gnieżdżą się w gałęziach jego, a zwierzęta ziemi w cieniu jego znajdują schronienie” .

3 Inne podobieństwo powiedział im: „Podobne jest Królestwo Boże do skarbu ukrytego w roli, który człowiek znalazł, ukrył go i uradowany odchodzi i sprzedaje wszystko co ma, i kupuje te role; wie bowiem, jak wielkie będzie teraz jego bogactwo.

4 I podobne jest Królestwo Boże do perły olbrzymiej wartości, która znalazł kupiec, szukający pięknych pereł. A znalazłszy ją, sprzedał wszystko co posiadał, i kupił ją; wiedział bowiem, że przedstawiała ona daleko większą wartość niż to, co on na nią wydał”.

5 I znowu powiedział: „Podobne jest Królestwo Boże do zakwasu, który wzięła niewiasta i rozczyniła w trzech miarach maki, aż się wszystko zakwasiło, a potem upieczone w piecu na ogniu stało się bochenkiem. Albo znowu podobne jest do człowieka, który bierze miarę czystego wina i wlewa je do dwóch albo czterech miar wody, aż wszystko zmieszane będzie z owocem wina.

6 I podobne jest Królestwo Boże do miasta, które regularnie było budowane na wierzchołku góry i spoczywa na skale, otoczone potężnym murem, zaopatrzone jest w wieże i bramy, które tam stoją na północy i południu, na wschodzie i zachodzie. Takie miasto nie upadnie ani nie można go ukryć, a bramy jego stoją otwarte dla wszystkich, i wszyscy, którzy maja klucze, będą mogli wejść” .

7 I powiedział im jeszcze inne podobieństwo, mówiąc: „Podo­bne jest Królestwo Boże dobremu nasieniu, które człowiek posiał na swojej roli. A kiedy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel i nasiał kąkolu miedzy pszenice i odszedł. A gdy zboże urosło i wydało owoc, wtedy się pokazał i kąkol.

8 Przyszli wiec słudzy gospodarza i powiedzieli mu: Panie, czyżeś nie posiał dobrego nasienia na swojej roli? Skąd wiec ma kąkol? A on im rzekł: To nieprzyjaciel uczynił.

9 A słudzy rzekli: Czy chcesz, abyśmy poszli i wybrali go? A on odpowiedział: Nie, abyście czasem wybierając kąkol, nie powyrywali wraz z nim i pszenicy.

10 , Pozwólcie obydwom róść razem aż do żniwa. A w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw kąkol i powiążcie go w snopki na spalenie; a pszenice zwieźcie do stodoły mojej”.

11 I ponownie rzekł: „Podobne jest Królestwo Boże do ziarna. Oto pewien siewca wyszedł, aby siać. A gdy siał, padły niektóre ziarna na drogę. I przyleciało ptactwo i zjadło je.

12 Inne zaś padły na grunt skalisty, gdzie nie miały wiele ziemi, i szybko powschodziły, gdyż gleba nie była głęboka. A gdy wzeszło słońce, zostały spieczone, a ze nie miały korzenia, uschły.

13 A inne padły miedzy ciernie, a ciernie wyrosły i zadusiły je. A jeszcze inne padły na dobra ziemie, i wydały owoc, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niech słucha!”

Rozdział XL

Jezus odsłania Dwunastu swoja wewnętrzną naukę

1 I przystąpiwszy uczniowie, rzekli Mu: „Dlaczego mówisz do tłumów w podobieństwach?” A On odpowiadając, rzekł im: „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Bożego, ale tamtym nie jest dane.

2 Albowiem kto ma, temu będzie dane i obfitować będzie; a kto nie ma, i to, co mu się zdaje, że ma, będzie mu odjęte.

3 Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo oni nie widza i nie słyszą i nie rozumieją.

4 I spełnią się na nich proroctwo Eliasza, które powiada: „Będziecie słuchać, a nie będziecie rozumieli, będziecie patrzeć, a nie ujrzycie;

Albowiem otępiało serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli aż do dnia tego, kiedy widzieć będą oczyma swymi, i słyszeć będą uszyma swymi, i sercem rozumieć będą i nawrócą się, Ja ich nawrócę.

5 Ale błogosławione oczy wasze, ze widza, i uszy wasze, ze słyszą, i serca wasze, ze rozumieją.

Bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i słyszeć o tych sprawach, co wy słyszycie, a nie słyszeli”.

6 A potem Jezus rozpuścił lud, a oto przystąpili do Niego uczniowie Jego, mówiąc: „Wyłóż nam podobieństwo o roli”. A On odpowiadając, rzekł: „Ten, który sieje, to Syn Człowieczy, rola zaś to świat, dobre nasienie to dzieci Królestwa Niebios, kąkol zaś to dzieci Złego. Nieprzyjaciel, który nasiał kąkolu, to diabeł. żniwo - to koniec świata, żeńcy zaś, to aniołowie.

7 Jak tedy zbiera się kąkol i pali w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Pośle Syn Człowieczy swoich aniołów, i zbiorą z Królestwa Jego wszystkich nieprzyjaciół i wszystkich, którzy popełniają nieprawość i wrzuca do pieca ognistego, a ci, którzy nie zostali oczyszczeni, zostaną doszczętnie zniszczeni.

Wtedy dobro zajaśnieje jak słońce w Królestwie Niebios.

8 Wy słuchajcie wiec podobieństwa o siewcy. Do każdego, który słucha słowa o Królestwie i nie rozumie, podobne jest nasienie, które padło na. drogę. Wtedy przychodzi zły nieprzyjaciel i porywa z ich serc to, co zostało tam zasiane. Ci to są, którzy nasienie znaleźli na drodze.

9 Ci zaś, którzy przyjęli nasienie na skalistym gruncie, są to ci, którzy słuchają słowa, ale przyjęli je bez radości. Ci nie maja korzenia i rosną tylko krótki czas, gdy bowiem przychodzą uciski i .prześladowanie dla słowa, wnet odpadają.

10 A których nasienie padło miedzy ciernie, są ci, którzy słuchają słowa, ale troski tego świata i ułuda bogactwa zaduszają słowo i plonu nie wydają.

11 A ci, którzy nasienie otrzymali na dobrej ziemi, są ci, którzy słuchają słowa i je też rozumieją, wydadzą owoc jedni trzydziesto- krotny, drudzy sześćdziesięciokrotny, a inni stokrotny.

12 Te sprawy wyjaśniam wam, którzy należycie do wewnętrznego koła. A tym z zewnętrznego - opowiadam w podobieństwach. Pozwólcie wiec słuchać wszystkim, którzy maja uszy”.

Rozdział XLI

Jezus uwalnia ptaszki z klatek

1 A gdy Jezus szedł do Jerycha, spotkał człowieka niosącego klatkę pełną ptaszków, które złapał, i młodego gołębia. I spojrzał na nich z boleścią, że utraciły swoja wolność, a prócz tego cierpiały głód i pragnienie.

2 I rzekł do tego człowieka: „Cóż ty z tym zrobisz?” „Pragnę zdobyć dla siebie utrzymanie, sprzedaje bowiem te ptaszki, które schwytałem”.

3 Jezus zaś rzekł mu: „Jak sadzisz, gdyby silniejszy albo mądrzejszy niż ty jesteś, wziąłby cię do niewoli i związałby cię, a może też i żonę twoją, a może nawet i dzieci twoje i wtrąciłby cię do wiezienia, aby potem sprzedać cię dla zysku, by zapewnić sobie utrzymanie?

4 Czy te ptaszki nie są współbraćmi twoimi, tylko słabszymi od ciebie? I czy nie troszczy się tenże sam Bóg, Ojciec i Matka, o nich, tak jak o ciebie? Wypuść wiec tych małych braci i siostry na wolność, i nie czyn tego więcej, kiedy uczciwie starasz się o swoje utrzymanie”.

5 I człowiek ten zdumiał się bardzo tymi słowami i ich mocą i wypuścił ptaki na wolność. Gdy ptaszki odzyskały znowu wolność, pofrunęły do Jezusa, usiadły na Jego ramionach i zaczęły śpiewać.

6 A człowiek ów przysłuchiwał się dalej Jego nauce, i poszedł swoja droga, potem nauczył się pleść kosze. Praca swoja zdobywał dla siebie chleb, a połamawszy swoje klatki i pułapki, stal się uczniem Jezusa.

7 Jezus ujrzał człowieka, pracującego w sabat, i rzekł do niego: „Człowieku, jeśli wiesz, co czynisz, to jesteś błogosławiony, nie łamiesz bowiem Zakonu w duchu. Ale jeśli tego nie wiesz, to jesteś przeklęty i przestępcą Zakonu”.24

8 I znowu rzekł Jezus do uczniów swoich: „Co stanie się ze sługami, którzy znają wolę pana swego, a mimo to nie przygotowują się na jego przyjście ani nie postępują według woli jego?

9 Zaprawdę, powiadam wam, ze ci, którzy znają wolę Mistrza, ale jej nie wypełniają, powinni być smagani wielu ciosami. Ci zaś, którzy nie znają woli Mistrza i dlatego jej nie wypełniają, winni mniej ciosów otrzymać. Komu więcej dano, od tego więcej żądać się będzie. A komu mniej dano, od tego mniej się wymagać będzie”.

10 A był pewien człowiek ślepy od urodzenia. I przeczył, jakoby istniały takie rzeczy, jak Słońce i Księżyc i gwiazdy, albo ze są kolory. A ludzie nadaremnie starali się go przekonać, że sami widza wszystko. I przyprowadzili go do Jezusa, a Jezus namaścił oczy jego i ów przejrzał.

11 Pełen obawy i zdumienia zapewniał wtedy, ze był dotąd ślepcem, i rzekł: „Widzę wszystko, wiem wszystko, jestem Bo­giem”.

12 I rzekł mu Jezus: „Jak możesz wiedzieć wszystko? Nie możesz widzieć poprzez ściany domu twego ani czytać myśli bliźnich, ani rozumieć mowy ptaków lub dzikich zwierząt. Nie znasz nawet zdarzeń ze swego poprzedniego życia i nie możesz przywołać na pamięć swego poczęcia i swoich narodzin.

13 Przyznaj w pokorze, jak wiele nie wiesz i nie widzisz. Jeśli to uczynisz, wówczas będziesz widzieć jaśniej.

Rozdział XLII

Jezus uczy o małżeństwie

I I stało się, gdy Jezus dokończył tych mów, odszedł z Galilei i przyszedł na .pogranicze Judei po drugiej stronie Jordanu. A wielki tłum ludu szedł za Nim, a On uzdrowił tam wielu.

2 Również faryzeusze przychodzili do Niego, aby Go kusić, i mówili do Niego: „Czy to jest tez prawe według Zakonu, że mąż rozwodzi się z żoną swoja dla jakiejkolwiek przyczyny?”

3 A On odpowiadając, rzekł im: „U pewnych narodów jeden mąż miał wiele żon i rozwiódł się z jedną z powodu jakiejś przyczyny. I u innych narodów pewna żona miała wielu mężów i rozwiodła się z jednym z nich dla jakiejś przyczyny. I u niektórych narodów znowu mąż jest związany z jedna jedyna żoną w miłości małżeńskiej - i to jest pierwsza i najlepsza droga.

4 Czy nie czytaliście, ze Bóg na. początku tak stworzył człowieka - mężczyznę i niewiastę, i rzekł: Dlatego mężczyzna albo niewiasta opuści ojca i matkę i połączy się z żoną swoją albo z mężem i będą ci dwoje jednym ciąłem.

5 A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało. Co tedy Bóg złączył, człowiek niechaj nie rozłącza”.

6 Mówią Mu: „Czemuż jednak Mojżesz nakazał dać list rozwodowy i odprawić?” Rzecze im: „Z powodu zakamieniałości serc waszych cierpiał Mojżesz, że rozłączacie się z żonami swymi, podobnie też jak pozwolił jeść mięso w wielu wypadkach; ale od początku nie tak było.

7 A powiadam wam: Ktokolwiek by odprawił żonę swoja, z wyjątkiem sprawiedliwej przyczyny, i poślubił inną na jej miejsce, lamie małżeństwo. Rzekli Mu uczniowie: „Jeśli tak się przedstawia sprawa męża i żony, tedy nie warto się żenić”.

8 A On im powiedział: „Nie wszyscy pojmują to słowo, tylko ci, którym jest dane. Albowiem są trzebieńcy, którzy się tak z żywota matki urodzili, są też trzebieńcy, którzy zostali wy­trzebieni przez ludzi, są również trzebieńcy, którzy wytrzebili się sami dla Królestwa Bożego. Kto może pojąc, niech pojmuje!”

9 I przychodziły do Niego dzieci, aby się ich dotknął i błogosławił. Ale uczniowie zabraniali im.

10 Ale Jezus rzekł: „Dopuśćcie dziatkom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im, albowiem ich jest Królestwo niebieskie”. I kładł na nich ręce swoje i błogosławił je.

11 A gdy szedł do jednego miasta, wyszło naprzeciw Niemu dziesięciu trędowatych, którzy stanęli z daleka. I podnieśli glos swój, mówiąc: „Jezusie, Mistrzu, zmiłuj się nad nami!”

12 A gdy ich ujrzał, rzekł do nich: „Idźcie i ukażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni.

13 A Jezus rzekł: „Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? A gdzie jest dziewięciu? Ci nie wrócili się i nie chwalili Boga, jak ten cudzoziemiec.” I rzekł mu: „Wstań i idź swoja droga. Wiara twoja uzdrowiła cię” .

Rozdział XLIII

Jezus mówi o bogaczach tego świata

i o umywaniu rak i o nieczystych pokarmach

1 A oto, przyszedł ktoś do Niego i rzekł: „Nauczycielu dobry, co mam dobrego czynić, abym odziedziczył żywot wieczny?” A On mu rzekł: „Czemu Mię nazywasz dobrym? Nikt nie jest Dobry, tylko Jeden, Bóg. A jeśli chcesz wejść do żywota, przestrzegaj przykazań”. Mówi Mu: „Których?”

2 Jezus odpowiedział: „Czego naucza Mojżesz? nie zabijaj; nie cudzołóż; nie kradnij; nie mów fałszywego świadectwa; czcij ojca i matkę; kochaj bliźniego swego, jak siebie `samego”. Wtedy odpowiedział Mu młodzieniec: „Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości mojej. Czego mi nie dostaje jeszcze?”

3 Rzekł mu Jezus: „Jeśli chcesz być doskonałym, idź, sprzedaj co posiadasz w nadmiarze, rozdaj tym, którzy niczego nie maja, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i naśladuj Mnie”.

4 A gdy młodzieniec usłyszał te słowa, odszedł zasmucony od Niego; miał bowiem wiele majętności, więcej niż potrzebował.

5 Jezus zaś rzekł do uczniów swoich: „Zaprawdę, powiadam wam, ze bogacz z trudnością wejdzie do Królestwa Niebios. A nadto powiadam wam: Łatwiej wielbłądowi przejść przez bramę ucha igielnego25 niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego”.

6 A gdy to usłyszeli uczniowie Jego, zaniepokoili się bardzo i mówili: „Któż tedy może być zbawiony?” A Jezus spojrzał na nich i rzekł im: „Dla cielesnego rozumu jest to niemożliwe, ale dla duchowego rozumu wszystkie rzeczy są możliwe.

7 A ja wam powiadam, nie czyńcie się przyjaciółmi mamony niesprawiedliwości, aby gdy upadniecie, nie wciągnęła was do swoich ziemskich przybytków. Ale raczej czyńcie się przyjaciółmi prawdziwego bogactwa, którym jest Mądrość Bożą, abyście przyjęci zostali do domów, wiecznie trwających”.

8 Wtedy odpowiadając Piotr, rzekł Mu: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą”. A Jezus rzekł im: „Zaprawdę, powiadam wam, ze wy, którzy poszliście za Mną, w odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na, tronie chwały swojej, zasiądziecie i wy na dwunastu tronach i będziecie sądzić dwanaście pokoleń izraelskich. Ale dać wam rzeczy tego świata, nie moja jest sprawa.

9 I każdy, kto by opuścił bogactwa, domy i przyjaciół dla Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, stokroć tyle otrzyma w przyszłym życiu i odziedziczy żywot wieczny. A wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi”.

10 Wtedy przystąpili do Jezusa uczeni w Piśmie i faryzeusze, którzy widzieli jednego z uczniów Jego, jedzącego rękami nie umytymi.

11 I zgorszyli się; żydzi bowiem nie jędzą, zanim nie umyją swoich rak, i przestrzegają mnóstwo innych przepisów przy myciu naczyń i stołu.

12 I mówili: „Dlaczego wszyscy uczniowie Twoi nie postępują według nauki starszych? Widzieliśmy, jak jedli nie umytymi rękami”.

13 A Jezus rzekł: „Zaiste Mojżesz nakazał wam oczyszczać się i w czystości utrzymywać wasze ciała i wasze naczynia, ale wy dodaliście sobie rzeczy, które częstokroć nie przez wszystkich i nie we wszystkich czasach i nie na wszystkich miejscach zachowywane być mogły.

14 Słuchajcie mnie! Nie tylko nieczyste pokarmy, które wchodzą do ciała, kalają człowieka, ale jeszcze bardziej złe i nieczyste myśli, które z waszego serca wychodzą, zanieczyszczają wewnętrznego człowieka i innych. Dlatego mówię: opanujcie myśli swoje i oczyśćcie serca swoje - i niech pożywienie wasze będzie czyste.

15 Te rzeczy należało czynić, a tamtych nie zaniedbywać. Ci, którzy z przymusu przestępują Zakon czystości, są wolni od nagany, czynią to bowiem nie dobrowolnie, ani nie lekceważą Zakonu, który jest dobry i sprawiedliwy. Albowiem czystość we wszystkich sprawach jest wielkim zyskiem.

16 Nie bądźcie naśladowcami złych zwyczajów w świecie, nawet dla pozoru. Albowiem wielu będzie zwiedzionych do złego przez zewnętrzny pozór i podobieństwo zła.”

Rozdział XLIV

Wyznanie Dwunastu

1 I znowu siedział Jezus niedaleko morza w kręgu dwunastu drzew palmowych, gdzie częściej zwykł był odpoczywać, a Dwu­nastu i ich uczniowie przyszli do Niego, i siedzieli w cieniu drzew, a jedyny Duch święty nauczał ich w pośrodku nich.

2 A Jezus rzekł do nich: „Słyszeliście, co mówią ludzie o Mnie, a wy za kogo Mnie uważacie, kim Ja jestem?” Powstał Piotr z Andrzejem, bratem swoim, i rzekł: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego, który z niebios zstąpił i mieszkasz w sercach tych, którzy wierzą i Jemu są posłuszni dla sprawiedliwości”. A pozostali

uczniowie powstali i mówili podobnie: „To prawdziwe słowa, tak i my wierzymy”.

3 A Jezus, odpowiadając, rzekł im: „Błogosławieni jesteście wy, moi Dwanaście, którzy wierzycie; albowiem ciało i krew nie objawiły wam tego, tylko Duch Boży, który w was mieszka. Zaprawdę, Jam jest Droga, Prawda i żywot. A Prawda rozumie wszystkie sprawy.

4 Wszelka Prawda jest w Bogu i Ja świadczę o Prawdzie. Jam jest skala prawdziwa, a na tej opoce zbuduje Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go, i z tej opoki popłyną rzeki wody żywej, aby nieść żywot narodom tej Ziemi.

5 Wy jesteście moją wybraną Dwunastką. Na Mnie, głowie i kamieniu węgielnym jest zbudowanych dwanaście głównych filarów domu mego na skale, a na was we Mnie ma być zbudowany Kościół mój, i w prawdzie i w sprawiedliwości ma być założony.

6 I będziecie siedzieć na dwunastu tronach i będziecie rozsyłać światłość i prawdę do wszystkich dwunastu pokoleń Izraela według Ducha. A oto Jam jest z wami aż do skończenia świata.

7 Lecz po was przyjdą ludzie, którzy będą innej myśli i przez niewiedzę albo przez przemoc tłumić będą wiele spraw, o których wam mówiłem, i będą przypisywać Mi słowa, których nigdy nie wypowiedziałem. I siać będą kąkol miedzy dobrą pszenice, która dałem wam, abyście siali na świecie.

8 Wtedy grzesznicy sprzeciwiać się będą prawdzie Bożej; tak bowiem było, i tak tez będzie. Lecz nadejdzie czas, ze sprawy, które oni ukrywali, będą wyjawione i znane, a prawda uwolni tych, którzy byli związani.

9 Jeden jest Mistrz wasz, a wy jesteście braćmi, i nikt nie jest większy od drugiego na tym miejscu, które Ja wam wyznaczyłem; macie bowiem jednego Mistrza, Chrystusa, który jest ponad wami i z wami i w was, i nie będzie żadnej nierówności miedzy moimi Dwunastoma albo ich uczniami.

10 Wszyscy są Mi jednakowo bliscy. Nie starajcie się wiec o pierwsze miejsce, wszyscy bowiem jesteście na przedzie, albo­wiem wy jesteście kamieniami węgielnymi i filarami Kościoła, który zbudowany jest na prawdzie i który jest we Mnie i w was. A Prawda i Zakon są wam dane, abyście je nieśli do wszystkich.

11 Zaprawdę, jeśli wy i wasi bracia zgodzilibyście się coś zacząć w moim imieniu, będę w pośrodku was i z wami.

12 Biada czasom, kiedy duch światowy wejdzie do Kościoła, a moje nauki i wskazówki zaprzeczone będą przez zepsucie mężczyzn i niewiast. Biada światu, kiedy światłość będzie zakryta! Biada światu, gdy te rzeczy dziać się będą!”

13 W tej chwili podniósł Jezus głos swój i rzekł: „Dziękuje Ci, o Sprawiedliwy Ojcze-Matko, Stwórco nieba i Ziemi, ze chociaż te rzeczy zakryte są przed roztropnymi i mądrymi, niemniej jednak objawiłeś je Dzieciom.

14 Nikt nie zna Ciebie oprócz Twego Syna, który jest Córką Człowieczą. Nikt nie zna Córki albo Syna prócz tych, którym objawi Chrystus, który jest jednym w obu.

15 Pójdźcie do Mnie, którzy spracowani i obciążeni jesteście, a Ja wam sprawię odpoczniecie. Weźcie na siebie jarzmo moje i uczcie się od Mnie, żem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie w duszach waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a brzemię moje lekkie i nie uciska nierównomiernie”.

Rozdział XLV

Szukanie znaków Nieczysty duch

1 Wtedy odpowiedziało Mu wielu uczonych w Piśmie i faryzeuszów: „Nauczycielu, chcemy widzieć od Ciebie znak”. A On odpowiadając, rzekł im: „Ród zły i cudzołożny znaku żąda, ale nie otrzyma innego znaku jak tylko znak proroka Jonasza.

2 Albowiem jak Jonasz był w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy noce, tak i Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi, a potem zmartwychwstanie.

3 Mężowie z Niniwy powstaną i sądzić będą ten rodzaj i spowodują jego potępienie; gdyż na skutek zwiastowania Jonasza pokutowali, a oto tutaj jest większy niż Jonasz.

4 Królowa z Południa powstanie, by sądzić ten rodzaj i potępi go; bo przybyła z krańców Ziemi słuchać mądrości Salomonowej, a oto tutaj jest większy niż Salomon”.

5 A On rzekł dalej: „Gdy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, wędruje po miejscach pustych, szukając odpocznienia, a ponieważ go nie znajduje, mówi: „Wrócę do domu swego, skąd wyszedłem”. I przyszedłszy, zastaje go opróżnionym, wymiecionym i przyozdo­bionym, albowiem nie prosili dobrego ducha, by tam zamieszkał i był ich wiecznym gościem.

6 Wówczas idzie i zabiera z sobą siedem duchów innych gorszych niż on, i wszedłszy, mieszkają tam, i bywa końcowy stan człowieka tego gorszy niż pierwotny. Tak będzie też i z tym złym rodzajem, który wzbrania wejścia Duchowi Bożemu.

7 Albowiem powiadam wam, temu, kto bluźni przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone. Ale kto bluźni prze­ciwko Duchowi świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym życiu, ani w następnym życiu; gdyż on sprzeciwia się światłości Bożej z powodu fałszywych nauk ludzkich”.

8 A gdy On jeszcze mówił do ludu, oto rodzice Jego i bracia Jego i siostry stali na dworze, chcąc z Nim mówić. I rzekł Mu ktoś: „Oto ojciec Twój i matka Twoja i bracia Twoi i siostry stoją na dworze i chcą z Tobą mówić”.

9 A On, odpowiadając, rzekł im: „Któż jest ojcem moim, i kto jest matka moja? I kto są bracia moi i siostry?”

10 I wyciągnąwszy rękę swą ku uczniom swoim, rzekł: „Oto ojciec mój i matka moja, bracia moi i siostry moje! Kto czyni wole mojego Ojca Matki, który jest w niebiesiech, ten jest moim ojcem i moja matka, moim bratem i moja siostra, moim synem i moja córka”.

11 A było tam wielu faryzeuszów, pyszniących się swoim bogactwem, a On rzekł im: „Strzeżcie się pychy i dumy; albowiem życie ludzkie nie polega na obfitości tych rzeczy, które człowiek posiada”.

12 I powiedział im podobieństwo: „Pewnemu człowiekowi pole obfity plon przyniosło, i rozważał to w sobie i rzekł: Co mam czynić? skoro nie mam już miejsca., gdzie bym mógł przechować plony moje.

13 I rzekł: Uczynię tak: Zburzę moje stodoły a większe zbuduje. I tam zgromadzę wszystko zboże swoje i dobra swoje.

14 I powiem do duszy swojej: Duszo, masz wiele dóbr złożonych na wiele lat, odpocznij, jedz, pij i wesel się.

15 Ale rzekł mu Bóg: Głupcze, tej nocy zażądają duszy twojej. A te rzeczy, któreś nagromadził, czyje będą?

16 Tak będzie z każdym, który gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty w dobre uczynki względem tych, którzy cierpią nędzę i niedostatek”.

Rozdział XLVI

Przemienienie Jezusa Dwanaście przykazań

1 A po sześciu dniach, gdy było blisko święto Namiotów, wziął Jezus Dwunastu do siebie na osobność i wprowadził ich na gorę wysoka. A gdy tam się modlił, przemieniła się postać Jego i został przeobrażony i zajaśniało oblicze Jego jak słońce, a szaty Jego stały się białe jak światło .

2 I oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z nimi i mówili o Zakonie i o Jego śmierci, która ma nastąpić w Jerozolimie.

3 I rzekł Mojżesz: „Ten to jest, o którym wam przepowiadałem: Proroka spośrodka braci twoich, podobnego do mnie, poślę wam Wiekuisty, a cokolwiek powie Mu Wiekuisty, to On wam opowie, i Jego słuchać winniście, a kto Go słuchać nie będzie, ten przeżyje swój upadek”.

4 I odezwał się Piotr do Jezusa: „Panie, dobrze nam tu być i jeśli chcesz, rozbijemy tu trzy namioty; dla Ciebie jeden, dla Mojżesza jeden i dla Eliasza jeden”.

5 A gdy on jeszcze mówił, oto obłok jasny okrył ich i dwanaście promieni przedarło się poprzez obłok, i rozległ się głos z obłoku:

„Ten jest Syn mój umiłowany, którego Sobie upodobałem. Tego słuchajcie”.

6 A gdy to usłyszeli uczniowie, upadli na twarz swoja i zatrwożyli się bardzo. I przystąpił Jezus, dotknął ich i rzekł: „Wstańcie i nie lękajcie się!” A podniósłszy oczy swe, nikogo nie widzieli, tylko Jezusa samego. I sześć Glorii było widocznych na Nim.

7 A Jezus rzekł im: „Oto, daje wam nowy Zakon, który wprawdzie nie jest nowy, ale stary. Podobnie jak Mojżesz dał Izraelitom dziesięć przykazań o mięsie, tak i Ja daje wam dwanaście przykazań dla Królestwa Izraela według Ducha świętego.

8 Kto jest Izraelem Bożym? Wszyscy ci z każdego narodu i pokolenia, którzy ćwiczą się w sprawiedliwości, miłości i w miłosierdziu i przykazania moje wypełniają, ci są prawdziwym Izra­elem Bożym”. A powstawszy, Jezus rzekł:

9 „Słuchaj, o Izraelu, J o v a, twój Bóg jeden jest; wielu jest moich widzących i proroków. We Mnie żyją i poruszają się wszyscy i mają swój żywot.

10 Nie odbierajcie życia żadnemu stworzeniu dla przyjemności ani nie dręczcie go.

11 Nie kradnijcie dobra innemu ani nie gromadźcie ziemi i bogactw dla siebie ponad wasze potrzeby i ponad wasz użytek. 12 Nie jedzcie mięsa ani nie pijcie krwi zabitego stworzenia, ani

niczego, co przynosi szkodę waszemu zdrowiu albo waszym myślom.

13 Nie zawierajcie nieczystych małżeństw, gdzie nie panują miłość i zdrowie ani nie zatracajcie siebie samych, ani żadnego stworzenia, które przez świętego zostało stworzone jako czyste.

14 Nie mówcie fałszywego świadectwa przeciw bliźnim waszym ani dobrowolnie nie zwódźcie nikogo przez kłamstwo, by mu szkodzić.

15 Nie czyńcie nikomu tego, czego byście nie chcieli, aby wam czyniono.

16 Uwielbiajcie Wiekuistego, Ojca i Matkę w niebiesiech, od którego wszystkie rzeczy pochodzą, i czcijcie jego święte Imię. 17 Czcijcie swego ojca i matkę, którzy troszczą się o was,

podobnie wszystkich nauczycieli sprawiedliwości.

18 Kochajcie i ochraniajcie słabych i uciśnionych i wszystkich cierpiących nieprawość.

19 Wyrabiajcie swoimi rękami rzeczy, które są dobre i stosow­ne. Jedzcie płody ziemi, abyście długo żyli.

20 Oczyszczajcie się każdego dnia, a dnia siódmego odpoczy­wajcie od prac swoich, święćcie sabat i święta waszego Boga.

21 Czyńcie innym to, co byście chcieli, aby wam czyniono” . 22 A gdy uczniowie słyszeli te słowa, bili się w piersi i rzekli: „Odpuść nam, o Boże, jeśliśmy zbłądzili, a Twoja mądrość, Twoja miłość i prawda w nas niech skłonią nasze serca, byśmy Twoje święte przykazania miłowali i je wypełniali”.

23 A Jezus rzekł im: „Jarzmo moje jest miłe, a brzemię jest słodkie, a jeśli je nieść będziecie, będzie ono wam lekkie. Nie kładźcie żadnego innego brzemienia na tych, którzy krocza ku Królestwu Bożemu, albowiem te rzeczy są konieczne.

24 To są nowe przykazania dla Izraela Bożego, a w nich jest Zakon; albowiem to jest Zakon miłości, a nie nowy Zakon, ale stary. Zważajcie dobrze, abyście do tego Zakonu nic nowego nie dołączali ani od niego nie odejmowali. Zaprawdę powiadam wam, wszyscy, którzy wierzą i są temu Zakonowi posłuszni, zbawieni będą, a którzy tego Zakonu nie znają i go nie słuchają, zostaną zatraceni.

25 Jednakże tak samo jak wszyscy w Adamie umierają, tak wszyscy w Chrystusie ożywieni będą. A nieposłuszni będą przez wiele płomieni uszlachetnieni, a opierający się zstąpią do głębi i zostaną zatraceni na wieki.”.

2b A gdy zstępowali z góry, przykazał im Jezus, mówiąc: „Nikomu nie mówcie o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zostanie wskrzeszony martwych” .

27 I pytali Go uczniowie, mówiąc: „Czemu wiec uczeni w Piśmie powiadają, że wpierw ma przyjść Eliasz?” Wtedy Jezus, odpowiadając, rzekł: „Eliasz ma wprawdzie wpierw przyjść rzeczywiście i wszystko odnowić.

28 Lecz powiadam wam: „Eliasz już przyszedł i nie poznali go, ale zrobili z nim, co chcieli. Tak i Syn Człowieczy ucierpi od nich”. Wtedy zrozumieli uczniowie, że mówił im o Janie Chrzcicielu.

Rozdział XLVII

Duch obdarza żywotem Podobieństwo o bogaczu i żebraku

1 A gdy zstępowali z góry, spytał Go jeden z uczniów Jego: „Mistrzu, jeśli człowiek nie przestrzega wszystkich przykazań, czy wejdzie do żywota?” A On rzekł: „Zakon jest dobry według litery, ale jest jeszcze lepszy według Ducha. Albowiem litera bez Ducha jest martwa, a Duch ożywia ją.

2 Uważajcie, abyście w sercu i w duchu miłości słuchali wszystkich przykazań, które Ja wam dałem.

3 Napisano: Nie zabijaj, ale Ja wam powiadam, którzy nienawidzą i chcą zabijać, są winni, tak, jeśli gotują cierpienie i męczarnie niewinnym stworzeniom, są winni. Ale jeśli zabijają, tylko ze względu na cierpienia, które nie mogą być uleczone, by uczynić im koniec, wtedy nie są winni, jeśli czynią to szybko i w miłości.

4 Powiedziano: Nie kradnij, Ja natomiast mówię wam: wszyscy niezadowoleni z tego co posiadają i pałają pożądliwością tego, co jest własnością innych, lub zatrzymują zapłatę należną robotnikom, ukradli w sercu, a wina ich jest większa niż tych, którzy w biedzie ukradli kromkę chleba dla zaspokojenia głodu.

5 I powiedziałem wam: Nie rozbijajcie małżeństw. Ale powiadam wam: jeżeli jaki mężczyzna lub niewiasta wiąże się małżeństwem, a ciała ich są chore i płodzą potomstwo, są winni nawet wówczas, gdy nie uwiedli żony bliźniego swego, ale pożądliwości były w ich sercu, w duchu wiec rozbili małżeństwo.

6 I ponownie mówię wam: Zanieczyszcza się każdy kto bierze ciało jakiegoś stworzenia na pożywienie, dla wygody lub na własność.

7 I jeśli człowiek mówi prawdę bliźniemu, aby mu szkodzić, nawet wówczas gdy jest to prawda, ponosi winę.

8 Kroczcie w Duchu, a wypełnicie Zakon i staniecie się dojrzałymi dla Królestwa Bożego. Niechaj Zakon będzie raczej

w waszych sercach niż na tablicach pamięci, które to sprawy mimo to powinniście czynić, a nie pozostawiać innych nie uczynionymi. Albowiem Zakon, który wam dałem, jest święty, sprawiedliwy i dobry, i błogosławieni są wszyscy, którzy go słuchają i w nim chodzą.

9 Bóg jest Duchem, a ci, którzy Mu cześć oddają, winni Mu ja oddawać w duchu i w prawdzie po wszystkie czasy i na wszystkich miejscach”.

10 I powiedział bogatym to podobieństwo: „Był pewien człowiek bogaty, który się przyodziewał w purpurę i w kosztowne tkaniny i codziennie żył wspaniale i w radościach.

11 Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały. I pragnął nasycić się odpadkami ze stołu bogacza. A tymczasem psy przychodziły i lizały rany jego.

12 I stało się, ze umarł żebrak, i zanieśli go aniołowie na łono Abrahamowe. Umarł też bogacz i został pochowany z wielkim przepychem. A gdy w krainie umarłych (Hades) wśród cierpień podniósł oczy swoje, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na łonie jego.

13 Tedy zawołał i rzekł: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył koniec palca. swego w wodzie i ochłodził język mój; bo męki cierpię na tym miejscu.

14 Abraham zaś rzekł: Synu, pomnij, że swoje dobro otrzymałeś za swego życia, podobnie Łazarz zło: Teraz on tutaj doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A wiec zmienne są przypadki życia dla uszlachetnienia duszy. I poza tym miedzy nami a wami rozciąga się wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stad do was przejść, nie mogli ani też stamtąd do nas nie mogli się przedostać, aż czas ich się wypełni.

15 Wtedy rzekł: Proszę cię tedy, ojcze, abyś go posłał do domu ojca mego; mam bowiem pięciu braci, niechaj złoży świadectwo wobec nich, aby i oni nie przyszli na to miejsce męki.

16 Rzekł mu Abraham: Mają Mojżesza i proroków. Niechże ich słuchają. A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie, ale jeśli kto z umarłych pójdzie do nich, opamiętają się.

17 Abraham rzekł mu: Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, to, choćby kto z umarłych powstał, też nie uwierzą”.

Rozdział XLVIII

Jezus karmi tysiąc ludzi pięcioma melonami. Uzdrawia człowieka z uschłą ręką, w dzień sabatu

1 I stało się, gdy Jezus nauczał ludzi, którzy byli głodni i znosili upal dnia, ze pewna niewiasta przyszła z wielbłądem, objuczonym melonami i innymi płodami ziemi.

2 A Jezus podniósł głos swój i zawołał: „Ach, wy którzy pragniecie, szukajcie wody, która z nieba pochodzi; ta bowiem jest woda życia, a kto ja pije, nigdy pragnąc nie będzie”.

3 I wziął z płodów ziemi piec melonów i rozdzielił miedzy ludem, a oni jedli, a pragnienie ich zostało ugaszone. I rzekł im: ,;Jeśli Bóg pozwala święcić słońcu, a wodom napełniać te płody ziemi, czy tedy Tenże sam nie jest słońcem waszych dusz i czy nie napełnia On was wodą życia?

4 Szukajcie prawdy i niechaj dusze wasze napełnione będą zadowoleniem. Prawda Boża jest woda, która z nieba pochodzi, bez pieniędzy i bez ceny, a którzy ja pija, będą zaspokojeni”. A tych, których nakarmił, było tysiąc ludzi - mężczyzn, niewiast i dzieci - i nikt nie poszedł głodny albo spragniony do domu. A wielu mających gorączkę, zostało uzdrowionych.

5 I stało się, że Jezus szedł w sabat przez zboża, a uczniowie Jego, którzy byli głodni, zaczęli rwać kłosy i jeść.

6 Wtedy faryzeusze, widząc to, rzekli do Niego: „Patrz, czemu uczniowie Twoi czynią to w sabat, czego według Zakonu czynić nie wolno?”

7 A Jezus, odpowiadając, rzekł im: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny, on i ci, którzy z nim byli? Jak

wszedł do domu Bożego i jadł chleby pokładne, których nie wolno było spożywać ani jemu, ani tym, którzy z nim byli, tylko samym kapłanom.

8 Albo czy nie czytaliście w Zakonie, że kapłani w świątyni w sabat wykonują prace, a jednak są bez winy? Ale mówię wam, ze tutaj większy jest niż świątynia.

9 I gdybyście zrozumieli, co to znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych. Syn Człowieczy jest Panem i sabatu.

10 I odszedł stamtąd do synagogi. I był tam człowiek, który miał rękę uschłą. I pytali Go uczeni w Piśmie i faryzeusze: „Czy wolno według Zakonu w sabat uzdrawiać?” Chcieli go na czymś usidlić.

11 A On im rzekł: „Któż z was mając jedną owce, i gdyby mu ta do dołu wpadła, to czy jej nie wyciągnie? I jeśli wy pomagacie owcy, dlaczegóż nie macie pomóc człowiekowi, który jest w potrzebie?

12 Dlatego dobrze czynić -zgodne jest z Zakonem”. Wtedy rzekł temu człowiekowi: „Wyciągnij rękę swą!” A on wyciągnął, i stała się zdrowa jako i druga.

13 A faryzeusze wyszedłszy, naradzali się co do Niego, jakby Go zgładzić. A gdy się o tym dowiedział Jezus, odszedł stamtąd z uczniami swymi; i szło za Nim wiele ludu, a On uzdrawiał ich chorych i słabych, i przykazał im, aby Go nie ujawniali.

14 , I wypełniło się słowo proroka Izajasza: „Oto sługa mój, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moja dusza ma upodobanie. Wyleje na Niego Ducha mego, a On przyniesie sprawiedliwość niewiernym.

15 Nie będzie wołał, ani nic nie będzie krzyczał i nikt na ulicach nie usłyszy głosu Jego. Trzciny nadłamanej nie dołamie, a lnu palącego się nie zagasi, dopóki nie rozszerzy sprawiedliwości i zwycięstwa. I w imieniu Jego poganie pokładać będą nadzieje”.

Rozdział XLIX

Prawdziwa świątynia Boża

1 A blisko było święto Paschy. I stało się, że niektórzy uczniowie, którzy byli murarzami, poprawiali zabudowania świątyni. A Jezus przechodził obok, a oni rzekli do Niego: „Mistrzu, patrz na te wielkie budowle i jakie tu są kamienie i jakie to cudowne dzieło naszych przodków!”

2 A Jezus rzekł: „Tak, to jest cudownie piękne i dobrze wbudowane są kamienie, ale nadejdzie czas, że kamień na kamieniu nie pozostanie; albowiem wróg zniszczy miasto i świątynie.

3 Prawdziwa zaś świątynia jest ciało człowieka, w którym Bóg mieszka przez Ducha, a jeśli ta świątynia zburzona będzie, Bóg wystawi w trzech dniach jeszcze piękniejszą świątynie, której nie może oglądać oko naturalnego człowieka.

4 Czyż tedy nie wiecie, ze jesteście świątynią Ducha świętego i że, kto jedną z tych świątyń zniszczy, ten będzie sam zniszczony?” 5 A wielu uczonych w Piśmie, słysząc to, chcieli Go usidlić

w Jego własnych słowach i rzekli: „Jeśli Ty odrzucasz ofiarowanie owiec i wołów i ptaków, to w jakim celu została wybudowana ta świątynia Salomona ku chwale Bożej, która wiec czterdzieści sześć lat jest poprawiana?”

6 A Jezus, odpowiadając, rzekł: „Napisano u proroków: Dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów ku wdzięczności i ku chwale Bożej. Ale wy z niego uczyniliście jaskinie morderców i napełniliście ją podłością.

7 I stoi dalej napisane: Od wschodu słońca aż do jego zachodu ma być wielkie imię moje miedzy narodami, a wonność z czystą ofiarą będą Mi przynosić. Ale wy uczyniliście z tego jaskinie zbójców swoimi ofiarami, a słodką wonność zamieniliście w zapach krwi. Przyszedłem Zakon wypełnić, a nie rozwiązać.

8 Czy nie wiecie, co stoi napisane? Posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara, a słuchać lepiej jest niż tłustość baranów. Ja, Pan, jestem

zmęczony waszymi całopalnymi ofiarami i waszymi bezużytecznymi darami ofiarnymi, ręce wasze bowiem są pełne krwi.

9 I czy nie stoi napisane: Co jest prawdziwa ofiara? Omyjcie się i oczyśćcie się i oddalcie zło od oczu moich; przestańcie czynić zło, a uczcie się czynić dobro. Czyńcie sprawiedliwość sierotom i wdowom i wszystkim uciśnionym. I w ten sposób wypełnicie Zakon.

10 Oto przyjdzie dzień, kiedy z przedsionka zniknie zapach krwi ofiarnej, a Wiecznemu składane będą ofiary w czystości i w praw­dzie” .

11 A oni rzekli: „Kimże Ty jesteś, że znosisz ofiary i gardzisz nasieniem Abrahama? Czyżeś od Greków i Egipcjan nauczył się tego bluźnierstwa przeciwko Bogu?”

12 Odpowiedział Jezus: „Pierwej niż Abraham był, Jam był”. Oni zaś nie chcieli Go więcej słyszeć, a niektórzy rzekli: „On jest obłąkany”. A poszedłszy swoją drogą, opowiedzieli wszystko kapłanom i starszym. A ci wpadli w wściekłość i rzekli: „On bluźnił Bogu”.

Rozdział L

Chrystus, światłość świata

1 A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: „Jam jest światłość świata: Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota”.

2 Rzekli wtedy do Niego faryzeusze; „Ty sam o Sobie świadczysz; świadectwo Twoje nie jest prawdziwe”.

3 Odpowiedział Jezus i rzekł im: „Chociaż Ja sam świadczę o Sobie, świadectwo moje jednak jest prawdziwe. wiem bowiem, skąd przybyłem i dokąd idę; lecz wy nie wiecie, skąd przychodzę i dokąd idę.

4 Wy sądzicie według ciała, Ja nikogo nie sadze. A jeśli już sądzę, to sąd mój jest prawdziwy: Nie jestem bowiem sam, lecz przychodzę od Ojca i Matki posłany.

5. Także w Zakonie waszym jest napisane, ze świadectwo dwóch ludzi jest wiarygodne. Ja świadczę o Sobie, Jan świadczył o Mnie, a on jest prorok, a Duch Prawdy, który Mię posłał, świadczy o Mnie”.

6 Wtedy Mu rzekli: „Gdzie jest Ojciec Twój i Matka Twoja?” Jezus odpowiedział: „Nie znacie ani Mnie, ani mojego Ojca-Matki: Gdybyście Mnie znali, znalibyście Ojca, mego i Matkę moją”.

7 A jeden rzekł: „Pokaż nam Ojca Twego, pokaż nam Matkę Twoją, a uwierzymy Ci”. Odpowiedział mu i rzekł: „Jeżeli widziałeś brata twego i odczułeś jego miłość, toś widział Ojca., i jeżeli widziałeś siostrę twoją i odczułeś jej miłość, toś widział Matkę.

8 Z bliska i z daleka zna Najświętszy swoją swoistość, tak, w każdym z was można ujrzeć Ojcostwo i Macierzyństwo; bo Ojciec i Matka stanowią jedno w Bogu”.

9 Te słowa wypowiedział Jezus przy skarbcu świątyni, gdy nauczał w świątyni. A nikt nie tknął Go, bo jeszcze nie nadeszła godzina Jego. I rzekł Jezus znowu do nich: „Ja odchodzę, a wy szukać Mnie będziecie i w grzechu swoim pomrzecie. Dokąd Ja odchodzę wy pójść nie możecie”.

10 . Rzekli tedy żydzi: „Czyżby chciał Sobie życie odebrać, że mówi: Dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie?” I rzekł do nich: „Wy jesteście z niskości, Ja zaś z wysokości; wy jesteście z tego świata; a Ja nie jestem z tego świata.

11 Dlatego powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich; jeśli bowiem nie wierzycie, że Ja jestem Boży, pomrzecie w grzechach swoich” .

12 Wtedy pytali Go: „Kimże Ty jesteś?” Jezus odpowiedział im: „Ten sam, jak na początku powiedziałem.

13 Wiele mam do was mówić, co by was osądzało: Ale Jedyny, który Mię posłał, jest wiarogodny, Ja zaś to, co usłyszałem od Niego, mówię do świata”.

14 Na to Jezus rzekł: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Bóg Mnie posłał i że nic nie czynię sam od Siebie, lecz tak mówię, jak Mnie Najświętszy nauczył. A ten, który Mię posłał, jest ze Mną: Najświętszy nie zostawił Mnie samego. Bo Ja zawsze czynie to, co się Wiecznemu podoba”.

15 Gdy tak mówił, wielu uwierzyło w Niego, i rzekło: „On jest prorokiem, którego Bóg posłał. Słuchajmy Go”.

Rozdział LI

Prawda czyni wolnym

1 Mówił tedy Jezus do tych żydów, którzy uwierzyli w Niego: „Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie, i poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi”.

2 Wtedy odpowiedzieli Mu: „Jesteśmy potomstwem Abrahama, i nigdy nie byliśmy u nikogo w niewoli. Jak możesz mówić: Wyswobodzeni będziecie?” Odpowiedział im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie pozostaje w domu na wieki: Syn i córka pozostają na wieki.

3 Jeśli tedy Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama według ciała; lecz chcecie Mnie zabić, bo słowo moje nie ma do was przystępu.

4 Mówię to, co widziałem u mego Ojca-Matki; a wy także czynicie, co widzieliście u rodziców waszych”. Odpowiadając, rzekli Mu: „Ojcem naszym jest Abraham”. Jezus im rzecze: „Jeżeli jesteście dziećmi Abrahama, spełniajcie uczynki Abrahama.

5 ~ Lecz teraz chcecie Mnie zabić, Człowieka, który wam mówił prawdę, którą usłyszałem od Boga. Tego Abraham nie czynił. Nie spełniacie uczynków ojca swego”. Na to Mu rzekli: „My nie jesteśmy zrodzeni z nieprawego łoża, mamy jednego Ojca, Boga”.

6 Rzekł im Jezus: „Gdyby Bóg był waszym Ojcem-Matka, miłowalibyście Mnie: Ja bowiem wyszedłem i przychodzę od Boga. Nie sam od Siebie przyszedłem lecz On Mnie posłał. Dlaczego mowy mojej nie przyjmujecie? Dlatego, ze nie potraficie słuchać słowa mojego.

7 Ojcem waszym jest diabeł, i chcecie postępować według pożądliwości ojca waszego: On był mordercą od początku i w prawdzie nie wytrwał, bo w nim nie ma prawdy.

8 Gdy mówi kłamstwo, mówi ze swego własnego: Bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. Ponieważ Ja mówię prawdę, nie wierzycie Mi.

9 I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy, kto żyje i wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

10 Któż z was może Mnie obwinić o grzech? Jeśli mówię wam prawdę, dlaczego nie wierzycie mi? Kto z Boga jest, Słów Bożych słucha, dlatego wy nie słuchacie, bo z Boga nie jesteście”.

11 Odpowiadając, żydzi rzekli Mu: „Czyż nie mówimy słusznie, ze jesteś Samarytanin i masz diabla?” Odpowiedział Jezus: „Ja nie mam diabla, ale czcze Najświętszego, a wy Mnie znieważacie. Ja zaś nie szukam własnej chwały, ale chwały Boga. Lecz jest Jedyny, kto sadzi”.

12 A niektórzy starsi i uczeni w Piśmie, ze świątyni przyszli do Niego i rzekli: „Czemu uczniowie Twoi nauczają ludzi, ze Zakonowi się sprzeciwia spożywanie mięsa zwierząt, a przecież według rozkazu Mojżesza przynoszą je na ofiarę?

13 Albowiem napisano: Rzekł Bóg do Noego: Wasza bojaźń i wasz strach padnie na każde zwierze polne i na każdego ptaka i na każdą rybę w wodzie, bo w rękę waszą podane są”.

14 . A Jezus rzekł im: „Obłudnicy, dobrze prorokował o was i waszych ojcach Izajasz w słowach: Lud ten bliski mi jest ustami i czci mię wargami swoimi, ale serce ich daleko jest ode mnie, bo daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc boskie nauki i nakazy ludzkie w moim imieniu; ale oni folgują tylko swoim pożądliwością .

15 I podobnie świadczy Jeremiasz, gdy w sprawie krwawych ofiar mówi, ze Ja, wasz Bóg, w owych dniach żadnej z tych rzeczy nie nakazywałem, gdyście przyszli z Egiptu, alem wam tylko rozkazał prawość, zachowywanie świąt przy starych zwyczajach, czynienie sprawiedliwości, pielęgnowanie miłosierdzia i pokorne chodzenie przed Bogiem.26

16 Ale wy nie słuchaliście Mnie, który od początku dałem wam wszystkie gatunki zbóż i owoce drzew i nasiona na pożywienie i uzdrowienie człowieka i zwierzęcia”.

17 I znowu mówił o Mojżeszu: „Zaprawdę, nic nie mówię przeciw Zakonowi, ale przeciwko tym, którzy Zakon jego niweczą, że on z powodu zakamieniałości waszych serc zezwalał.

18 Ale oto tu większy jest niż Mojżesz!” A oni wpadli w gniew i porwali kamienie, aby rzucić nimi na Niego. Lecz Jezus przeszedł w pośrodku nich i ukrył się przed ich wściekłością.

Rozdział LII

Jezus objawia swoja praegzystencje

1 A Jezus rzekł: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki”. Rzekli Mu żydzi: „Teraz wiemy, ze masz diabla.

2 Abraham umarł i prorocy, a Ty mówisz: Jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie zazna na wieki. Czyś Ty większy od ojca naszego, Abrahama, który umarł? Nawet prorocy umarli. Za kogo się uważasz?”

3 Odrzekł Jezus: „Jeżeli Ja Siebie chwalę, chwała moja niczym jest. Mnie uwielbia Ojciec mój, o którym mówicie, ze jest Bogiem waszym. I nie poznaliście Go; ale Ja Go znam. I gdybym powiedział: Nie znam Go, byłbym podobnym do was kłamcą. Ale Ja znam Najświętszego, i Ten Wieczny uznaje Mnie.

4 Abraham, ojciec wasz, cieszył się, że miał oglądać dzień mój. I oglądał i radował się”. Wtedy żydzi rzekli do Niego: „Czterdzies­tu pięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?”

5 Odpowiedział im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Pierwej niż Abraham był, Jam jest”.

6 I mówił do nich: „Najświętszy posłał wam wielu proroków, ale wy powstaliście przeciwko nim, ponieważ oni zabraniali wam waszych pożądliwości, a wy niektórych zelżyliście, a innych zabiliście”.

7 Wtedy porwali kamienie, aby rzucić na Niego: Lecz Jezus skrył się przed ich wzrokiem i wszedł do świątyni wpośród nich, i oddalił się znowu, nie będąc przez nich widziany.

8 A kiedy uczniowie Jego znaleźli się z Nim na osobności, jeden z nich zapytał, kiedy przyjdzie Królestwo Boże, i rzekł do nich Jezus:

9 „Jak na górze, tak i na dole. Jak jest wewnątrz, tak i zewnątrz. Jak po prawej, tak tez i po lewej. Jak jest z przodu, tak i z tylu. Jak z wielkim, tak i z małym. Jak z mężem, tak i z niewiasta. Jeżeli te rzeczy widzieć będziecie, wtedy ujrzycie Królestwo Boze.27

10 Albowiem nie jestem ani mężem, ani niewiasta, lecz w doskonałym dwoje są jednością. Nic nie znaczy niewiasta- bez męża ani mąż bez niewiasty.28

11 Mądrość rodzi się z miłości. Mądrość natomiast zbędna jest dla miłości. Nie ma głowy, gdzie nie ma serca ani nie ma serca bez głowy, w Chrystusie, który wszystkie rzeczy pojednał. Albowiem Bóg stworzył wszystkie rzeczy wedle liczby i wagi i miary, godząc wszystko ze sobą.

12 Te rzeczy są dla tych, którzy je rozumieją, aby Wierzyć. Jeżeli ich nie rozumieją, aby wierzyć, to nie są one dla nich. Albowiem Wierzyć znaczy rozumieć, a nie wierzyć zaś znaczy nie rozumieć”.

Rozdział LIII

Jezus uzdrawia w sabat ślepego

1 Pewnego dnia Jezus, przechodząc, ujrzał człowieka, który był ślepy. I zapytali Go uczniowie Jego, mówiąc: „Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy rodzice jego, że się ślepym urodził?”

2 Odpowiedział Jezus: „Co to szkodzi, czy on zgrzeszył, czy rodzice jego, jeśli tylko na nim objawią się dzieła Boże? Muszę wykonywać dzieła mojego Ojca-Matki, który Mnie posłał, póki jest dzień; nadejdzie noc, gdy nikt nie będzie mógł działać. Pókim jest na świecie, jestem światłością świata”.

3 Po tych słowach plunął na ziemię śliną i pomazał oczy ślepego błotem. I rzekł do niego: „Idź i obmyj się w sadzawce Siloe {to znaczy: Posłany). Odszedł tedy i obmył się i wrócił z odzyskanym wzrokiem.

4 A sąsiedzi i ci, którzy go przedtem widywali jako żebraka, mówili: „Czy to nie jest ten, który tam siadywał i żebrał?” Jedni mówili: „To jest on”, a inni mówili: „Nie, ale jest do niego podobny”. On zaś sam rzekł: „To ja jestem”.

5 Mówili tedy do niego: „Jak wiec otworzyły się oczy twoje?” A on odpowiadając, rzekł: „Człowiek, którego zowią Jezusem, uczynił błoto i pomazał oczy moje, i rzekł: Idź i obmyj się w sadzawce Siloe. Poszedłem przeto, a obmywszy się, przejrzałem” .

6 Rzekli wtedy do niego: „Gdzież On jest?” Odpowiedział: „Nie wiem, gdzie jest Ten, który mnie uzdrowił”.

7 Wtedy przystąpili do Jezusa saduceusze, którzy utrzymują, że nie ma zmartwychwstania, i zapytali Go: „Mistrzu, Mojżesz napisał nam, jeśliby ktoś umarł bezdzietnie, poślubi brat jego wdowę po nim i wzbudzi potomstwo bratu swemu.

8 Było tedy sześciu braci, i pierwszy pojąwszy żonę, umarł, nie pozostawiając potomstwa: I drugi wziął ją za żonę i też umarł bezdzietnie. I trzeci aż do szóstego brali ją, pozostawiając bez dzieci. A w końcu zmarła także i ta niewiasta.

9 Przy zmartwychwstaniu tedy któregóż z nich żoną będzie? Wszak ci sześciu mieli ją za żonę”.

10 A Jezus odpowiadając, rzekł im: „Czy żona z sześciu mężami, czy też mąż z sześcioma żonami - to samo znaczy. Albowiem dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą.

11 Ale ci, którzy godni będą mieć udział w zmartwychwstaniu od umarłych, nie będą się żenić ani za mąż wychodzić, ani nie będą mogli kiedykolwiek umierać, ale będą jak aniołowie, będą Dziećmi Bożymi i Dziećmi Zmartwychwstania.

I2 że zaś umarli zmartwychwstaną, świadczył sam Mojżesz przy krzaku, gdy wzywał Boga, a Bóg do niego rzekł: Jam jest Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba. Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych. Albowiem wszyscy żyją Przez Niego”.

Rozdział LIV

Badanie ślepo narodzonego

1 Poprowadzili wówczas tego, który przedtem był ślepy do faryzeuszów. A był właśnie sabat, kiedy Jezus uczynił błoto i otworzył oczy jego.

2 Pytali go znowu faryzeusze, w jaki sposób przejrzał. A on im rzekł: „Nałożył błota na oczy moje, i obmyłem się, i widzę”.

3 Na to niektórzy faryzeusze rzekli: „Człowiek ten nie jest z Boga, bo nie przestrzega sabatu”. Inni natomiast mówili: „Jakże może człowiek grzeszny dokonywać takich cudów?” I nastąpił rozłam wśród nich.

4 Rzekli tedy znów do ślepego: „Co ty mówisz o Nim, skoro otworzył oczy twoje?” A on odpowiedział: „To prorok”.

5 żydzi jednak nie chcieli wierzyć, że on był ślepy i przejrzał, dopóki nie przywołali rodziców tego, który przejrzał.

6 I zapytali ich, mówiąc: „Czy to jest syn wasz, o którym mówicie, ze się ślepym narodził? Jakże wiec teraz widzi?” A odpowiadając, rodzice jego rzekli: „Wiemy, że to jest syn nasz i że się ślepym urodził; lecz jakim sposobem teraz widzi, nie wiemy; i kto otworzył oczy jego, także nie wiemy. Jest dorosły, pytajcie go, niech sam o sobie powie”.

7 Tak mówili rodzice jego, bo się Bali żydów; albowiem żydzi już postanowili miedzy sobą wyłączyć z synagogi każdego, kto wyzna, ze On jest Chrystusem. Dlatego rodzice jego mówili: „Jest dorosły, jego zapytajcie”.

8 Przywołali wiec ponownie człowieka, który był ślepy i rzekli do niego: „Oddaj chwale Bogu: My wiemy, że Człowiek Ten jest grzeszny”. A on odpowiedział: „Czy jest grzeszny czy nie, tego nie wiem; to jedno dobrze wiem, ze byłem ślepy, a teraz widzę”.

9 Rzekli wiec do niego: „Cóż ci uczynił? Jakże otworzył oczy twoje?” Odpowiedział im: „Jużem wam powiedział, a nie słuchaliście. Co jeszcze chcecie słyszeć? Czy i wy chcecie zostać uczniami Jego?”

10 Złorzeczyli mu tedy, mówiąc: „Ty jesteś uczniem Jego; ale my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, ze Bóg mówił do Mojżesza. Lecz skąd Ten pochodzi, nie wiemy”.

11 Odpowiadając, ów człowiek rzekł do nich: „To rzecz dziwna, że nie wiecie, skąd On jest, a przecież On otworzył oczy moje. Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje.

12 Ale tego, kto jest bogobojny i pełni wolę Jego, wysłuchuje. Od początku świata nie słyszano, żeby ktoś otworzył oczy ślepo narodzonego. Gdyby Ten nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić” .

13 Odpowiadając, rzekli do niego: „Tyś się cały w grzechach urodził, i ty chcesz nas uczyć?” I wyrzucili go.

14 A gdy usłyszał Jezus, że go wyrzucili, i gdy spotkał, rzekł: „Czy wierzysz w Syna Bożego?” A on odpowiadając, rzekł: „Panie, któż to jest, bym mógł w Niego uwierzyć?”

15 A Jezus rzekł do niego: „Widziałeś Go już, a jest Nim właśnie Ten, co rozmawia z tobą”. Ów rzekł: „Wierze, Panie”. I złożył Mu pokłon.

16 I rzekł Jezus: „Przyszedłem na ten świat na sąd, aby ci, którzy nie widzą, widzieli, a ci, którzy widzą, stali się ślepymi”. A gdy to usłyszeli faryzeusze, którzy z Nim byli, rzekli Mu: „Czy i my ślepi jesteśmy?”

17 I Jezus poszedł na to miejsce, gdzie rosło siedem drzew palmowych, tam zgromadził uczniów swoich wokół Siebie, i każdemu dał liczbę i imię, które znał tylko ten, który je otrzymał. I rzekł do nich: „Stójcie jak filary w domu Boga i wypełniajcie rozkazy stosownie do cyfr, które otrzymaliście”.

18 A oni stali dookoła Niego, tworząc czworokąt i licząc cyfry; ale nie umieli. I rzekli: „Panie, nie umiemy”. A Jezus rzekł: „Ten, który jest największy miedzy wami, niech będzie równy z najmniejszym, i znak pierwszego niech będzie podobny do znaku ostatniego” .

19 I tak uczynili, a oto na wszelki sposób była równość, a. przecież każdy miał inną Liczbę, a jedna strona była jak druga, i górna była jak dolna, i wewnętrzna była jak zewnętrzna. A zatem jest dom mądrego budowniczego. Jest czworokątny i doskonały. Miejsc jest wiele, lecz jest tylko jeden dom.29

20 „Obserwujcie znowu ciało człowieka, które jest świątynią Ducha. Albowiem ciało jest jedno z głową i stanowi jeden tułów. I ma wiele członków, jednak wszystkie one razem są tułowiem, i Duch panuje i rządzi wszystkim. Tak jest i w Królestwie Bożym.

21 I głowa nie powie do piersi, nie potrzebuje was ani prawa ręka nie powie do lewej, nie potrzebuje ciebie, ani lewa noga do prawej nogi, nie potrzebuje cię: ani nie powiedzą oczy do uszu, nie potrzebujemy was, ani usta do nosa, nie potrzebuje cię. Albowiem Bóg dal każdemu członkowi miejsce, gdzie się on najlepiej nadaje.

22 Jeśliby głowa była całością, gdzież byłyby piersi? Jeśliby najważniejsze były wnętrzności, gdzie byłyby nogi? Tak, te członki, które niektórzy maja za mniej godne pochwały, Bóg opatrzył największą chwałą.

23 ~ A owe części, które jedni maja za niedobre, tym dano właśnie więcej dobrego, aby troszczyły się one - jedne o drugich; tak cierpią wszystkie członki, jeśli jeden z nich cierpi, a jeśli jeden członek doznaje czci, to cieszą się z tego wszystkie inne członki.

24 Wy tedy jesteście moim ciałem (tułowiem) i każdy z was jest szczególnym członkiem moim, i każdemu z was daje jego własne miejsce, głowę nad wszystkimi i serce jako punkt środkowy wszystkiego, aby nigdzie nie było luki (wyłomu, wyrwy), aby tak samo jak tułów, wasz dusze i wasz duch także i wy chwalcie Wszechojca-Matkę przez Ducha świętego, który działa we wszystkich i przez wszystkich”.

Rozdział LV

Chrystus, Dobry Pasterz Jedno z Ojcem-Matka

1 W owym czasie przechodził pasterz, pędzący swoją trzodę do owczarni. A Jezus wziął młode jagnię na swoje ramiona i pełen miłości mówił do niego i przyciskał je do swej piersi. I rzekł do uczniów swoich:

2 „Jam jest Dobry Pasterz i znam swoje owce, i one Mnie znają. Jak Mnie zna Ojciec-Matka wszystkich, podobnie Ja znam swoje owce i życie swoje kładę za owce. Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te musze przyprowadzić, i głosu mego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.

3 Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć. Nikt Mi go nie odbiera, ale Ja kładę je sam. Mam moc dać ciało moje, i mam moc znowu wziąć je.

4 Jam jest Dobry Pasterz; Dobry Pasterz pasie trzodę swoją, bierze jagnięta na ramiona swoje i nosi je przy piersi swojej i prowadzi łagodnie te, które są kotne, tak, Dobry Pasterz życie swoje kładzie za owce.

5 Najemnik, który nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc wilka nadchodzącego, porzuca owce i ucieka, a wilk porywa owce i rozprasza.. Najemnik zaś ucieka; bo jest najem­nikiem i nie zważa na owce.

6 Jam jest Drzwiami, jeśli kto przeze Mnie wejdzie, bezpieczny będzie, i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie. Zły przychodzi tylko po to, aby kraść, zarzynać i wytrącać. Jam przyszedł, aby miały życie i obfitowały.

7 Kto zaś wchodzi drzwiami, jest pasterzem owiec. Temu odźwierny otwiera i owce słuchają głosu jego, i po imieniu woła owce swoje i wyprowadza je, i zna ich liczbę.

8 Gdy owce swoje wypuści, idzie przed nimi, owce zaś idą za nim, gdyż znają głos jego. Za obcym natomiast nie pójdą, lecz uciekną od niego, ponieważ nie znają głosu obcych”.

9 Tę przypowieść powiedział im Jezus; lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił. Tedy Jezus znowu powiedział: „Owce moje głosu mego słuchają, i Ja znam je i idą za Mną, i Ja daję im żywot wieczny, i nie zginą na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej.

10 Mój Ojciec-Matka, który mi je . dal, jest większy nad wszystkich; i nikt nie może wydrzeć ich z ręki mego Ojca-Matki. Ja i mój Ojciec-Matka jedno jesteśmy”.

11 żydzi znowu porwali kamienie, aby Go ukamieniować. Odrzekł im Jezus: „Ukazałem wam wiele dobrych uczynków z mocy mego Ojca-Matki, za który z tych uczynków kamieniujecie Mię?”

12 Odpowiedzieli Mu żydzi, mówiąc: „Nie kamieniujemy Cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc Człowiekiem, czynisz Siebie równym Bogu”. Odpowiedział im Jezus: „Czy Ja powiedziałem, ze jestem równy Bogu? Nie, ale Ja jestem jedno z Bogiem. Czyż nie napisano w Piśmie: Jam rzekł: Bogami jesteście?

13 Jeśli nazwał bogami tych, których doszło Słowo boże, (a Pismo nie może być naruszone), do Mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: „Bluźnisz Bogu”, za to, ze powiedziałem: Jestem Synem Bożym i dlatego jestem jedno z Oj­cem Matka?

14 Jeśli nie wykonuje dzieła mojego Ojca.-Matki, nie wierzycie Mi; jeśli zaś wykonuje, to choćbyście Mi nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i wierzyli, ze we Mnie jest Duch Wielkiego Ojca-Matki, a Ja jestem w Nim”.

15 . Tedy znowu starali się Go pojmać; lecz On uszedł ręki ich i znowu odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie dawniej Jan chrzcił, i tam pozostał.

16 A wielu do Niego przychodziło i mówiło: „Jan wprawdzie żadnego cudu nie uczynił; ale wszystko, cokolwiek Jan o tym Mężu powiedział, jest prawda. On jest tym prorokiem, który miał przyjść”. I wielu tam w Niego uwierzyło.

Rozdział LVI

Zmartwychwstanie Łazarza

1 A zachorował niejaki Łazarz z Betanii, miasteczka Marii i Marty, jej siostry. (A była to ta Maria, która namaściła Pana maścią i otarła nogi Jego włosami swymi; i jej brat chorował).

2 Posłały wiec siostry do Niego, mówiąc: „Panie, oto choruje ten, którego miłujesz”. A usłyszawszy to Jezus, rzekł: „Ta choroba nie jest na śmierć, lecz aby Bóg był przez nią uwielbiony.” A Jezus miłował Marie i jej siostrę, i Łazarza.

3 A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni na miejscu, gdzie przebywał. Potem rzekł do uczniów swoich: „Pójdźmy znowu do ziemi judzkiej”.

4 Rzekli do Niego uczniowie: „Mistrzu, dopiero co chcieli Cię żydzi ukamieniować, i znowu chcesz tam iść?” Odpowiedział Jezus: „Czy dzień nie ma dwunastu godzin? Jeśli kto chodzi we dnie, nie potknie się; bo widzi światło tego świata.

5 Jeśli zaś kto w nocy chodzi, potknie się, bo nie ma w sobie światła”. To powiedział, a potem rzekł do nich: „Łazarz, nasz przyjaciel zasnął; ale idę zbudzić go ze snu”.

6 Wtedy rzekli uczniowie Jego: „Panie, jeśli zasnął, będzie mu lepiej”. I przyszedł posłaniec do Niego i rzekł: „Łazarz umarł”.

7 Przyszedł tedy Jezus i znalazł go już od czterech dni w grobie {Betania bowiem była blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów drogi). A przyszło wielu żydów do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata.

8 Gdy wiec Marta usłyszała, że Jezus idzie, wybiegła na Jego spotkanie, ale Maria siedziała w domu. Rzekła wiec Marta do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój. Ale wiem tez; ze o cokolwiek byś prosił Boga, da Ci to Bóg”.

9 Rzekł jej Jezus: „Brat twój śpi, ale zmartwychwstanie”. Odpowiedziała Mu Marta: „Wiem, ze zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w Dniu Ostatecznym”.

10 Rzekł jej Jezus: „Jam jest Zmartwychwstanie i żywot. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Jam jest Droga, Prawda i żywot, a kto żyje i wierzy we Mnie, nigdy nie umrze”.

11 Rzecze Mu: „Tak, Panie! wierze, żeś Ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat”. A gdy to powiedziała, odeszła i zawołała Marie, siostrę swoją i rzekła w tajemnicy: „Mistrz tu jest i woła cię”. A ta skoro to usłyszała, wstała śpiesznie i poszła do Niego.

12 A Jezus jeszcze nie przyszedł do miasteczka, ale był na tym miejscu, gdzie Go spotkała Marta. żydzi wiec, którzy byli z nią w domu i pocieszali ja, ujrzawszy, ze Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią i mówili: „Ona poszła do grobu, aby tam płakać”.

13 Lecz gdy Maria przyszła, tam gdzie był Jezus, i ujrzała Go, padła Mu do nóg, mówiąc do Niego: „Panie, gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój”. Jezus tedy, widząc ją płaczącą i plączących żydów, którzy z nią przyszli, rozrzewnił się w Duchu i wzruszył się. I rzekł: „Gdzieście go położyli?” Rzekli do Niego: „Panie, pójdź i zobacz!” I zapłakał Jezus.

14 Rzekli tedy żydzi: „Patrz, jak go miłował!” A niektórzy z nich mówili: „Nie mógł że Ten, który ślepemu otworzył oczy, uczynić, aby i ten nie umarł?” Jezus tedy rozrzewniwszy się w Sobie (ponieważ bał się, że on już umarł) poszedł do grobu. Była tam pieczara, u wejścia której leżał kamień.

15 Rzekł Jezus: „Usuńcie ten kamień!” Rzekła Mu Marta, siostra zmarłego: „Panie, już cuchnie; bo już czwarty dzień jak

umarł”. Rzekł jej Jezus: „Czyżem ci nie powiedział, ze jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą?” Usunęli więc kamień, gdzie leżał umarły.

16 A Jezus, wzniósłszy oczy w górę, zawołał Wielkiego Imienia i rzekł: „Mój Ojcze-Matko, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. A Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na lud stojący wkoło, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał”. A gdy to rzekł, zawołał donośnym głosem: „Łazarzu, wyjdź!”

17 I wyszedł umarły, mając ręce i nogi. związane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą.

18 Rzekł do nich Jezus: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść. Gdy nic życia jest przerwana, wtedy ono nie wraca; ale jeśli jest jeszcze nienaruszona, wtedy jest jeszcze nadzieja”. Wielu tedy z żydów, którzy przyszli do Marii i ujrzeli to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.

Rozdział LVII

O małych dzieciach. Odpuszczenie grzechów. Podobieństwo o rybach.

1 Wtedy przyszli do Jezusa uczniowie i pytali Go, kto jest największy w Królestwie Bożym. A Jezus przywoławszy dziecię, postawił je w pośrodku nich i rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam, jeśli się nie przemienicie i nie staniecie się tak niewinni i tak posłuszni jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.

2 Kto się więc ukorzy jak to dziecię, ten jest największy w Królestwie Bożym. A kto przyjmie jedno takie dziecię w imię moje, Mnie przyjmuje.

3 Biada światu z powodu zgorszeń! Niemożliwe jest, by zgorszenia nie przyszły, lecz biada człowiekowi, przez którego zgorszenie przychodzi! Jeżeli wiec twoje brzemię albo twoje upodobanie sprawia innym zgorszenie, odrzuć je od siebie; lepiej tedy jest dla ciebie wejść do żywota, niż z nimi być wrzuconym do ognia wiecznego.

4 Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych; bo powiadam wam, że aniołowie ich ustawicznie patrzą na oblicze Boga w niebiesiech. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zbawić to, co zginęło.

5 Jak się wam wydaje? Gdyby jakiś człowiek miał sto owiec i jedna z nich zabłąkałaby się, czyż nie zostawi w górach dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie szukać zbłąkanej? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam, że się z niej bardziej raduje, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały.

6 Tak tez jest wola waszego Ojca.-Matki w niebiesiech, aby żaden z tych małych nie zginął”.

7 Wtedy przyszli niektórzy z niewierzących do Jezusa i rzekli: „Tyś nam powiedział, że nasze życie jest od Boga, lecz myśmy nigdy Boga nie widzieli ani nie znamy Boga”.

8 Odpowiadając, Jezus rzekł im: „Słuchajcie tej przypowieści o rybach. W pewnej rzece ryby rozmawiały ze sobą i rzekły: Twierdzą, że nasze życie pochodzi z wody, lecz myśmy nigdy wody nie widziały i nie wiemy, czym ona jest. Wtedy niektóre z nich mądrzejsze rzekły: Słyszałyśmy, że w morzu żyje pewna mądra i uczona ryba, która rozumie wszystkie rzeczy. Pójdźmy do niej i poprośmy ją, aby nam pokazała wodę.

9 Wybrały się przeto niektóre z nich, by szukać wielkiej i mądrej ryby, a w końcu przybyły do morza, gdzie owa ryba żyła i pytały ją

10 A gdy ona wysłuchała ich, rzekła do nich: Ach, wy głupie ryby! Mądre jesteście wy, nieliczne, które poszukujecie. W wodzie żyjecie i poruszacie się i macie swój byt; z wody powstałyście, w wodę się znowu obracacie. żyjecie w wodzie, ale nie wiecie o tym.

Tak i wy żyjecie w Bogu, a jednak prosicie Mnie: ukaz nam Boga. Bóg jest we wszystkich rzeczach, a wszystkie rzeczy są w Bogu”.

11 I znowu rzekł Jezus do nich: „Jeśliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój albo siostra twoja, idź sam i upomnij brata twego albo siostrę twoją; jeśliby cię usłuchali, pozyskałeś ich. Jeśliby zaś nie usłuchali, weź z sobą dwu albo więcej, aby na oświadczeniu dwu albo trzech świadków była oparta każda sprawa.

12 A jeśliby ich nie usłuchali, powiedz zborowi, a jeśliby zboru nie usłuchali, niech będą dla ciebie jak ci, którzy znajdują się poza zborem. Zaprawdę, powiadam wam, cokolwiek byście zawsze słusznie związali na Ziemi, będzie związane i w niebie, i cokolwiek byście zawsze słusznie rozwiązali na Ziemi, będzie rozwiązane i w niebie.

13 Nadto powiadam wam: Jeśliby siedmiu albo też tylko trzech z was uzgodniło swe prośby o jakąkolwiek rzecz, otrzymają ją od mojego Ojca.-Matki, który jest w niebiesiech. Albowiem gdzie są trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośród nich, a gdzie tylko jeden jest, jestem w sercu tego jednego”.

14 Wtedy przystąpił Piotr do Niego i rzekł: „Panie, ile razy brat może zgrzeszyć przeciwko mnie, abym mógł mu odpuścić? Czy siedem razy?” Jezus odrzekł mu: „Mowie ci: nie do siedmiu razy, lecz do siedemdziesięciu siedmiu razy. Albowiem i u proroków była niesprawiedliwość, mimo że byli namaszczeni Duchem świętym” .

15 I powiedział to podobieństwo: „Był pewien król, który chciał zrobić obrachunek ze sługami swymi, a gdy zaczął robić ob­rachunek, przyprowadzono mu jednego dłużnika, który był mu winien tysiąc talentów. A ponieważ nie miał z czego zapłacić, kazał go pan jego sprzedać wraz z żoną i dziećmi i wszystkim co miał, aby dług został spłacony.

16 Tedy sługa padł do nóg swego pana, prosił go i rzekł: Panie, okaż mi cierpliwość a zapłacę ci wszystko! Wtedy pan ulitował się, uwolnił go i dług mu darował.

17 A gdy ów sługa wyszedł, spotkał jednego ze swych współsług, który był mu winien sto groszy, i pochwycił go za gardło, wołając: Zapłać, coś winien!

18 Wtedy współsługa jego, padłszy na kolana, prosił go, mówiąc: Okaż mi cierpliwość, a oddam ci wszystko! On jednak nie chciał, lecz odszedł i wtrącił go do wiezienia, ażby dług zapłacił.

19 A współsłudzy jego widząc to co zaszło, zasmucili się bardzo, i poszedłszy, opowiedzieli panu swemu wszystko, co się stało. 20 Wtedy przywołał go pan i rzekł mu: Ach, sługo zły, wszystek

twój dług darowałem ci, boś mnie prosił; czy i ty nie powinieneś był zlitować się nad współsługą swoim, jak i ja zlitowałem się nad tobą? I rozgniewał się i wydał go katom, ażeby mu oddał wszystek dług.

21 Tak i mój Ojciec-Matka w niebie uczyni wam, jeśli nie odpuścicie z serca swego każdy bratu swemu albo siostrze swojej. Niemniej niechajże każdy patrzy, aby zapłacił, co winien; al­bowiem Bóg lubi sprawiedliwość”.

Rozdział LVIII

Boża miłość ku skruchą przejętym

1 Jezus mówił do swoich uczniów i ludu stojącego dookoła Niego: „Kto jest Syn Boży, kto jest Córka Boża? Społeczność tych, którzy odwracają się od wszelkiego zła i czynią prawo, kochają miłosierdzie i pełni szacunku krocza ze swoim Bogiem. Ci są synami i córkami człowieczymi, którzy przyszli z Egiptu i którym jest dane, że Synami i Córkami Bożymi nazwani będą.

2 I będą zgromadzeni ze wszystkich pokoleń i narodów i języków, i przyjdą ze wschodu i z zachodu i z północy i z południa, i mieszkać będą na górze Syjon, i jeść będą chleb i pić będą z owocu winnego za stołem Bożym, i oglądać będą Boga twarzą w twarz”.

3 A przybliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Faryzeusze zaś i uczeni w Piśmie szemrali i mówili:

„Ten Człowiek przyjmuje grzeszników i jada z nimi”.

4 Powiedział im wiec takie podobieństwo: „Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedna z nich, nie pozostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustkowiu i nie idzie za zgubiona, aż ją odnajdzie? A odnalazłszy, kładzie ją na ramiona swoje i raduje się.

5 I przyszedłszy do domu, zwołuje swoich sąsiadów i przyjaciół, mówiąc do nich: „Weselcie się ze mną, gdyż odnalazłem moją zgubioną owcę! „Powiadam wam, że większa będzie radość w niebie z jednego przejętego skrucha grzesznika, niż dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują opamiętania.

C Albo, która niewiasta, mając dziesięć srebrnych sztuk, gdy zgubi jedna z nich, nie zapala świecy i nie szuka gorliwie, aż ją znajdzie? A znalazłszy, zwołuje swoje przyjaciółki i sąsiadki, i mówi: „Weselcie się ze mną, gdyż znalazłam srebrną drachmę, którą zgubiłam!” Taka, mówię wam, będzie radość wśród aniołów nad jednym przejętym skruchą grzesznikiem”.

7 I powiedział jeszcze takie podobieństwo: „Pewien człowiek miał dwóch synów, i rzekł młodszy z nich rodzicom swoim: „Dajcie mi część majętności, która na mnie przypada!” Wtedy rozdzielili z nim majętność swoja. A po niewielu dniach młodszy syn zabrał wszystko swoje mienie i odjechał do pięknego kraju i tam roztrwonił swój majątek, prowadząc rozwiązłe życie.

8 A gdy przetrwonił wszystko, nastał głód wielki w owym kraju, i on popadł w niedostatek. Poszedł tedy do jednego z obywateli Onego kraju, a ten wysłał go do swej posiadłości wiejskiej, aby pasł świnie. I pragnął uciszyć swój głód omłotem, którym karmiły się świnie, lecz nikt mu nie dawał.

9 A gdy przyszedł do domu, rzekł: Iluż to najemników ojca mojego ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu umieram! Wstanę i pójdę do ojca mojego i matki mojej i powiem im: Ojcze mój i matko moja, zgrzeszyłem przeciwko niebu i przeciwko wam i już nie jestem godzien nazywać się synem waszym. Weźcie mnie jako jednego z najemników swoich!

10 Wstał i poszedł do rodziców swoich. A gdy był jeszcze daleko, ujrzeli go rodzice jego, i użaliwszy się nad nim, podbiegli naprzeciw i uściskali go. Syn zaś rzekł do nich: Ojcze mój i matko

moja, zgrzeszyłem przeciwko niebu i w oczach waszych, i nie jestem więcej godny zwać się synem waszym.

11 . Ojciec zaś rzekł do sług swoich: Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go i dajcie pierścień na palec jego i sandały na nogi jego i najpiękniejsze owoce i chleb i olej i wino, a jedzmy i weselmy się. Dlatego, że syn ten mój był umarły, a ożył; zaginął był, a odnalazł się. I zaczęli się wszyscy weselić i radować.

12~ Starszy zaś syn jego był w polu, a gdy powracał i przybliżył się do domu, usłyszał muzykę i taniec. I pytał się jednego ze sług, co to ma znaczyć? Ten zaś rzekł do niego: Brat twój, który był zginął, powrócił, i ojciec twój i matka twoja postawili mu chleb i olej i wino i najpiękniejsze owoce, ze go zdrowym i radosnym odzyskali.

13 I rozgniewał się i nie chciał wejść do domu. Tedy ojciec jego wyszedł i prosił go. Ten zaś odrzekł ojcu swemu: Oto tyle lat służę ci i nigdy nie przestąpiłem rozkazu twego, a mnie nigdy nie wyprawiłeś takiej uczty, bym się mógł zabawić z przyjaciółmi mymi.

14 Gdy zaś ten syn twój, który roztrwonił swoją majętność z nierządnicami, powrócił, wyprawiłeś mu ucztę ze wszystkiego najlepszego, co masz.

15 Wtedy ojciec jego rzekł do niego: Synu mój, ty zawsze jesteś ze mną, i wszystko, co posiadam, twoim jest. Należało zaś weselić się i radować, że brat twój umarł był, a ożył, zaginął był, a odnalazł się” .

Rozdział LIX

Jezus naucza uczniów swoich. Powołuje Zacheusza.

1 A Jezus wstąpił na górę i usiadł tam z uczniami swymi i nauczał ich, mówiąc: „Nie bój się, maleńka trzódko, albowiem upodobało się waszemu Ojcu-Matce, dać wam Królestwo.

2 Sprzedajcie wszystko, co macie i czyńcie dobrze tym, którzy nic nie maja. Zróbcie sobie sakiewki, które nie starzeją się i skarb w niebie, którego nigdy nie ubywa, gdzie żaden złodziej nie podkopuje i żadne mole nie gryzą. Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam tez będzie i serce wasze.

3 Niechaj biodra wasze będą przepasane i świece zapalone. Wy zaś bądźcie podobni do ludzi oczekujących pana swego, aby mu zaraz otworzyć, kiedy powróci z wesela, przyjdzie i zapuka.

4 Błogosławieni owi słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę, powiadam wam, że się przypasze i posadzi ich u stołu, i przystąpiwszy, będzie im posługiwał.

5 Czy przyjdzie o drugiej, czy trzeciej straży, a zastanie ich tak: błogosławieni owi słudzy.

6 To wiedzcie, że gdyby wiedział dozorca. domu, o której godzinie złodziej przyjdzie, nie dopuściłby do tego, by włamano się do domu jego. I wy bądźcie gotowi, albowiem Syn Człowieczy przyjdzie o takiej godzinie, której się nie spodziewacie”.

7 A Piotr rzekł: „Panie, czy do nas mówisz w tym podobieństwie, czy też do wszystkich innych?” A Pan rzekł: „Jak wielką to jest rzeczą, jeśli chodzi o wiernego i mądrego szafarza, którego pan ustanowił nad czeladzią swoją, aby im dawał należność w czasie właściwym!

8 Błogosławiony ów sługa, którego pan jego, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego. Zaprawdę powiadam wam, że postawi go nad całym mieniem swoim.

9 Jeśliby zaś ów sługa rzekł w sercu swoim: Pan mój zwleka z przyjściem i zacząłby bić inne sługi i służebnice, jeść i upijać się, przyjdzie pan sługi owego w dniu, w którym tego nie oczekuje i o godzinie, której nie zna, i wyznaczy mu los z niewiernymi.

10 Ten zaś sługa, który znał wolę pana swego, a nic nie przygotował i nie postąpił według woli jego, odbierze wiele razów. Lecz ten, który nie znal, choć popełnił cos karygodnego, odbierze razów niewiele. Albowiem komu wiele dano, od tego wiele będzie się żądać; a komu mało dano, od tego tylko mało się wymagać będzie.

11 Dlatego ci, którzy boskość znają i drogę żywota i tajemnice życia, a mimo to popadli w grzechy, ciężej będą ukarani niźli ci, którzy nie poznali drogi życia.

12 Albowiem powrócą oni, kiedy kres się zakończy, a im będzie dany czas ku rozwadze, ku polepszeniu życia i poznaniu tajemnic, aby mogli wejść do Królestwa światłości”.

13 A przechodząc, wszedł do Jerycha. A oto był tam mąż, imieniem Zacheusz, przełożony nad celnikami, człowiek bardzo bogaty.

14 Pragnął widzieć Jezusa, kto to jest, lecz nie mógł z powodu tłumu, gdyż był małego wzrostu. Pobiegł wiec naprzód i wszedł na drzewo leśnej figi, aby Go ujrzeć. Bo tamtędy miał przechodzić.

15 A gdy Jezus przybył na to miejsce, spojrzał w górę, a ujrzaw­szy go, rzekł mu: „Zacheuszu, zejdź spiesznie, gdyż dziś musze się zatrzymać w domu twoim”. I zszedł spiesznie i przyjął Go z radością.

16 A widząc to wszyscy szemrali, ze do człowieka grzesznego przybył w gościnę.

17 Zacheusz zaś stanął i rzekł do Pana: „Panie, oto połowę majątku mojego daje ubogim; a jeślim kogokolwiek oszukał, oddam mu w czwórnasób”.

18 A Jezus rzekł do niego: „Dziś zbawienie stało się udziałem domu tego; bo jeśli jesteś człowiekiem sprawiedliwym, to jesteś także synem Abrahama. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby szukać i zbawić to, co zginęło”.

Rozdział LX

Jezus gani obłudników

1 Wtedy Jezus przemówił do ludu i do uczniów swoich: „Na mównicy Mojżeszowej zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze.

Wszystko wiec, cokolwiek by wam powiedzieli, to czyńcie i za­chowujcie. Ale według uczynków ich nie postępujcie; mówią bowiem, ale nie czynią. Bo wiążą niezmiernie ciężkie i nieznośne brzemiona i kładą na barki ludzkie; ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć.

2 A wszystkie uczynki swoje pełnią, bo chcą., aby ludzie ich widzieli. Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne i wydłużają frędzle szat swoich. Lubią też pierwsze miejsca na ucztach i w świątyni i pozdrowienia na rynkach i tytułowanie przez ludzi: rabbi .

3 Ale wy nie pozwalajcie się nazywać rabbi. Bo jeden tylko jest Nauczyciel wasz, Chrystus. A wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo tez na Ziemi nie nazywajcie ojcem, albowiem jeden jest wasz Ojciec-Matka w niebiesiech, który posiada Ducha Prawdy, które­go świat przyjąć nie może.

4 Ani nie pozwalajcie nazywać się mistrzami, gdyż jeden jest Mistrz wasz, Chrystus. Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługa waszym. A kto się będzie wywyższał, będzie poniżony. A kto się będzie poniżał, będzie wywyższony.

5 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! ze zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi! Albowiem sami nie wchodzicie ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wejść pragną.

6 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że pożeracie domy wdów i to pod pokrywka długich modlitw! Dlatego otrzymacie surowszy wyrok.

7 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że obchodzicie ląd i morze, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy nim zostanie, czynicie go synem piekła dwakroć gorszym niż wy sami jesteście!

8 Biada wam, ślepi przewodnicy, którzy powiadacie: „Kto by przysiągł na świątynie, to nic nie jest; ale kto by przysiągł na złoto w świątyni, ten jest związany przysięgą”. Głupi i ślepi! Cóż bowiem jest większe? Złoto czy świątynia, która uświęca złoto!

9 Oraz: „Kto by przysiągł na ołtarz, to nic nie jest. Ale kto by przysiągł na dar, który jest na nim, ten jest związany przysięgą”.

Głupi i ślepi, cóż bowiem jest większe? Dar czy ołtarz, który uświęca dar?

10 Kto wiec przysięga na ołtarz, przysięga nań i na wszystko co jest na nim. I kto przysięga na świątynie, przysięga na nią i na Tego, który w niej mieszka. I kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boży i na Tego, który na nim zasiada.

11 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że dajecie dziesięcinę z mięty, z kopru i z kminku, a zaniedbaliście tego, co ważniejsze w Zakonie, sprawiedliwości, miłosierdzia i wierności. Te rzeczy należało czynić, a tamtych nie zaniedbywać. ślepi przewodnicy! przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!

12 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że oczyszczacie z zewnątrz kielich i misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa i żarłoczności! ślepy faryzeuszu, oczyść wpierw wnętrze kielicha i misy aby i to, co jest zewnątrz, stało się czyste!

13 Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które na zewnątrz wyglądają pięknie, ale wewnątrz są pełne trupów kości i wszelakich nieczystości. Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawied­liwi, wewnątrz zaś jesteście pełni obłudy i bezprawia.

14 Biada wam, faryzeusze i uczeni w Piśmie, którzy budujecie grobowce prorokom i zdobicie nagrobki sprawiedliwych, i mówi­cie: „Gdybyśmy żyli za dni ojców naszych, nie bylibyśmy ich wspólnikami w przelaniu krwi proroków”.

15 A tak wystawiacie sami świadectwo, że jesteście synami tych, którzy mordowali proroków. Wy tez dopełnicie miary ojców waszych!

16 Oto dlatego święta wiedzą mówi, Ja posyłam do was proroków i mędrców i uczonych w Piśmie; a z nich niektórych będziecie zabijać, krzyżować, innych znowu będziecie biczować w waszych synagogach i będziecie przepędzać ich z miasta do miasta. Aby obciążyła was wszystka przelana na Ziemi krew sprawiedliwa, od krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Za­chariasza, syna Barachiaszowego, któregoście zabili miedzy świątynią a ołtarzem. Zaprawdę powiadam wam, spadnie to wszystko na ten ród.

17 Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamieniu- jesz tych, którzy do ciebie byli posłani! Ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście!

18 Oto wam dom wasz pusty zostanie! Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie odtąd aż powiecie: święty, święty, święty! Błogosławieni są, którzy przychodzą w imieniu Jedynego Sprawiedliwego!”

Rozdział LXI

Jezus prorokuje o końcu wieków

1 A gdy Jezus siedział na Górze Oliwnej, przystąpili do Niego uczniowie na osobności i rzekli: „Powiedz nam, kiedy się to stanie? I jaki będzie znak Twego przyjścia i końca świata?” A Jezus, odpowiadając rzekł im: „Baczcie, żeby was ktoś nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą.

2 Potem usłyszycie o wojnach i wieści wojenne; baczcie, abyście się nie trwożyli. Bo musi się to stać, ale to jeszcze nie koniec. Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu i będzie głód, i mór, a miejscami trzęsienia ziemi. Ale to wszystko dopiero początek boleści.

3 A w owym czasie wielcy będą zgromadzać kraje i bogactwa ziemi dla swojej własnej pożądliwości i będą ujarzmiać innych, cierpiących biedę i trzymać ich będą w więzach i wykorzystywać ich będą dla powiększenia swoich bogactw i będą ujarzmiać nawet zwierzęta polne i siać będą grozę. Lecz Bóg wyśle im swoich posłańców, a ci będą ogłaszać swoje prawa, które będą zaprzeczeniem ludzkich tradycji, a ktokolwiek przestąpi ogłoszone prawo,

umrze.

4 Wtedy wydawać was będą na udrękę i zabijać was będą. I wszystkie narody pałać będą nienawiścią do was dla imienia mego. I wówczas wielu się zgorszy, i nawzajem wydawać się będą i wzajemnie nienawidzieć. I powstanie wielu fałszywych proroków i zwiodą wielu.

5 A ponieważ bezprawie się rozmnoży, przeto miłość wielu oziębnie. Ale kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. I będzie głoszona ta Ewangelia o Królestwie Bożym po całym świecie na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec.

b Gdy wiec ujrzycie na miejscu świętym ohydę spustoszenia, która przepowiedział prorok Daniel (kto czyta, niech uważa), wtedy ci, co są w Judei, nich uciekają w góry. Kto jest na dachu, niech nie schodzi, aby co wziąć z domu swego; a kto jest na roli, niech nie wraca, by zabrać swój płaszcz.

7 Biada tez kobietom brzemiennym i karmiącym w owym czasie! Módlcie się tylko, aby ucieczka wasza nie wypadła zimą albo w sabat. Wtedy bowiem nastanie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd, i nie będzie. A gdyby nie były skrócone owe dni, nie ocalałby żaden człowiek. Ale ze względu na wybranych będą skrócone owe dni.

8 Gdyby wam wtedy kto powiedział: Oto tu jest Chrystus, albo tam, nie spieszcie, aby w to uwierzyć. Powstaną bowiem fałszywi pomazańcy i fałszywi prorocy, i czynić będą wielkie znaki i cuda, aby {o ile można) zwieść i wybranych do błędu. Otom przepowiedział wam!

9 Gdyby wiec wam powiedzieli: Oto jest na pustyni - nie wychodźcie; oto jest w kryjówce - nie wierzcie. Gdyż jak światło pojawia się od wschodu i jaśnieje aż do zachodu, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Bo gdzie jest padlina, tam zlatują się sępy.

10 A zaraz po udręce owych dni Słońce się zaćmi i Księżyc nie zajaśnieje swoim blaskiem, i gwiazdy spadać będą z nieba i moce niebieskie będą poruszone.

11 I wtedy ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego; i wtedy biadać będą wszystkie plemiona Ziemi, i ujrzą Syna Człowieczego

przychodzącego na obłokach nieba z wielka mocą i chwałą. I pośle aniołów swoich z głośną trąbą, i zgromadzą wybranych Jego z czterech stron świata z jednego krańca nieba aż po drugi.

12 A od figowego drzewa uczcie się podobieństwa: Gdy gałęzie jego już miękną i wypuszczają liście, poznajecie, ze blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, ze blisko jest tuz u drzwi. Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i Ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

13 A o tym dniu i godzinie nikt nie wie ani aniołowie w niebie, tylko sam Wszechojciec-Matka. Albowiem jak było za dni Noego, takie będzie przyjście Syna Człowieczego.

14 Bo jak było przed potopem: Jedli, pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki. I nie spostrzegli się, aż nastał potop i zmiótł wszystkich; tak będzie i z przyjściem Syna Człowieczego.

15 Wtedy dwóch będzie na roli; jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie mleć będą w żarnach, jedna będzie wzięta, a druga zostawiona. Czuwajcież więc, bo nie wiecie, której godziny Pan wasz przyjdzie.

16 A to zważcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej przyjdzie, czuwałby i nie pozwoliłby podkopać domu swego. Dlatego i wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie domyślacie.

17 Któż tedy jest tym sługą wiernym i mądrym, którego pan postawił nad czeladzią swoją, aby im dawał pokarm o właściwej porze? Szczęśliwy ów sługa, którego pan jego, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego. Zaprawdę powiadam wam: Postawi go nad całym mieniem swoim.

18 Jeśliby zaś ów zły sługa rzekł w sercu swoim: Pan mój zwleka z przyjściem, i zacząłby bić współsługi, jeść i pić z pijakami.

19 Przyjdzie pan sługi owego w dniu, w którym, jedząc i pijąc, tego nie oczekuje, i o godzinie, której nie zna. I wyznaczy mu los z obłudnikami w ciemności, z okrutnikami i z tymi, którzy nie znają miłości i nie mają współczucia: Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” .

Rozdział LXII

Podobieństwo o dziesięciu pannach

1 Wtedy podobne będzie Królestwo Niebios do dziesięciu panien, które, wziąwszy lampy swoje, wyszły na spotkanie oblubieńca. A pięć z nich było mądrych, pięć głupich.

2 ~ Głupie bowiem zabrały lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy. Mądre zaś zabrały oliwę w naczyniach wraz z lampami swymi .

3 ` A gdy oblubieniec długo nie nadchodził, zdrzemnęły się wszystkie i zasnęły. Wtem o północy powstał krzyk: „Oto oblubieniec nadchodzi! Wyjdźcie na spotkanie!” Wówczas ocknęły się wszystkie te panny i sporządziły lampy swoje.

4 Głupie zaś rzekły do mądrych: „Użyczcie nam trochę waszej oliwy, gdyż lampy nasze gasną”. Na to odpowiedziały mądre: „O nie! Gdyż mogłoby nie starczyć i nam i wam; idźcie raczej do sprzedawców i kupcie sobie”.

5 A gdy one odeszły kupować, nadszedł oblubieniec; i te, które były gotowe, weszły z nim na wesele. I zamknięto drzwi.

6 A później nadeszły i pozostałe panny, mówiąc: „Panie! Panie! Otwórz nam”. On zaś, odpowiadając, rzekł: „Zaprawdę powiadam wam. Nie znam was”.

7 Czuwajcie wiec, bo nie znacie dnia ani godziny, o której Syn Człowieczy przyjdzie. Miejcie lampy zapalone.

Rozdział LXIII

Podobieństwo o talentach

1 A On rzekł tak: Podobne jest Królestwo Boże człowiekowi, który odjeżdżając, przywołał swoje sługi i przekazał im swój

majątek. i dal jednemu piec talentów, a drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności i odjechał.

2 A ten, który wziął pięć talentów, handlował nimi i zyskał dalsze piec. Podobnie i ten, który wziął dwa, zyskał dalsze dwa. A ten, który wziął jeden, odszedł, wykopał dół w ziemi i ukrył pieniądze pana swego.

3 A po długim czasie powraca pan owych sług i rozlicza się z nimi. I przystąpiwszy, ten który wziął piec talentów, przyniósł dalsze pięć talentów i rzekł: „Panie! Pięć talentów mi powierzyłeś, oto dalsze pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan jego: „Dobrze, sługo dobry i wierny, nad małym byłeś wierny, wiele ci powierzę. Wejdź do radości pana swego”.

4 Potem przystąpił ten, który wziął dwa talenty i rzekł: „Panie! Dwa talenty mi powierzyłeś, oto dalsze dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan jego: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad małym byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego!”

5 Wreszcie przystąpił i ten, który wziął jeden talent i rzekł: „Panie! Wiedziałem, żeś człowiek twardy; że żniesz, gdzieś nie siał i zbierasz, gdzieś nie rozsypywał. Bojąc się tedy, odszedłem i ukryłem talent twój w ziemi; oto masz, co twoje”.

6 A odpowiadając, rzekł mu pan jego: „Sługo zły i leniwy! Wiedziałeś, że żnę, gdziem nie siał, i zbieram, gdziem nie rozsypywał. Powinieneś był więc dać pieniądze moje bankierom dla oprocentowania, a ja po powrocie, odebrałbym, co moje z zys­kiem.

7 Weźcie przeto od niego ten talent, i dajcie temu, który ma dwa talenty. Każdemu bowiem, kto zyskał, będzie dodane i obfitować będzie, a temu, kto nie zyskał, zostanie zabrane i to, co ma. A nieużytecznego sługę wrzućcie w ciemności zewnętrzne: taka bowiem jest część, jaka on obrał sobie”.

8 Rzekł też Jezus do uczniów swoich: „Bądźcie prawdziwymi wymieniaczami pieniędzy Królestwa Bożego, odrzucajcie zło i fałsz, a zatrzymajcie to, co dobre i szlachetne”.

9 A usiadłszy Jezus naprzeciwko skarbnicy, przypatrywał się, jak ludzie rzucali pieniądze do Bożej skarbnicy.

10 Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety.

11 I przywoławszy uczniów swoich, rzekł im: „Zaprawdę powiadam wam, ze ta uboga wdowa wrzuciła więcej do Bożej skarbnicy niż wszyscy inni.

12 Bo wszyscy wrzucali z tego, co im zbywało, ale ta ze swego ubóstwa wrzuciła wszystko co miała, całe swoje utrzymanie.

Rozdział LXIV

Jezus naucza w ogrodzie palmowym

1 Jezus przyszedł do studni blisko Betanii, gdzie stało dwanaście drzew palmowych i dokąd często udawał się z uczniami swoimi, aby ich pouczać o tajemnicach Królestwa Bożego. Tam w cieniu drzew usiadł z uczniami swymi.

2 Jeden spośród uczniów zapytał: „Panie, już przedtem napisano, że Bogowie (Elohim) stworzyli człowieka na swój własny obraz, a stworzyli mężczyznę i niewiastę! Ty zaś mówiłeś, ze Bóg jest jeden?” Jezus odpowiedział im: „Zaprawdę powiadam wam: W Bogu nie ma ani mężczyzny, ani kobiety, jednakże oboje są jednym, Bóg jest obojgiem w jednym. On jest nimi, a oni są Nim. Elohim - nasz Bóg - jest doskonały, nieskończony i jeden.

3 A wiec w mężczyźnie jest ucieleśniony Ojciec i ukryta Matka; w kobiecie jest ucieleśnioną Matka i ukryty Ojciec. Dlatego imię Ojca i Matki winny być jednakowo czczone; są one bowiem wielkimi siłami Boga i jedno nie może istnieć bez drugiego w Jedynym Bogu.

4 Uwielbiajcie Boga, który jest nad wami, pod wami, po prawej i po lewej ręce, przed wami, za wami, w was i około was. Zaprawdę jest tylko jeden Bóg, On jest Wszystkim we wszystkim,

w Nim istnieją wszystkie rzeczy, źródło wszelkiego życia, bez początku i bez końca.

5 Rzeczy widzialne i przemijające są ucieleśnieniem Niewi­dzialnego, który jest wieczny, abyście wy doszli od widzialnych rzeczy przyrody do niewidzialnych rzeczy boskich. I abyście poprzez rzeczy naturalne doszli do ponadnaturalnego.

6 Zaprawdę Bogowie (Elohim) Stworzyli człowieka na podobieństwo Boże. Mąż i niewiasta i cala natura są obrazem Boga. Dlatego Bóg stanowi dwoje - męża i niewiastę, nie podzielonych, lecz dwoje w Jednym niepodzielnym i wieczystym, w którym są wszystkie rzeczy widzialne i niewidzialne.

7 Wyszły one z wieczności i do wieczności wrócą. Duch do ducha, dusza do duszy, rozum do rozumu, uczucie do uczucia, życie do życia, kształt do kształtu, proch do prochu.

8 Na początku zapragnął Bóg, i oto w jednakowy sposób z jedynego boskiego źródła przybyli: Syn Jego, Boża Miłość i umiłowana Córka, święta Mądrość; i z tego źródła przyszły rodzaje duchów Bożych, Synów i Córek Wiekuistego.

9 I ci zstępują na Ziemię i żyją z ludźmi, nauczając ich drogi Bożej i umiłowania prawa Bożego i posłuszeństwa dla nich, aby w nich znaleźć zbawienie.

10 Wiele narodów oglądało ich dni. Pod różnymi imionami byli oni im pokazywani, a narody cieszyły się w ich światłości; i dzisiaj przychodzą oni do nich, ale Izrael nie chce ich przyjąć.

11 Zaprawdę, powiadam wam, moim Dwunastu, których wybrałem: wszystko, cokolwiek przedtem o nich zostało powiedziane, jest prawdziwe - tylko zniekształcone przez fałszywe wyobrażenia ludzkie”.

12 I pewnego razu rzekł Jezus do Marii Magdaleny: „Napisano w Zakonie, kto Ojca i Matkę opuści, ten umrze. Zakon jednak mówi nie o ojcu i matce w tym życiu, lecz o mieszkańcach światłości, która jest w nas do dnia dzisiejszego.

13 Kto wiec opuści Chrystusa, Zbawcę, święty Zakon i społeczność wybranych, ten umrze. Tak, zginie w najgłębszych ciemnościach; albowiem sam tego chciał, i nikt nie może temu się sprzeciwić”.

Rozdział LXV

Maria Magdalena namaszcza Jezusa

1 A w wieczór sabatni przed Pascha, gdy Jezus był w Betanii, wszedł do domu Szymona Trędowatego, gdzie Mu przygotowali wieczerze. A Marta posługiwała, a Łazarz zaś był jednym z tych, którzy z Nim siedzieli przy stole.

2 I przyszła Maria, zwana Magdaleną, która miała alabastrowy słoik bardzo drogocennego, wybornego olejku, a otworzywszy słoik, wylała olejek na głowę Jezusa i namaściła nogi jego i otarła je włosami głowy swojej.

3 A Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, który miał Go zdradzić, rzekł: „Na cóż to marnować? Ten olejek można było drogo sprzedać, a pieniądze rozdać ubogim”. A to rzekł nie dlatego, iż się troszczył o ubogich, lecz dlatego, ze był bardzo zazdrosny i chciwy, a mając sakiewkę, nosił to, co mu kto dal. I szemrali przeciwko Magdalenie.

4 Tedy rzekł Jezus: „Zostawcie ja w pokoju! Dlaczego troszczycie się o nią? Ona dobry uczynek spełniła względem Mnie. Ubogich zawsze u siebie mieć będziecie. Ona namaściła ciało moje ku pogrzebowi.

5 Zaprawdę powiadam wam, gdziekolwiek na całym świecie będzie zwiastowana ta Ewangelia, będą opowiadać na jej pamiątkę o tym, co ona teraz uczyniła”.

b Do serca zaś Judasza Iskarioty wstąpił szatan; i poszedł on swoją drogą do arcykapłanów i umówił się z nimi, jakby mógł Go wydać. I ucieszyli się, i ułożyli się z nim na trzydzieści srebrników, za cenę niewolnika, i on zgodził się i szukał sposobu, jakby Go wydać.

7 I Onego czasu przemówił Jezus do swoich uczniów: „Zwiastujcie wszystkim na świecie i mówcie: Usiłujcie, abyście przeniknęli tajemnicę światłości i weszli do Królestwa światłości, albowiem przybliżył się czas wyznaczony i nadszedł dzień zbawienia.

8 Nie zwlekajcie z dnia na dzień, z jednego okresu na drugi, z eonu do eonu w mniemaniu, ze jeśli powrócicie na ten świat, poznacie tajemnice i wejdziecie do Królestwa światłości.

9 Nie wiecie bowiem, kiedy dopełni się czas doskonałych; później bowiem zawrą się wrota Królestwa światłości, i odtąd nikt nie wejdzie do Królestwa światłości, i odtąd nikt nie wejdzie ani nie zejdzie stamtąd.

10 Usiłujcie wiec, abyście weszli, dopóki rozbrzmiewa we­zwanie, i zanim liczba doskonałych nie zostanie zapieczętowana i nie stanie się zupełna i zanim brama nie zostanie zamknięta”.

Rozdział LXVI

Jezus naucza uczniów swoich

1 I znowu nauczał ich Jezus i rzekł: „Bóg powołał świadków, aby głosili prawdę wśród wszystkich narodów i we wszystkich czasach, aby wszyscy słyszeli i wypełniali wole Wiekuistego jako władcy i współpracownicy Pana.

2 Bóg jest Mocą, Miłością i Wiedza. To troje SA Jednia. Bóg jest Prawda, Dobrem i Pięknem. To troje są Jednia.

3 Bóg jest Sprawiedliwością, Wiedza i Czystością. To troje są Jednia. Bóg jest Wspaniałością, Współczuciem i świętością - i to troje są Jednia.

4 I te cztery Trójjednosci są znowu Jednością w skrytej Boskości, w Doskonałym, Wiekuistym, Jedynym.

5 Tak samo w każdym mężu, który osiągnął doskonałość, są trzy osoby: syn, małżonek i ojciec, a tych troje są jednością.

6 Tak samo w każdej niewieście, która zdobyła doskonałość, są trzy osoby: córka, żona i matka - podobnie jak Bóg są jednością.

7 Tak jest tez z Bogiem, Ojcem-Matka, w którym ani mąż, ani niewiasta, a w którym jest dwoje, a każde z Nich jest troiste, a wszyscy są Jednia w skrytej Jedności.

8 Nie dziwcie się temu, albowiem jak jest na górze, tak i na dole, a jak na dole, tak i na górze, a to co jest na Ziemi, tak jest i w niebie.

9 I znowu mówię wam: Ja i moja oblubienica jesteśmy Jedno, podobnie jak Maria Magdalena, która wybrałem i poświęciłem Sobie jako wzór, Jednym jest ze Mną. Ja i moja Społeczność to Jednia. Wybrani z ludzkości stanowią Społeczność dla zbawienia wszystkich.

10 Społeczność Pierworodnego to Maria Boga. Tak mówi Wieczny. On jest moja Matka, i Ona poczęła Mnie na początku. I rodziła Mnie jako Swego Syna w każdej epoce i we wszystkich światach niebiańskich. Ona jest Oblubienica moja, wiecznie Jedyna w Świętym zjednoczeniu ze Mną - Jej Oblubieńcem. Ona jest moja Córka, albowiem powstała w wieczności i ze Mnie wyszła, Jej Ojca, i we Mnie się raduje.

11 I to dwie Trój jednie są Jednością w Wiekuistym i objawiają się w każdym mężu i w każdej niewieście, którzy osiągnęli doskonałość i którzy wiecznie z Boga zrodzeni będą i w światłości znajdą radość, i na zawsze zachowani będą i Jedno będą z Bogiem, i oni ciągle Boga przyjmują i dają dla zbawienia wielu.

12 ` To jest tajemnica Trójcy w człowieku. W każdym człowieku musi się wypełnić Tajemnica Boska, dla widzenia światłości, dla ulgi w cierpieniu, dla prawdy, dla wniebowstąpienia i dla zesłania Ducha Prawdy. To jest ścieżka zbawienia; albowiem Królestwo Boże w was jest”.

13 Wtedy rzekł jeden do Niego: „Panie, kiedy przyjdzie Króles­two Boże?” Odpowiadając mu, rzekł: „Wówczas kiedy to, co jest zewnątrz, będzie takie, jak to co jest wewnątrz, a to co jest we wnętrzu, będzie takie, jak to co jest na zewnątrz, męskie zaś i żeńskie nie będzie ani męskim, ani żeńskim, lecz jednym się stanie. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”.

Rozdział LXVII

Wjazd do Jerozolimy

1 A pierwszego dnia tygodnia, gdy przyszli blisko Jerozolimy, do Betfage i Betanii, na Górę Oliwną, posłał dwóch uczniów swoich, mówiąc im: „Idźcie do miasteczka, które leży przed wami; a gdy wejdziecie, zaraz znajdziecie osła, uwiązanego, na którym jeszcze żaden człowiek nie siedział; odwiążcie go i przywiedźcie Mi go.

2 A jeśliby wam kto rzekł: Dlaczego to czynicie? powiedzcie, ze Pan go potrzebuje. A on zaraz puści go wam”.

3 Poszli wiec uczniowie i znaleźli osła przywiązanego na placu, gdzie dwie drogi się krzyżują, i odwiązali go. A niektórzy, co tam stali, rzekli do nich: „Cóż to czynicie, iż odwiązujecie źrebię?” A oni rzekli im, jak im Jezus rozkazał, wtedy tamci nie przeszkadzali im.

4 I oni przywiedli osła do Jezusa i włożyli na zwierze szaty swoje, a Jezus usiadł na tym. Wielu zaś rozpościerało szaty swoje na drodze, inni zaś obcinali młode gałązki z drzew i słali na drodze.

5 A ci, którzy Go poprzedzali i ci, którzy za Nim podążali, wołali, mówiąc: „Hosanna, błogosławiony, który przychodzi w imieniu J o v a s - Błogosławione królestwo Ojca naszego Dawida i błogosławiony, który przychodzi w imieniu Najwyższego! Hosanna na wysokościach!”

6 A gdy Jezus wjechał do Jerozolimy, (wszedł) do świątyni, a obejrzawszy wszystko, powiedział im to podobieństwo i rzekł: 7 „A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w {glorii) chwale swojej

i wszyscy święci aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały. I będą zgromadzone przed Nim wszystkie narody, i odłączy jedne od drugich, jak pasterz odłącza swoje (kozły) od owiec. I ustawi owce po swojej prawicy, kozły zaś po swojej lewicy.

8 Wtedy powie Król tym po swojej prawicy: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata. Albowiem łaknąłem, a daliście Mi jeść. Pragnąłem, a daliście Mi pić. Byłem przychodniem, a przyjęliście

Mnie. Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie. Byłem chory, a odwiedzaliście Mię. Byłem w wiezieniu, a przychodziliście do Mnie.

9 Wtedy odpowiedzą Mu sprawiedliwi tymi słowy: Panie, kiedy widzieliśmy Cię łaknącym, a nakarmiliśmy Cię? Albo pragnącym, a daliśmy Ci pić? A kiedy widzieliśmy Cię przychodniem i przyjęliśmy Cię? Albo nagim i przyodzialiśmy Cię? I kiedy widzieliśmy Cię chorym albo w wiezieniu, i przychodziliśmy do Ciebie?

10 A Król, odpowiadając, powie im: Oto, Ja ukazuje wam Siebie we wszystkich kształtach stworzenia, i zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, Mnie uczyniliście.

11 Wtedy powie i tym po lewicy: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany wam, aż siedemkroć oczysz­czeni będziecie i od grzechów waszych uwolnieni zostaniecie.

12 Albowiem łaknąłem, a nie daliście Mi jeść. Pragnąłem, a nie daliście Mi pić. Byłem przychodniem, a nie przyjęliście Mnie. Byłem nagim, a nie przyodzialiście Mnie. Byłem chorym i w wiezieniu, a nie odwiedziliście Mnie.

13 Wtedy i oni Mu odpowiedzą, mówiąc: Panie, kiedy widzieliśmy Cię łaknącym albo pragnącym, albo przychodniem, albo nagim, albo chorym, i nie służyliśmy Ci?

14 Wtedy im odpowie tymi słowy: Oto, Ja ukazuje wam Siebie we wszystkich kształtach stworzenia, i zaprawdę powiadam wam, czegokolwiek nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych braci moich, Mnie nie uczyniliście.

15 A okrutni i niemiłosierni odejdą na kaźń wieczną, i jeśli nie będą żałowali, zostaną zupełnie zniszczeni. Sprawiedliwi zaś i miłosierni wejdą do żywota wiecznego i wiekuistego pokoju”.

Rozdział LXVIII

Gospodarz i winiarze

1 I powiedział Jezus inne podobieństwo: „Był pewien go­spodarz, który zasądził winnice, ogrodził ją płotem, wkopał w nią prasę i zbudował więżę i wydzierżawił ją winiarzom i odjechał w daleki kraj.

2 A gdy nastał czas winobrania, posłał sługi swoje do winiarzy, aby odebrali od winiarzy owoce. Ale winiarze pojmali sługi; jednego zbili, a drugiego kamieniowali, a innego (tez) zabili.

3 Znowu posłał inne sługi, którzy byli czcigodniejsi niż pierwsi, ale im uczynili to samo. A w końcu posłał do nich syna swego, mówiąc: Okażą szacunek synowi memu.

4 Ale gdy winiarze ujrzeli syna, mówili miedzy sobą: To jest dziedzic, pójdźcie, zabijmy go, a posiądziemy dziedzictwo jego. I pochwycili go, wyrzucili poza winnice i zabili.

5 Gdy wiec przyjdzie pan winnicy, co uczyni owym winia­rzom?” Mówią Mu: „Wytrąci sromotnie tych złoczyńców, a winnice wydzierżawi innym winiarzom, którzy mu we właściwym czasie będą oddawać owoce”.

6 Rzecze im Jezus: „Czy nie czytaliście nigdy w Piśmie: Kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się kamieniem węgielnym piramidy? Pan to sprawił i to jest cudowne w oczach naszych!

7 Dlatego powiadam wam: ze Królestwo Boże zabrane wam, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce. I kto by upadł na ten kamień, roztrzaska się, a na kogo by on upadł, zmiażdży go na proch” .

8 A gdy arcykapłani i faryzeusze wysłuchali tych podobieństw, zrozumieli, że o nich mówił. I usiłowali Go pojmać, ale bali się ludu, który miał Go za proroka.

9 I pytali Go uczniowie o znaczenie tego podobieństwa, a On rzekł im: „Winnica to świat, winiarze zaś to kapłani, a słudzy, to słudzy dobrego Zakonu i prorocy.

10 Gdy od kapłanów zadano owocu tej pracy, nie dali żadnego owocu, ale oni od początku maltretowali wysłańców, którzy nauczali Prawdy Bożej.

11 A gdy przyjdzie Syn Człowieczy, który jest Chrystus Boży, zgromadzą się przeciwko Niemu, zabija Go i wyrzuca z winnicy; albowiem nie wykonywali oni dziel Ducha, tylko swoje własne przyjemności i (szukali) swego własnego zysku, odrzucając święty Zakon.

12 Gdyby zaś przyjęli Pomazańca, który jest kamieniem węgielnym i wierzchołkiem, byłoby to dla nich dobre, a budowa stałaby się świątynią Bożą, w której by Duch mieszkał.

13 Ale nadejdzie dzień, kiedy ten odrzucony Zakon stanie się kamieniem węgielnym, który ujrzą wszyscy, a którzy potkną się o niego, zostaną połamani, a którzy w nieposłuszeństwie trwać będą, ci na kawałki rozbici będą.

14 Albowiem Bóg dal niektórym aniołom panowanie nad rozwojem świata, polecając im sprawować rządy wiedzy, sprawiedliwości i w miłości. Ale oni lekceważyli przykazania Wszechmogącego i działali przeciwko dobrym rozkazom Boga. Przyszły przeto na świat okrucieństwa, cierpienia i troski, aż znowu przyjdzie Mistrz i weźmie w posiadanie wszystkie sprawy, a sługi swoje wezwie do obrachunku”.

15 I powiedział im inne podobieństwo: „Pewien człowiek miał dwóch synów. Przystępując do pierwszego, rzekł: Synu mój, idź i pracuj dziś w winnicy mojej. A on odpowiadając, rzekł: Nie chce. Ale potem się opamiętał i poszedł. I przystępując do drugiego, powiedział podobnie. A on odpowiadając, rzekł: Idę, ojcze. Ale nie poszedł. Któryż z tych dwu wypełnił wole swego ojca?”

16 Mówią Mu: „Ten pierwszy”. Rzecze im Jezus: „Zaprawdę powiadam wam, ze celnicy i wszetecznice wyprzedzają was do Królestwa Bożego. Albowiem przyszedł do was Jan ze zwias­towaniem sprawiedliwości, a nie uwierzyliście mu; natomiast

celnicy i wszetecznice uwierzyli mu, a wy, chociaż to widzieliście, nie opamiętaliście się po tym, aby mu uwierzyć”.

17 A Jezus zgromadził wszystkich swoich uczniów wokół Siebie na pewnym miejscu i rzekł im: „Czy możecie dać doskonałość temu, kto jest niedoskonały? Czy możecie z nieporządku uczynić porządek?” A oni odpowiedzieli: „Nie, Panie”.

18 Potem zaś ustawił ich, każdego według jego liczby w czworo- bok, na każdej stronie o jednego mniej niż dwanaście, a uczynił tak, bo wiedział, kto Go zdradzi (a tego ludzie widzieliby jako jednego z nich, ale nie oni).

19 Pierwszego w siódmym rzędzie od góry w środku, i ostatniego w siódmym rzędzie od dołu, a tego, który nie był ani pierwszym, ani ostatnim, uczynił punktem środkowym, a pozostałych ustawił według boskiego porządku, a każdy znalazł swoje miejsce, tak ze górni stali podobnie jak dolni i dolni podobnie jak górni, i strona lewa była podobna do prawej i prawa strona była podobna do lewej według sumy ich liczb.30

20 I rzekł: „Patrzcie, jak stoicie! Powiadam wam, właśnie w takim sposobie jest porządek w Królestwie Bożym, i to jedno, co kieruje wszystkimi, jest w waszym środku, i to jest punkt środkowy i z nim są owe Sto Dwadzieścia, wybranych z Izraela, i do niego przychodzą sto czterdzieści cztery tysiące, wybranych pogan, którzy są waszymi braćmi”.

Rozdział LXIX

Wewnętrzny Chrystus, zmartwychwstanie i życie

1 ` Gdy Jezus siedział z uczniami swoimi po zachodniej stronie świątyni, wtedy ludzie nieśli na marach zmarłego, aby go pogrzebać, i rzekł jeden (z uczniów) do Jezusa: „Mistrzu, czy człowiek, który umarł; znowu żyć będzie?”

2 A on odpowiadając, rzekł: „Jam jest Zmartwychwstanie i żywot, Jam jest Dobro, Piękno i Prawda, a kto we Mnie wierzy, nigdy nie umrze, lecz będzie żył wiecznie. Jak w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy znowu zmartwychwstaną. Błogosławieni, którzy we Mnie umierają i staja się doskonałymi na moje podobieństwa; albowiem odpoczywają od prac swoich, uczynki ich idą za nimi. Oni bowiem przezwyciężyli zło i stali się kolumnami świątyni Bożej i nie będą więcej wychodzić; będą bowiem odpoczywać w wiecznosci.31

3 Ale dla tych, którzy zło czynili, nie ma pokoju; będą oni bowiem wchodzili i wychodzili i przez wiele wieków będą musieli znosić cierpienia dla polepszenia siebie, aż staną się doskonałymi. Ci zaś, którzy czynili dobro i zdobyli doskonałość, znajda wieczny pokój i wejdą do żywota. Odpoczywać oni będą w Wiekuistym.

4 Nad nimi ani śmierć, ani narodziny w swoim powtarzaniu się już żadnej mocy nie maja; wyszli oni bowiem z kołowrotu wieczności i zdobyli punkt środkowy, gdzie panuje wieczny pokój, a środkiem wszystkich rzeczy jest Bóg”.

5 I zapytał Go jeden z uczniów Jego: „Jakim sposobem można wejść do Królestwa Bożego?” A on odpowiadając, rzekł: „Jeżeli nie uczynicie, tego co jest na dole, tym co jest na górze, a tego co jest na lewo, tym co jest na prawo, a tego co jest z tylu, tym co jest z przodu, dopóki nie wejdziecie do środka i do Ducha, nie wejdziecie do Królestwa Bożego”.

6 I dalej mówił: „Nie sądźcie, że którykolwiek człowiek był bez błędów, nawet wśród proroków i wtajemniczonych w dzieło chrześcijaństwa znaleziono słowa błędu. Jednak miłość pokrywa wiele błędów”.

7 A gdy nastał wieczór, poszedł On z Dwunastoma do Betanii; mieszkali tam bowiem Łazarz oraz Maria i Marta, których miłował.

8 I przyszła do Niego Salomea i zapytała: „Jak długo będziemy w mocy śmierci?” Odpowiadając jej, rzekł: „Tak długo, dopóki mężowie wasi będą obciążeni winami i dopóki wy, niewiasty, rodzic będziecie. Po to przyszedłem, aby (wasze) nierozważne dzieła naprawić”.

9 Wtedy Salomea rzekła: „Uczyniłam wiec dobrze, nie rodząc”. Ten zaś, odpowiadając, rzekł: „Jedz z każdej dobrej roli, ale z tej , która daje gorycz śmierci, nie spożywaj”.

10 I zapytała Salome: Kiedy te rzeczy, o które Cię pytam, będą zrozumiale? I rzekł jej Pan: „Wtedy kiedy suknie waszej wstydliwości zostaną przez was znoszone, gdy okiełznacie swoją pożądliwość; kiedy dwoje jednym się staną, a męskie i żeńskie razem z żeńskim i męskim stanie się ani męskie, ani żeńskie”.

11 I pytali Go inni uczniowie: „Kiedy temu prawu wszyscy będą posłuszni?” „Wtedy gdy Duch Boży przeniknie i napełni całą Ziemię oraz serce każdego męża i każdej niewiasty”.

12 Jan rozrzucił prawo po wszystkiej Ziemi, a ono zapuściwszy korzenie, wzeszło i wydało we właściwym czasie dwanaście owoców na pokarm dla wszystkich. I wrzuciłem prawo do wód i zostały one oczyszczone od wszelkiego zła. I wrzuciłem prawo w ogień, a złoto zostało oczyszczone od wszelkiej skazy. I rzuciłem prawo w powietrze, a oto prawo wcieliło się w życie przez Ducha Jedynego, który wszystkie rzeczy przenika, wypełnią i mieszka w sercu każdego” .

13 I wiele innych podobieństw powiedział do tych, którzy uszy mieli ku słyszeniu, aby zrozumieć. Ale dla wielu nie było to zrozumiale.

Rozdział LX.X

Jezus gani popędliwość Piotra

1 A rano tego dnia, gdy wyszli z Betanii, Piotr poczuł głód, a ujrzawszy z daleka drzewo figowe, pokryte liśćmi, podszedł, szukając na nim owoców. A gdy się przybliżył, nie znalazł na nim nic oprócz liści, nie była to bowiem pora na figi.

2 I Piotr, rozgniewawszy się, rzekł: „Przeklęte drzewo figowe, niechaj nikt nie spożywa z ciebie owocu na wieki!” - a niektórzy z uczniów to słyszeli.

3 A następnego dnia, gdy Jezus i uczniowie Jego przechodzili tamtędy, rzekł Piotr do Jezusa: „Mistrzu, spójrz na to drzewo figowe, które przekląłem, dlaczego słowo moje się nie wypełniło?”

4 Wtedy Jezus rzekł do Piotra: „Nie wiesz, jakiego ducha jesteś. Dlaczego przekląłeś to, czego Bóg nie przeklął?” I rzekł Piotr: „Oto, Panie, odczuwałem głód, a gdy znalazłem liście i żadnych owoców, byłem rozgniewany i przekląłem to drzewo”.

5 Wtedy Jezus rzekł: „Synu Jonasza, czyś nie wiedział, ze nie nadeszła jeszcze pora na figi? Spójrz, jak zboże na polu rośnie na swój sposób - najpierw zielone źdźbła, potem latorośle, a wreszcie kłosy - czy również gniewałbyś się, gdybyś przyszedł w czasie delikatnych latorośli albo w porze ździebeł i gdybyś nie znalazł zboża w kłosach? I czy przekląłbyś także to drzewo wówczas, gdyby ono pokryte było wielu paczkami i kwiatami, a nie dojrzałymi owocami?

6 Zaprawdę, Piotrze, powiadam ci, ze jeden z moich Dwunastu w swojej trwodze i bojaźni trzy razy się Mnie zaprze z zaklinaniem i przysięgać będzie, że Mnie nie zna, a reszta opuści Mnie na długi czas.

7 Ale będziecie tego żałować i gorzko opłakiwać; albowiem miłujecie Mnie w swoich sercach, a wy macie być ołtarzem z dwunastu ociosanych kamieni i będziecie świadectwem imienia mego, i będziecie sługami sług, a Ja dam wam klucze Społeczności, i paść będziecie owce moje i baranki moje, i będziecie moimi zastępcami na Ziemi.

8 Ale powstaną wśród was ludzie, którzy będą was naśladować, spośród nich niektórzy rzeczywiście miłować Mnie będą, podobnie jak wy, natomiast gorącogłowi i niemądrzy i niecierpliwi będą przeklinać tych, których Bóg nie przeklął, a w swojej niewiedzy prześladować będą, bo nie mogli znaleźć w nich owoców, których oni szukają.

9 A inni, którzy samych siebie miłują, łączyć się będą z królami i panującymi świata i szukać będą ziemskiej mocy, bogactw

i przewagi, i będą niszczyć ogniem i mieczem tych, którzy szukają prawdy i dlatego ci są moimi prawdziwymi uczniami.

10 I w tych dniach Ja, Jezus, będę wkrótce ukrzyżowany i jawnie wyszydzony; twierdzić bowiem będą, że to wszystko czynią w moim imieniu”. A Piotr rzekł: „To wszystko niech będzie dalekie od Ciebie, Panie”.

11 A Jezus odpowiedział: „Tak samo jak Ja przybity będę do krzyża, tak też stanie się w owych dniach ze zborem moim, który jest moją oblubienicą i jest Jedno ze Mną. AIe nastanie dzień, kiedy ciemności ustąpią, a prawdziwe światło świecić będzie.

12 A jeden usiądzie na moim tronie, a będzie on mężem Prawdy i Dobra i Mocy, i napełniony będzie miłością i wiedzą więcej niż wszyscy inni, i on panować będzie w zborze moim, przez cztero- krotną Dwunastkę i przez Siedemdziesięciu Dwóch, którzy nau­czać będą wyłącznie prawdy.

13 I zbór mój będzie napełniony światłem i będzie rozsyłać światło wszystkim narodom, i będzie arcykapłan siedzieć na tronie jako król i kapłan.

14 A Duch mój będzie w nim, a tron jego będzie trwać i nie będzie wzruszony; ugruntowany bowiem będzie na miłości, prawdzie i sprawiedliwości, i przyjdzie światło ku niemu i z niego promieniować będzie do wszystkich narodów Ziemi, prawda zaś uczyni wszystkich wolnymi”.

Rozdział LXXI

Oczyszczenie świątyni

1 A gdy się zbliżała Wielkanoc żydowska, udał się Jezus znowu z Betanii do Jerozolimy. I zastał w świątyni sprzedających woły, owce i gołębie, i wekslarzy siedzących.

2 I skręciwszy bicz z siedmiu powrozków, wypędził ich wszyst­kich ze świątyni, a owce i woły i gołębie wypuścił na wolność; wekslarzom pieniądze rozsypał i stoły poprzewracał.

3 I rzekł do nich: „Zabierzcie te rzeczy stąd, i nie czyńcie z domu mego Ojca.-Matki targowiska. Czyż nie napisano: Dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów. A wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców i wypełniliście go wszelkimi okropnościami”.

4 I nie pozwolił, żeby ktoś miskę z krwią przeniósł przez świątynię albo żeby zwierzęta były zabijane.32 Wtedy uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Żarliwość o dom Twój zżarła Mnie”.

5 ~ Wtedy odezwali się Żydzi, mówiąc do Niego: „Jaki znak pokażesz nam, że Ci to wolno czynić?” Jezus, odpowiadając, rzekł im: „Znowu powiadam wam: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję”.

6 Na to rzekli Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty w trzy dni chcesz ją odbudować?” Ale On mówił o świątyni Ciała swego.

7 Gdy więc zmartwychwstał przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to mówił im.

8 Lecz uczeni w Piśmie i faryzeusze widzieli i słyszeli to i zdumiewali się i szukali, jakby Go mogli zgładzić; albowiem bali się Go, widzieli bowiem, że lud słuchał Jego nauki.

9 A gdy nastał wieczór, wyszedł z miasta. Albowiem w dzień nauczał w świątyni, a na noc szedł na Górę Oliwną, a lud przychodził wcześnie rano, aby słuchać Go na dziedzińcu świątyni.

10 A gdy był w Jerozolimie na Wielkanoc, wielu uwierzyło w imię Jego, widząc cuda, których dokonywał.

11 Ale Jezus nie miał do nich zaufania, bo przejrzał ich wszystkich. I od nikogo nie potrzebował świadectwa o człowieku; sam bowiem wiedział, co było w człowieku.

12 Ponieważ zbliżało się święto Ofiary, posłał On dwóch uczniów swoich, aby przygotowali górną salę, gdzie chciał ze swoimi Dwunastoma jeść, i wszystko zakupić, co było potrzebne na to święto, które chciał obchodzić z nimi.

Rozdział LXXII

Wiele mieszkań w jednym domu

1 A Jezus siedział ze swymi uczniami w ogrodzie Getsemani i rzekł do nich: „Niechaj się nie smucą serca wasze: Wierzcie w Boga i we Mnie także wierzcie. W domu mego Ojca-Matki wiele jest mieszkań: Gdyby było inaczej, tobym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do Siebie, abyście gdziem Ja jest, i wy byli. I dokąd Ja idę, wiecie, i drogę znacie.

2 Rzekł do Niego Tomasz:, „Nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?” A Jezus im odpowiedział: „Jam jest Droga, Prawda i Żywot. Nikt nie przychodzi do Wszechojca-Matki, tylko przeze Mnie. Gdybyście byli Mnie poznali, i mego Ojca-Matkę byście znali. Odtąd Go znacie i widzieliście mego Ojca-Matkę”.

3 Rzekł Mu Filip: „Panie, pokaż nam Wszechojca-Matkę, a wystarczy nam”. Odpowiedział mu Jezus: „Tak dawno jestem z wami i nie poznałeś Mnie, Filipie? Kto Mnie widział, widział Wszechojca-Matkę, i jakże możesz mówić: Pokaż nam Oj­ca-Matkę? Czy nie wierzysz, że jestem w Ojcu-Matce, a Oj­ciec-Matka we Mnie? Słowa, które do was mówię, nie od Siebie mówię. Ale Ojciec-Matka, który jest we Mnie, wykonuje wszystkie dzieła.

4 Wierzcie Mi, żem Ja w Ojcu-Matce, a Ojciec-Matka we Mnie; albo wierzcie Mi przynajmniej dla samych uczynków.

Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we Mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które Ja czynię; i większe nad te czynić będzie; bo Ja idę do mego Ojca-Matki.

5 I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Wszechojciec-Matka był uwielbiony w Synu Człowieczym. O cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to.

6 Jeśli Mnie miłujecie, przestrzegajcie przykazań moich. I Ja prosić będę Ojca-Matkę i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki. Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, którego nie widzi i nie zna; lecz wy Go znacie, bo przebywa w was i w was będzie.

7 Nie pozostawię was bez pociechy. Przyjdę do was. Jeszcze tylko krótki czas i świat Mnie oglądać nie będzie; lecz wy oglądać Mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie. Onego dnia poznacie, że jestem w moim Ojcu-Matce, i wy we Mnie, a Ja w was.

8 Kto ma przykazania moje i przestrzega ich, ten Mnie miłuje; a kto Mnie miłuje, tego też będzie miłował mój Ojciec-Matka, i Ja miłować go będę, i objawię mu samego Siebie”.

9 Rzekł Mu Judasz: „Panie, cóż się stało, że masz się nam objawić a nie światu?” Odpowiedział Jezus i rzekł mu: „Jeśli kto Mnie miłuje; słowa mojego przestrzegać będzie: I Święta Jedność umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i u niego pozostaniemy.

10 Kto Mnie nie miłuje, ten słów moich nie przestrzega, a słowa, które słyszycie, nie są moimi słowami, lecz Wszechojca-Matki, który Mię posłał. To wam powiedziałem, z wami przebywając. Lecz Pocieszyciel, którym jest moja Matka, Święta Mądrość, którą Ojciec pośle w imieniu moim, Ten was nauczy wszystkiego i przy­pomni wam wszystko, com wam powiedział.

11 ~ Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam: Nie jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka. Słyszeliście, że powiedziałem wam: Odchodzę i przyjdę do was znowu. Gdybyście Mnie miłowali, tobyście się radowali, że wam powiedziałem: Idę do Wszechojca-Matki, bo Ojciec większy jest niż Ja.

12 ~ Teraz powiedziałem wam, zanim się to stanie, abyście uwierzyli, gdy się to stanie. Już wiele nie będę mówił z wami, nadchodzi bowiem Władca tego świata i nie ma On nic do Mnie.

13 Aby świat poznał, że Ja miłuję Wszechojca-Matkę i że tak czynię, jak On mi polecił. Aż do końca”.

Rozdział L XX1II

Krzew winny i latorośle

1 I na to rzekł Jezus do nich: „Jam jest krzew winny prawdziwy a mój Ojciec-Matka jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we Mnie nie wydaje owocu, odcina; a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

2 Trwajcie we Mnie, a Ja w was. Jak latorośl sama z siebie nie może wydawać owocu, jeśli nie trwa w krzewie winnym, tak i wy, jeśli we Mnie trwać nie będziecie. Jam jest krzew winny, wyście latoroślami: Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze Mnie nic uczynić nie możecie.

3 Kto nie trwa we Mnie, ten zostanie wyrzucony precz jak zeschnięta latorośl; takie zbierają i wrzucają w ogień, gdzie spłoną. Jeśli we Mnie trwać będziecie i słowa moje w was trwać będą, proście, a cokolwiek byście chcieli, a stanie się wam.

4 Zaprawdę, Jam jest chleb prawdziwy, który zstępuje z nieba, substancja Boga, która jest jednym z życiem Boga. A jak wiele jest ziaren w waszym chlebie, tak i wy, którzy wierzycie i pełnicie wolę mego Ojca-Matki w niebiesiech, jesteście jednym ze Mną. Ojcowie wasi jedli mannę i poumierali; ale kto ten chleb spożywa, żyć będzie wiecznie.

5 A jak pszenicę odłącza się od plew, tak i wy musicie się oddzielić od błędów tego świata; w tym celu nie musicie uciekać od świata, powinniście jednak wyodrębnić się od świata dla życia świata.

6 Zaprawdę, zaprawdę, jak pszenica zostaje wysuszona og­niem, tak i wy, uczniowie moi, musicie przejść przez utrapienia. Radujcie się jednak: Albowiem jeśli ze Mną w jednym ciele cierpieć będziecie, tak i ze Mną w jednym ciele panować będziecie i świat życiem zasilać.

7 W tym będzie uwielbiony Ojciec-Matka, jeśli wiele owocu przyniesiecie; i staniecie się moimi uczniami. Jak Mnie umiłował Ojciec-Matka, tak i Ja was umiłowałem: Trwajcie w miłości mojej. Jeśli przykazań moich przestrzegać będziecie, będziecie w miłości mojej, jak i Ja przestrzegałem przykazań mego Ojca-Matki, i trwajcie w duchu miłości.

8 To wam powiedziałem, aby radość moja była w was, i aby radość wasza była zupełna. Takie jest przykazanie moje, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem. Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich. Jesteście przyjaciółmi moimi, jeśli czynić będziecie, co wam przykazuję.

9 Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego: Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo wszystko, com słyszał od mojego Ojca-Matki, oznajmiłem wam. Nie wyście Mnie wybrali, alem Ja was wybrał, i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali, i aby owoc wasz był trwały, by to, o cokolwiek byście prosili Wszechojca-Matkę w imieniu moim, dał wam.

10 To przykazuję wam, abyście się wzajemnie miłowali i wszyst­kim stworzeniom Bożym miłość okazywali. Jeśli świat was niena­widzi, wiedzcie, że Mnie wpierw niż was znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego; że jednak ze świata nie jesteście, alem Ja was wybrał ze świata, dlatego was świat nienawidzi.

11 Wspomnijcie na słowo, które do was powiedziałem. Nie jest sługa większy nad pana swego. Jeśli Mnie prześladowali, i was prześladować będą: jeśli słowo moje zachowali, i wasze zachowy­wać będą. A to wszystko uczynią wam dla imienia Mego, bo nie znają Tego, który Mnie posłał.

12 Gdybym nie był przyszedł i do nich nie mówił, nie mieliby grzechu. Lecz teraz nie mają wymówki z powodu grzechu swego. Kto mnie nienawidzi, ten i mego Ojca-Matki nienawidzi. Gdybym wśród nich nie pełnił uczynków, których nikt inny nie czynił, nie mieliby grzechu; lecz teraz widzieli je i zarówno Mnie jak i mego Ojca.-Matkę. Jednakże słowo, które jest w Zakonie ich napisane, wypełni się: Bez przyczyny Mnie znienawidzili.

13 Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Wszechojca-Matki, Duch Prawd, który od Ojca i Matki wy­chodzi, ten złoży świadectwo o Mnie; ale i wy będziecie składali świadectwo, bo ze Mną od początku jesteście”.

Rozdział LXXIV

Jezus przepowiada swoje prześladowania

1 „To wam powiedziałem, aby was ostrzec. Wyłączać was będą z synagog, więcej, nadchodzi czas, gdy każdy, który was zabija, będzie mniemał, że czyni to ku chwale Boga. A to będą czynić, że nie poznali Wszechojca-Matki ani Mnie.

2 Lecz to wam powiedziałem, abyście, gdy przyjdzie ten czas, wspomnieli na to, żem Ja wam powiedział. A tego wam na początku nie mówiłem, bom był z wami. A teraz odchodzę do mego Ojca.-Matki, który Mię posłał; i nikt z was nie pyta Mnie: Dokąd idziesz? Ale żem wam to powiedział, zasmuciliście się.

3 Lecz Ja wam mówię prawdę: Konieczne jest dla was, żebym Ja odszedł. Bo jeśli nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, jeśli zaś odejdę poślę mego Ducha do was. A Duch, gdy przyjdzie, karać będzie świat za jego grzechy oraz dla sprawiedliwości i dla

sądu.

4 Za ich grzech, sprawiedliwości, gdyż

gdyż nie uwierzyli we Mnie; z powodu odchodzę do Ojca-Matki i już Mnie nie

ujrzycie; z sądu, gdyż książę tego świata został osądzony.

5 Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę: A ten oznajmi wam, co ma stać się w przyszłości i uwielbi Mnie, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi.

6 Wszystko, co ma mój Ojciec-Matka, moje jest. Dlatego rzekł, że Pocieszyciel z mego weźmie i wam oznajmi. Jeszcze tylko krótki czas, a nie ujrzycie Mnie, i znowu krótki czas, a ujrzycie Mnie, bo Ja idę do Wszechojca-Matki”. Mówili tedy niektórzy z uczniów Jego między sobą: „Cóż to znaczy, co mówi do nas: Jeszcze krótki czas, a nie ujrzycie Mnie, znowu krótki czas, a ujrzycie Mnie, i to: Bo Ja idę do Wszechojca-Matki?”

7 Poznał tedy Jezus, że Go chcieli zapytać i rzekł im: „Pytacie się nawzajem o to, co powiedziałem: Jeszcze tylko krótki czas, a nie ujrzycie Mnie, i znowu krótki czas, a ujrzycie mnie? Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Wy płakać i narzekać będziecie, a świat się będzie weselił; wy smutni będziecie, ale smutek wasz w radość się zamieni.

8 Niewiasta, gdy rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina; lecz gdy porodzi dzieciątko, już nie pamięta o udręce dla radości, że się człowiek na świat urodził. I wy teraz się smucicie, lecz znowu ujrzę was; i będzie się radowało serce wasze, a nikt nie odbierze wam

radości waszej.

9 A w owym dniu o nic Mnie pytać nie będziecie. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek byście prosili mego Ojca-Matkę w imieniu moim, otrzymacie to. Dotąd o nic nie prosiliście w imieniu moim. Proście, a weźmiecie, aby radość wasza była zupełna. To powiedziałem wam w przypowieściach; nad­chodzi godzina, gdy już nie w przypowieściach będę do was mówił, lecz wyraźnie o moim Wszechojcu-Matce oznajmię wam.

10 Onego dnia w imieniu moim prosić będziecie, a nie mówię wam, że Ja prosić będę mego Wszechojca-Matkę za was; albowiem sam Ojciec-Matka miłuje was, dlatego że wyście Mnie umiłowali

i uwierzyli, że Ja od Boga wyszedłem. Wyszedłem od Boga i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Boga”.

11 Rzekli uczniowie Jego: „Oto teraz wyraźnie mówisz i żadnej przypowieści nie powiadasz. Teraz wiemy, że Ty wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby Cię ktoś pytał; dlatego wierzymy, żeś od Boga wyszedł”.

12 Odpowiedział im Jezus: „Teraz wierzycie? Oto godzina, owszem już nadeszła, że się rozproszycie, każdy do swoich, a Mnie samego zostawicie: lecz nie jestem sam, bo Ojciec-Matka jest ze Mną.

13 To powiedziałem wam, abyście we Mnie pokój mieli. Na świecie ucisk mieć będziecie, ale ufajcie, Jam zwyciężył świat. Pójdźmy stąd”.

Rozdział LXXV

Ostatni wielkanocny posiłek

1 A wieczorem przyszedł Jezus do domu, gdzie byli zgroma­dzeni Dwunastu i ich towarzysze; Piotr i Jakub, Tomasz i Jan, Szymon i Mateusz, Andrzej i Natanael, Jakub i Tadeusz i Judasz i Filip - ich towarzysze (i był tam Judasz Iskariota, którego ludzie zaliczali do Dwunastu, aż do czasu, gdy został ujawniony).

2 I wszyscy byli przyodziani w szaty z czystego białego płótna; albowiem płótno jest sprawiedliwością świętych. Każdy niósł barwę swego pokolenia. Mistrz zaś był odziany swoją czystą białą szatą nie obrębioną i bez łaty.

3 I powstał spór między nimi o to, kto z nich ma uchodzić za największego, dlatego On rzekł do nich: „Ten jest największy z was, kto najlepiej służy”.

4 I rzekł Jezus: „Gorąco pragnąłem spożyć z wami ten wielkanocny posiłek, zanim cierpieć będę i aby na pamiątkę mojej

Ofiary w służbie i aby dać wam wszystkim zbawienie. Albowiem przychodzi godzina, gdy Syn Człowieczy wydany będzie w ręce grzeszników”.

5 A jeden z Dwunastu rzekł do Niego: „Panie, czy to ja?” A On odpowiedział: „Ten jest, któremu dam kęs”.

6 I Judasz Iskariota rzekł do Niego: „Oto przaśny chleb, zmieszane wino, oliwa i zioła, a gdzie jest baranek, którego przykazał Mojżesz?” (Judasz bowiem kupił baranka, ale Jezus zabronił go zabijać).33

7 I Jan rzekł w duchu: „Oto Baranek Boży, Dobry Pasterz, który życie swoje daje za owce swoje”. A Judasz poczuł się dotknięty tymi słowami, wiedział bowiem, że on Go zdradzi. Lecz Judasz znowu powiedział: „Czyż nie stoi napisane w Zakonie, że baranek musi być zabity na Święto Wielkanocne wewnątrz bram?”

8 Wtedy Jezus odpowiedział: „Gdy Ja na krzyż będę pod­niesiony, wtedy Baranek prawdziwie będzie zabity. Ale biada onemu człowiekowi, przez którego On będzie wydany w ręce rzeźników. Lepiej by mu było, gdyby się nie urodził.

9 Zaprawdę powiadam wam, że po to przyszedłem na świat, aby położyć kres wszelkim ofiarom krwawym i spożywaniu mięsa zwierząt i ptaków.

10 Na początku Bóg dał wszystkim owoce drzew i zboże i zioła ku pożywieniu; jednakże ci, którzy bardziej kochali siebie niż Boga albo ich towarzysze, zniszczyli swoje obyczaje i wywołali choroby swych ciał i napełnili Ziemię pożądliwościami i gwałtownościami.

11 Nie przez przelewanie niewinnej krwi, ale przez pobożne życie znajdziecie pokój Boży. Wy nazywacie Mię Chrystusem, i dobrze mówicie; albowiem Jam jest Droga, Prawda i Żywot.

12 Idźcie tą Drogą, a znajdziecie Boga. Szukajcie prawdy, a prawda was wyswobodzi. Żyjcie w Życiu, a nie będziecie oglądali śmierci. Wszystkie rzeczy żyją w Bogu, a Duch Boży napełnia wszystkie rzeczy.

13 Przestrzegajcie przykazań. Kochaj swego Boga z całego serca swego, a bliźniego swego jak siebie samego. Na tym opiera się cały Zakon i prorocy. A sumą Zakonu jest to: Nie czyńcie nikomu

tego, czego byście nie chcieli, aby wam czyniono: Czyńcie to, co byście chcieli, aby wam inni czynili.

14 Błogosławieni są, którzy wypełniają to przykazanie; Bóg bowiem we wszystkich stworzeniach się objawia. Wszystkie stwo­rzenia żyją w Bogu, a Bóg jest skryty w nich”.

15 I Jezus umoczywszy kęs, dał Judaszowi Iskariocie i rzekł: „Co masz czynić, czyń zaraz!” On tedy, otrzymawszy kęs, zaraz wyszedł w nocy.

l6 A gdy Judasz Iskariota wyszedł, rzekł Jezus: „Teraz został uwielbiony Syn Człowieczy w swoich Dwunastu i Bóg został uwielbiony w Nim. I zaprawdę powiadam wam, którzy was przyjmują, Mnie przyjmują, a którzy Mnie przyjmują, przyjmują Ojca-Matkę, który Mnie posłał. Wam zaś, którzyście poszli za Mną w odrodzeniu wybranych, dam Królestwo, jak wam oznaj­miłem, a wy, którzy pozostaliście wierni prawdzie, zasiądziecie na dwunastu tronach i będziecie sądzić dwanaście pokoleń Izraela”.

17 Jeden zaś rzekł do Niego: „Panie, czy chcesz odbudować znowu królestwo Izraela?” Wtedy Jezus odpowiedział: „Królestwo moje nie jest z tego świata ani nie są Izraelem ci, którzy się nazywają Izraelem.

18 Ale wszystkie narody, które nie splamiły się okrucieństwem, ale ćwiczą się w sprawiedliwości, miłują miłosierdzie i czczą dzieła Boże, udzielają pomocy słabym i uciśnionym - te są Izraelem Boga,

Rozdział LXXVI

Umycie nóg Nowe przykazanie. Eucharystyczna Ofiara.

1 Po skończonej wieczerzy zapalono światła, bo już był wieczór. Jezus stanął przed stołem i złożył na nim swą wierzchnią suknię, wziął fartuch i przepasał się nim. Potem nalał wody do

naczynia i czyterykroć obmył nogi wszystkim Dwunastu i osuszył je fartuchem, którym był przepasany.

2 I rzekł jeden z nich: „Panie, Ty nie możesz umywać nóg moich”. Jezus odpowiedział: „Jeżeli nie umyję nóg twoich, nie będziesz miał działu w tym, co jest moje”. I odrzekł Mu: „Panie, nie tylko nogi, ale ręce i głowę zechciej mi umyć”.

3 Na to odrzekł mu Jezus: „Kto wychodzi z kąpieli, jest czysty, tylko nogi musi obmyć, bo czysty jest cały”.

4 Następnie Jezus wdział suknię wierzchnią nie zszywaną i nie obrzeżoną z najczystszego lnu bielonego, usiadł i rzekł do ze­branych: „Czy wiecie, com wam uczynił? Wy nazywacie mnie Panem i Mistrzem, Pan więc i Mistrz umył wam nogi. Powinniście zatem i wy wzajemnie sobie umywać nogi. Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczyniłem.

5 Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowa­li, abyście też wszystkie stworzenia boskie miłowali. Miłość jest wypełnieniem Zakonu. Miłość jest od Boga i Bóg jest Miłością. Kto nie miłuje, ten nie zna Boga.

6 ~ Teraz jesteście czyści przez Słowo, które do was mówiłem. Po tym poznają was wszyscy, żeście uczniami moimi, jeśli się wzajemnie miłować będziecie i okazywać będziecie miłosierdzie i miłość wszystkim stworzeniom Boga, a szczególnie tym, które są słabe i uciśnione i niesprawiedliwie prześladowane. Cała bowiem Ziemia na wszystkich miejscach jest przepełniona okrucieństwem męki i strachu, samolubstwem i niewiedzą ludzi.

7 Powiadam wam: Miłujcie nieprzyjaciół waszych, błogosław­cie tych, którzy was przeklinają i wnoście światło do ich ciemności, i niechaj Duch Miłości mieszka w sercach waszych i obficie użyczajcie go wszystkim. I znowu mówię wam: Miłujcie się wzajemnie i miłujcie wszystkie stworzenia Boże”. A kiedy skoń­czył, wszyscy rzekli: „Chwała Bogu”.

8 Potem podniósł głos swój, a oni przybliżyli się do Niego i mówili: „Jako jeleń wód płynących, tak dusza moja pragnie Ciebie, o Boże!” A kiedy skończyli, przyniósł Mu jeden kadzielnicę z żarzącymi węglami i począł kadzić tym samym kadzidłem, które

dała Mu Jego Matka w Dniu Objawienia, a słodycz miłego zapachu napełniła salę.

9 Potem postawił Jezus miskę przed sobą a za nią kielich, dziękował Bogu za Jego dobroć dla wszystkich stworzeń i wziął przaśny chleb w ręce swoje i błogosławił go. Potem zmieszał wino z wodą i błogosławił obydwa, wzywał siedmiokrotnie Imienia Świętego, troistą jedność Ojca-Matki w niebiesiech, aby zesłał Ducha Świętego i aby chleb w Ciało Jego, Ciało Chrystusa, a wino w Krew Jego, Krew Chrystusa przeobrazić na odpuszczenie grze­chów i życie wieczne dla wszystkich, którzy są posłuszni Ewangelii.

10 I podniósł dar ofiarny ku niebu i rzekł: „Syn Człowieczy, który jest także Córką Człowieczą, odejdzie z Ziemi, i Ja wezmę wszystkich ludzi ze Sobą. Wówczas wszyscy poznają, żem od Boga został posłany”.

11 A gdy to wszystko uczynił, wypowiedział Jezus te słowa, wznosząc oczy swoje ku niebu: „Abba-Amma, nadeszła godzina, uwielbij Syna swego, aby przez to Syn Twój uwielbiony był w Tobie.

12 Tak, Tyś Mnie uwielbił, Tyś napełnił serce moje ogniem, Tyś postawił światła po mojej prawicy i po mojej lewicy, aby żaden skrawek mój nie był bez światła. Twoja Miłość świeci po mojej prawej ręce i Twoja Mądrość po mojej lewej. Twoja Miłość, Twoja Mądrość i Twoja Moc objawiły się we Mnie.

13 Uwielbiłem Ciebie na Ziemi, dokonałem dzieła, któreś Mi zlecił, abym je wykonał. Święta Jedności, zachowaj przez imię Twoje tych Dwunastu i ich towarzyszy, których mi dałeś, aby jedno byli, jako my jedno jesteśmy. Dopóki byłem z nimi na świecie zachowywałem ich w imieniu Twoim, i żaden z nich nie zginął; ten zaś, `który od nas odszedł, nie był nasz, ale Ja proszę za nim, aby został uratowany. Ojcze-Matko, odpuść mu, albowiem on nie wie, co czyni.

14 Ale teraz do Ciebie idę, i mówię to do świata, aby radość moja okazała się w uczniach moich w pełni. Ja dałem im słowo Twoje, a świat ich znienawidził; ponieważ nie są ze świata, jak Ja nie jestem ze świata.

15 Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego, dopóki są na świecie. Poświęć ich w prawdzie Twojej. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Mnie posłałeś na świat, tak i Ja posłałem ich na świat. I za nich poświęcam Siebie samego, aby i oni byli poświęceni w prawdzie.

16 A nie tylko za nimi proszę, ale i za wszystkimi, którzy przyjdą, i za Siedemdziesięciu Dwoma, których także wysłałem, i za wszystkimi, którzy uwierzą w prawdę przez Słowo Twoje, aby i oni byli Jedno, jak Ty, Najświętszy, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni Jedno byli w Tobie i aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał.

17 Ojcze-Matko Święty, chcę także, aby ci wszyscy, których Mi dałeś, tak wszyscy, którzy żyją, byli ze Mną gdzie Ja jestem, aby mieli udział w chwale, którą Mi dałeś, gdyż miłujesz Mnie we wszystkich i wszystkich we Mnie, zanim świat stworzony został.

18 Świat Cię nie poznał w Twojej Sprawiedliwości, lecz Ja Cię znam, a ci wiedzą, żeś Ty Mnie podał.

19 I objawiłem im imię Twoje, aby Miłość, którą Mnie umiło­wałeś, w nich była i aby popłynęła na wszystkie Twoje stworzenia”. I gdy powiedzial te słowa, wszyscy podnieśli głosy swoje i razem z Nim modlili się, jak On ich nauczył:

20 „Ojcze-Matko nasz, któryś jest nad nami i w nas, święć się imię Twoje w podwójnej Trójcy.

Przyjdź Królestwo Twoje do wszystkich w prawdzie, miłości i sprawiedliwości.

Bądź święta wola Twoja zawsze na Ziemi jako w niebie.

Daj nam codziennie z Twojego świętego chleba i Twojego ożywiającego wina.

I jak pragniemy innych udoskonalić, tak uczyń nas doskonałymi w Twoim Pomazańcu.

Udziel nam Twojej dobroci, abyśmy innym podobnie czynili. W godzinie pokuszenia uwolnij nas od złego.

21 Albowiem Twoje jest Królestwo, Moc i Chwała: Na początku, teraz i po wszystkie wieki. Amen'

22 Potem wziął nasz Mistrz święty chleb i łamał, i podobnie owoc winnego krzewu i zmieszał z wodą i błogosławił obydwa, i wrzucił kawałeczek chleba do kielicha i błogosławił to święte połączenie. ~

23 A potem dał chleb, który pobłogosławił, uczniom i rzekł: „Jedzcie, albowiem to jest Ciało moje, Ciało Chrystusa, które za was się daje na zbawienie ciała i duszy”.

24 W podobny sposób dał im do picia wino, które pobłogo­sławił, i rzekł do nich: „Pijcie, albowiem to Krew moja, Krew Chrystusa, za was i za wielu przelana na zbawienie duszy i ciała”.

25 - A gdy wszyscy spożyli i wypili, rzekł do nich: „Ilekroć zbierzecie się w moim imieniu, czyńcie tę Ofiarę na moją pamiątkę, przygotujcie chleb wiecznego życia i wino wiecznego zbawienia i jedzcie i pijcie czystym sercem, a otrzymacie Ciało i Życie Boskie, które jest we Mnie”.

26 A gdy zaśpiewali hymn, stanął Jezus w pośrodku swoich apostołów, a oni kroczyli dookoła Niego jako ich punktu środ­kowego, jak gdyby w uroczystym tańcu i pozdrowili Go. A potem wyszedł On na Górę Oliwną, a uczniowie Jego poszli za Nim.

27 Natomiast Judasz Iskariota poszedł do domu Kajfasza i powiedział mu: „Oto On święcił wieczerzę wielkanocną na miejsce baranka z macą. Kupiłem baranka, ale On zakazał go zabijać. Oto człowiek, od którego kupiłem, jest świadkiem”.

28 A Kajfasz rozdarł swoje szaty i zawołał: „Zaprawdę, to nie jest Święto Wielkanocne według Zakonu Mojżesza. Jego czyn godzien jest śmierci; jest to bowiem ciężkie przestąpienie Zakonu. Po cóż potrzebujemy jeszcze świadka? Tak, dopiero co dwaj zbrodniarze włamali się do świątyni i ukradli Księgę Zakonu, to jest skutek Jego nauki. Powiedzmy ludowi, który idzie za Nim, co On uczynił; ponieważ lud boi się Zakonu”.

29 A jeden, który stał tam, gdy Judasz wychodził, spytał go: „Czy myślisz, że oni Go zabiją?”

30 Judasz odpowiedział: „Nie, On bowiem uczyni cud, by się z ich rąk uwolnić. Kiedy przeciwko Niemu powstali w Kafarnaum, by ze szczytu góry na dół Go strącić, azali nie przeszedł On przez środek ich nietknięty? Na pewno więc znowu ujdzie i ujawni się i ustanowi Królestwo, o którym opowiadał”.

Rozdział LXXVII

Cierpienia w Getsemani

1 A gdy wstępowali na Górę Oliwną, rzekł Jezus do nich: „Wy wszyscy zgorszycie się ze Mnie tej nocy; napisano bowiem: „Uderzę pasterza i będą rozproszone owce trzody”. „Ale po moim zmartwychwstaniu wyprzedzę was do Galilei”.

2 A odpowiadając Szymon Piotr, rzekł do niego: „Choćby się wszyscy zgorszyli z Ciebie, ja się nigdy nie zgorszę”. Rzekł mu Jezus: „Szymonie, Szymonie, szatan chciał cię posiąść, żeby cię przesiać jak pszenicę. Ja zaś prosiłem za tobą, aby nie ustała wiara twoja. A ty, gdy kiedyś nawrócisz się, utwierdzaj współbraci swoich” .

3 Piotr rzekł do Niego: „Panie, z Tobą gotów jestem iść i do więzienia i na śmierć”. A Jezus rzekł: ,,Zaprawdę powiadam ci, Piotrze, zanim kur zapieje tej nocy, trzykroć się Mnie zaprzesz”.

4 Wtedy poszedł Jezus z nimi, przekroczywszy potok Cedron, do ogrodu zwanego Getsemani, i rzekł do uczniów swoich: „Siądźcie tu, a Ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił”. {Judasz, który Go zdradził, znał też to miejsce; Jezus bowiem przebywał tam często z uczniami swymi.)

5 Wtedy rzekł do nich: „Smętna jest dusza moja aż do śmierci; pozostańcie tu i czuwajcie ze Mną”.

6 Potem postąpił nieco dalej, upadł na oblicze swoje i modlił się i mówił: „O Ojcze-Matko mój, jeśli można, niech Mnie ten kielich minie; wszakże nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie!”

7 A ukazał Mu się anioł z nieba, wzmacniający Go. I wrócił do uczniów, i zastał ich śpiących, rzekł do Piotra: „Nie mogliście jednej godziny czuwać ze Mną?”

8 Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie: Duch jest ochotny, ale ciało mdłe”.

9 Znowu po raz drugi odszedł i modlił się: „O Ojcze-Matko mój, jeśli nie może Mnie ten kielich minąć, tylko żebym go pił, niech się stanie wola Twoja”.

10 I w głębokiej męce jeszcze gorliwiej się modlił. A pot Jego spływał jako krople krwi na ziemię.

11 I przyszedł do uczniów i zastał ich znowu śpiącymi; al- bowiem oczy ich były obciążone.

12 I zostawił ich, znowu odszedł i modlił się po raz trzeci i rzekł: „O, Ojcze-Matko mój, nie moja wola, ale Twoja niech się stanie, jak w niebie tak i na Ziemi”.

13 I przyszedł do uczniów swoich i mówił do nich: „Śpijcie i odpoczywajcie, oto nadeszła godzina; i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, pójdźmy: oto się przybliża ten, który Mię zdradzi”.

Rozdział LXXVIII

Zdrada Judasza

1 I gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł tłum, a Judasz, zwany Iskariotą kroczył przed nimi. Judasz bowiem, który od najwyż­szych kapłanów i faryzeuszów otrzymał uzbrojone sługi i oddział i przyszedł z latarniami, z pochodniami i orężem.

2 Jezus zaś, wiedząc wszystko, co Nań przyjść miało, wyszedł i zapytał ich: „Kogo szukacie?” Odpowiedzieli Mu: ,;Jezusa z Nazaretu”. Rzekł do nich: „Jam jest”.

3 Gdy więc Jezus rzekł: Jam jest, cofnęli się i padli na ziemię. A gdy powstali, znowu ich zapytał: „Kogo szukacie?” A oni odpowiedzieli: „Jezusa z Nazaretu”. Jezus odpowiedział: „Jam jest”. A gdy to znowu usłyszeli, cofnęli się znowu i padli na ziemię. A gdy znowu powstali, zapytał ich znowu: „Kogo szukacie?” A oni odpowiedzieli: „Jezusa z Nazaretu”. A Jezus odpowiedżiał: „Po­wiedziałem wam, żem Ja jest. Jeśli więc Mnie szukacie, pozwólcie tym odejść” .

4 Dał więc im zdrajca znak, mówiąc: „Którego pocałuję, Ten jest, bierzcie Go”.

5 I zaraz przystąpił do Jezusa i rzekł: „Bądź pozdrowiony, Mistrzu”, i pocałował Go. A Jezus rzekł do niego: „Przyjacielu mój, po coś przyszedł? Pocałunkiem zdradzasz Syna Człowiecze- go.

6 Wtedy rzekł Jezus do arcykapłanów i dowódców straży świątynnej i starszych, którzy podeszli do Niego: „Jak na zbójcę wyszliście z mieczami i kijami. Gdym codziennie bywał z wami i nauczałem w świątyni, nie podnieśliście na Mnie ręki. Lecz to jest wasza pora i moc ciemności”.

7 Wtedy przybliżyli się i pojmali Go. A Szymon Piotr wyciąg­ nął rękę, dobył miecza i uderzył sługę arcykapłana i uciął mu ucho. 8 Wtedy rzekł mu Jezus: „Włóż miecz swój do pochwy; którzy

miecza dobywają, od miecza, giną”. I dotknąwszy jego ucha, uzdrowił go.

9 ~ A On rzekł do Piotra: „Czy myślisz, że nie mógłbym prosić mego Ojca-Matki, a On wystawiłby mi więcej niż dwanaście legionów aniołów? Ale jakby wtedy wypełniły się Pisma, że tak się stać musi?”

10 Wtedy wszyscy uczniowie Go opuścili i uciekli. A ci, którzy pojmali Jezusa, przywiedli Go do Kajfasza, arcykapłana. Ale najpierw zaprowadzili go do Annasza, który był teściem Kajfasza, a ten był w tym roku arcykapłanem.

11 A Kajfasz był właśnie tym, który doradził Źydom, że jest lepiej, aby jeden człowiek umarł za grzechy ludu.

12 A uczeni w Piśmie i starsi zgromadzili się, lecz Piotr i Jan i Szymon i Judasz szli z daleka aż do pałacu arcykapłana, i weszli i usiedli ze sługami, aby zobaczyć, jak to się skończy.

13 A gdy rozpalili ognisko na środku podwórza i gdy usiedli, usiadł i Piotr wśród nich, również usiadł obok niego Szymon. 14 Gdy zaś pewna służąca zobaczyła go siedzącego przy ogniu,

przyjrzawszy mu się, rzekła: „Ten człowiek też był z Nim”. On zaś zaparł się, mówiąc: „Niewiasto, nie znam Go”.

15 A po malej chwili ktoś inny, zobaczywszy go, rzekł: „I ty jesteś z nich”. A Szymon Piotr rzekł: „Człowieku, nie jestem”.

16 A po upływie jednej godziny, ktoś inny zapewniał, mówiąc: „Doprawdy i ten był z Jezusem z Nazaretu. Jego mowa zdradza go”,

17 A Szymon wypierał się po raz trzeci z przysięgą i rzekł: „Nie znam tego Człowieka”. I w tej chwili, gdy on jeszcze mówił, zapiał kur.

18 A Pan, obróciwszy się, spojrzał na Piotra. Wtedy przypom­niał sobie Piotr słowa Jezusa, jak do niego rzekł: „Zanim kur zapieje, trzykroć się Mnie zaprzesz”. I Szymon wyszedłszy na zewnątrz gorzko zapłakał.

Rozdział LXXIX

Hebrajskie przesłuchanie przed arcykapłanem Kajfaszem

1 Tedy arcykapłan zapytał Jezusa o Jego uczniów i o Jego Naukę i rzekł: „Ile masz lat? Czy Ty jesteś Tym, który powiedział, że znał ojca naszego Abrahama?”

2 A Jezus, odpowiadając, rzekł: „Zaprawdę pierwej niż Ab­raham był, Jam jest”. Arcykapłan zaś rzekł: „Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, dlaczego powiadasz, żeś Abrahama widział? Kimże Ty jesteś? Kogo czynisz z Siebie? Czego nauczasz?”

3 Jezus zaś odpowiedział mu: „Jam jawnie mówił światu; Jam zawsze uczył w synagodze i w świątyni, gdzie się wszyscy Żydzi schodzą, a potajemnie nic nie mówiłem. Dlaczego Mnie pytasz? Pytaj tych, którzy słuchali, co im mówiłem; oto oni wiedzą, com Ja mówił” .

4 A gdy On to powiedział, jeden ze sług, którzy tam stali, wymierzył Jezusowi policzek, mówiąc: „Tak odpowiadasz arcy- kapłanowi?” Odrzekł mu Jezus: „Jeżeli źle powiedziałem, udowod­nij, że źle, a jeśli dobrze, czemu Mnie bijesz?”

5 Lecz arcykapłani, starsi i cała Rada szukali fałszywego świadectwa przeciwko Jezusowi, aby Go skazać na śmierć i nie znaleźli. I przychodziło wielu fałszywych świadków, ale świade­ctwa ich nie były zgodne.

6 Na koniec zaś przyszli dwaj fałszywi świadkowie i jeden z nich rzekł: „Ten Człowiek powiedział: Mogę zburzyć świątynię Bożą i w trzy dni ją odbudować”. A inny zeznał: „Ten Człowiek powiedział: Mogę zburzyć tę świątynię i nową wybudować”.

7 Wówczas powstali arcykapłani i rzekli do Niego: „Nic nie odpowiadasz? Cóż to jest, co ci świadkowie mówią przeciwko Tobie?” Ale Jezus milczał. Lecz było przeciw Zakonowi sądzić w nocy człowieka.

8 I rzekli do Niego: „Powiedz nam, czy Ty jesteś Chrystus”. On zaś rzekł do nich: „Choćbym wam powiedział, nie uwierzycie. A choćbym was pytał, nie odpowiecie Mi; a więc pozwólcie Mi odejść” .

9 I pytali Go dalej i mówili: „Czy Ty zapierasz się ustaw i zakazujesz jeść mięso, jak Mojżesz przykazał”? On - zaś od­powiedział: „Oto większy tu stoi niż Mojżesz”.

10 A wtedy arcykapłan, odpowiadając, rzekł do Niego: „Po­przysięgam Cię na Boga żywego, abyś nam powiedział, czy Ty jesteś Chrystus, Syn Boga”. Rzecze mu Jezus: „Tyś powiedział, nadto powiadam wam: Wkrótce ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego na prawicy Mocy i przychodzącego na obłokach nieba”.

11 Wtedy arcykapłan rozdarł swe szaty i zawołał: „Bluźnił Bogu! Czyż potrzeba nam jeszcze świadków? Otoście słyszeli bluźnierstwo Jego. Co sądzicie? A oni, odpowiadając, rzekli: „Winien jest śmierci”.

12 Wtedy pluli na jego oblicze i bili Go pięściami, mówiąc: „Prorokuj nam, Chrystusie, kto jest ten, co Cię uderzył”.

13 Rano zaś wszyscy arcykapłani i starsi ludu i cała Rada powzięli uchwałę przeciwko Jezusowi, że trzeba Go zabić.

14 I wydali wyrok, że jest winien śmierci, związali Go więc, odprowadzili i przekazali Piłatowi.

Rozdział LXXX

Żal Judasza

1 Wtedy Judasz, który Go zdradził, widząc, że Jezus został na śmierć skazany, żałował tego, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom oraz starszym i rzekł: „Popełniłem zło, gdyż wyda­łem krew niewinną”.

2 A oni rzekli: „Cóż nam do tego? Ty patrz swego!” Wtedy rzucił srebrniki do świątyni, oddalił się i powiesił się.

3 A arcykapłani wzięli srebrniki i rzekli: „To nie zda się na nic, abyśmy włożyli je do skarbca Bożego; gdyż jest to zapłata za krew”. 4 Po naradzie więc kupili za nie pole garncarza na cmentarz dla

pielgrzymów. Dlatego owo pole nazywa się do dnia dzisiejszego Hakeldama, to jest polem krwi.

5 Wtedy się wypełniło, co było powiedziane przez Zachariasza proroka w słowach: „Odważyli trzydzieści srebrników, jako cenę za Mnie. I wzięli trzydzieści srebrników zapłatę, aby był zapłacony sprzedany, którego oni kupili od dzieci Izraela i dali za rolę garncarza i rzucili garncarzowi w domu Pańskim”.

6 I rzekł Jezus do uczniów swoich: „Biada temu, kto otrzymuje wtajemniczenie, a potem popadnie w grzech.

7 Albowiem dla nich nie ma miejsca na skruchę w tej epoce, oni bowiem krzyżują ustawicznie Syna Niebios, zesłanego od Boga i Człowieka oraz hańbią Chrystusa w sercach swoich.

8 I gorsi są tacy od zwierząt, które niszczą w głupi sposób. Napisano bowiem w waszym Piśmie: Jednaki koniec zwierzęcia i człowieka.

9 Zarówno człowiek jak zwierzę jednakie mają tchnienie, jedno tak ginie jak i drugie, żaden człowiek nie ma pierwszeństwa przed zwierzęciem; wszyscy bowiem idą na to samo miejsce - wszyscy z prochu powstali i w proch się obrócą”.

10 Mówił to Jezus do tych, którzy dotąd nie narodzili się ponownie, którzy nie są napełnieni Duchem Bożym, Duchem Boskiej Miłości, którzy mimo oświecenia, na nowo krzyżują Syna Bożego i hańbią Go w sercach swoich.

Rozdział LXXXI

Rzymskie przesłuchanie przed Piłatem

1 Prowadzili więc Jezusa od Kajfasza na ratuszu do Poncjusza Piłata, namiestnika; a było rano; ale sami nie weszli na ratusz, aby się nie skalać, by móc obchodzić święto.

2 Tedy wyszedł do nich Piłat i rzekł: „Jaką skargę wnosicie przeciwko temu Człowiekowi?” Odpowiedzieli, mówiąc: „Gdyby Ten nie był złoczyńcą, nie wydalibyśmy Go tobie. My mamy Zakon, a według naszego Zakonu winien umrzeć; znosi on bowiem zwyczaje i ustawy, które Mojżesz nam nakazał, i samego Siebie czyni Synem Bożym”.

3 Tedy im rzekł Piłat: „Weźcie Go i wy Go osądźcie według Zakonu waszego.” Wiedział bowiem, że wydali Go z zawiści.

4 Wtedy rzekli mu Żydzi: „Nam nie wolno według Zakonu nikogo zabijać”. Tak wypełniło się słowo Jezusa, które przedtem wypowiedział; zaznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć.

5 Oni oskarżali Go w dalszym ciągu i mówili: „Widzieliśmy tego Człowieka, jak podburzał lud i wstrzymywał go od płacenia podatku cesarzowi, i powiada, że On sam jest Chrystusem, królem.

6 Tedy znowu wszedł Piłat na ratusz i zawołał Jezusa, mówiąc do Niego: „Czy Ty jesteś król żydowski?” Odpowiedział mu Jezus: „Czy sam od siebie to mówisz, czy inni powiedzieli ci o Mnie?”

7 Odpowiedział Piłat: „Czy ja jestem Żydem? Twój własny naród i arcykapłani wydali mi Ciebie; cóżeś uczynił?” Odpowie- dział Jezus: „Królestwo moje nie jest z tego świata. Słudzy moi walczyliby, abym nie był wydany Żydom; bo właśnie Królestwo moje nie jest stąd”.

8 Rzekł Mu tedy Pilat: „A więc jesteś Królem?” Odpowiedział mu Jezus: „Sarn mówisz, że jestem Królem, tak, Ja jestem Królem. Jam się na to narodził i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto z prawdy jest słucha głosu mego”.

9 Rzekł do Niego Piłat: „Cóż jest prawda?” Jezus rzekł: „Prawda przychodzi z nieba”. Piłat rzekł: „A więc prawdy nie ma

na Ziemi”. Jezus rzekł: „Wierz mi, że prawda jest na Ziemi wśród tych, którzy ją otrzymali i są jej posłuszni. Ci mają prawdę, którzy sprawiedliwie sądzą”.

10 A wysłuchawszy tego wyszedł znowu do Żydów i powiedział do nich: „Ja w Nim żadnej winy nie znajduję”. A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiedział.

11 Wtedy rzekł Mu Piłat: „Czy nie słyszysz, jak gwałtownie Cię oskarżaj ą”?

12 Lecz On nie odpowiedział mu ani na jedno słowo, tak iż namiestnik bardzo się dziwił. I rzekł do nich ponownie: „Żadnej winy w tym Człowieku nie znajduję”.

13 Wtedy wpadli w większy jeszcze gniew i mówili: „On podburza lud, nauczając po całym kraju, począwszy od Galilei aż dotąd”. Piłat zaś usłyszawszy to, pytał, czy Człowiek Ten jest Galilejczykiem.

14 ` A dowiedziawszy się, że jest poddanym władzy Heroda, odesłał Go do Heroda, który w tych dniach był właśnie w Jerozoli- mie.

15 Herod tedy ujrzawszy Jezusa, ucieszył się bardzo, gdyż od dłuższego już czasu pragnął Go zobaczyć, ponieważ wiele słyszał o Nim i spodziewał się ujrzeć cud przez Niego dokonany.

16 Wypytywał Go więc wieloma słowy, łecz Jezus nic mu nie odpowiadał. A byli przy tym obecni arcykapłani i uczeni w Piśmie, gwałtownie Go oskarżając, a tłum fałszywych świadków powstał przeciwko Niemu i oskarżał Go o wiele rzeczy, których On nie znał.

17 Tedy Herod z żołnierstwem swoim sponiewierał Go i wy­drwił, kazał Go przybrać we wspaniałą szatę, i odesłał z powrotem do Piłata. I stali się Herod i Piłat tego dnia przyjaciółmi; poprzednio bowiem byli sobie wrogami.

18 I wszedł Piłat znowu na ratusz i rzekł do Jezusa: „Skąd jesteś?” Ale Jezus mu odpowiedzi nie dał. Rzekł więc do Niego Piłat: „Ze Mną nie chcesz rozmawiać? Czy nie wiesz, że mam władzę wypuścić Cię?”

19 Odpowiedział Jezus: „Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci nie była dana z góry; dlatego większy grzech ma ten, który Mię tobie wydał”.

20 Odtąd Piłat starał się wypuścić Go; ale Żydzi krzyczeli, mówiąc: „Jeśli Tego wypuścisz, nie jesteś przyjacielem cesarza; każdy bowiem, który się królem czyni, sprzeciwia się cesarzowi”.

21 Wtedy Piłat zwołał arcykapłanów i starszych ludu. A gdy on siedział na krześle sędziowskim, posłała do niego żona jego i kazała mu powiedzieć: „Nie wdawaj się z tym Sprawiedliwym, bom dzisiaj we śnie przez Niego wiele wycierpiała”. `

22. I rzekł do nich Piłat: „Przyprowadziliście do mnie tego Człowieka jako podżegacza ludu, a tymczasem ja, przesłuchawszy go wobec was, nie znalazłem w tym Człowieku żadnej z tych win, które Mu przypisujecie. A Herod także, bom Go odesłał do niego, nie dopatrzył się w Nim niczego, czym by na śmierć zasłużył.

23 Wy macie zwyczaj, że na Wielkanoc wypuszczam wam jednego na wolność. Czy chcecie więc, aby wam wypuścił Króla żydowskiego?”

24 Zakrzyknęli tedy wszyscy razem tymi słowy: „Nie Tego, ale Barabasza!” Barabasz zaś był rozbójnikiem, a został wtrącony do więzienia z powodu wywołanego w mieście rozruchu i zabójstwa.

25 Piłat zaś chciał Jezusa uwolnić, i rzekł znowu do nich: „Jak chcecie, którego z tych dwóch mam wam wypuścić? Barabasza czy Jezusa, którego zowią Chrystusem?” A oni zawołali: „Barabasza!”

26 Rzecze im Piłat: „Cóż więc mam uczynić z Jezusem, o którym mówią, że jest Chrystusem?” Na to wszyscy: „Niech będzie ukrzyżowany!”

27 Namiestnik zaś rzekł: „Cóż więc złego uczynił?” Ale oni jeszcze głośniej wołali: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!”

28 Wtedy namiestnik wystąpił i rzekł do nich: „Oto wy­prowadzam Go do was i powiadam wam, że żadnej winy w Nim nie znajduję!” Ale oni znowu krzyczeli: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!”

29 Wtedy Piłat po raz trzeci odezwał się do nich: „Dlaczego? Cóż On złego uczynił? Nie znalazłem w Nim żadnej winy, którą by na śmierć zasłużył. Każę Go wychłostać i wypuścić”.

30 Oni zaś nalegali głosem wielkim, domagając się Jego ukrzy­żowania. A krzyki ich i arcykapłanów wzmagały się.

31 Wtedy Piłat, widząc że niczego nie dokona, że zgiełk się wzmaga, wziął wodę i umył ręce przed ludem i rzekł: „Nie jestem winien krwi tego Sprawiedliwego, wasza to rzecz!”

32 A wszystek lud, odpowiadając, rzekł: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze!” Wtedy Piłat wydał rozkaz, aby tak się stało, jak oni tego żądali. I zdał Jezusa na ich wolę:

Rozdział LXXXII

Ukrzyżowanie Jezusa

1 Wtedy wypuścił im Barabasza, a Jezusa po ubiczowaniu wydał na ukrzyżowanie. Wówczas żołnierze namiestnika zabrali Jezusa do siebie na ratusz i sprowadzili na Niego cały oddział.

Z I zdjęli z Niego szaty i przyodziali Go w płaszcz purpurowy. I upletli z ciernia koronę i włożyli na głowę Jego, a trzcinę dali w prawą rękę Tego, i upadając przed Nim na kolana, wyśmiewali się z Niego i mówili: „Bądź pozdrowiony, Królu Żydowski!”

3 A Jezus wyszedł z koroną cierniową i w płaszczu pur­purowym. Piłat zaś rzekł: „Oto Człowiek!”

4 A gdy ujrzeli Go arcykapłani i słudzy, krzyczeli, mówiąc: „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!” Piłat zaś rzekł: „Weźcie Go wy i ukrzyżujcie, ja bowiem w Nim nie znajduję żadnej winy”.

5 I plując Nań, wzięli trzcinę i bili Go po głowie. A gdy Go wyśmiali, zdjęli z Niego płaszcz i oblekli Go w szaty Jego i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

6 A wychodząc, spotkali człowieka, Cyrenejczyka, imieniem Szymon, który szedł z pola; tego przymusili, aby niósł krzyż za Jezusem. A szła za Nim wielka rzesza ludu i niewiast, które biadały i płakały nad Nim.

7 ~ Jezus zaś, zwróciwszy się do nich, rzekł: „Córki jeruzalemskie, nie płaczcie nade Mną, lecz płaczcie nad sobą i nad dziećmi swoimi. Bo oto idą dni, kiedy mówić będą: Błogosławione niepłodne i łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły.

8 Wtedy zaczną mówić do gór: Przykryjcie nas! Jeśli się to na zielonym drzewie dzieje, co będzie na suchym?”

9 A prowadzono także dwóch innych złoczyńców, by ich razem z Nim zgładzić. A gdy przybyli na miejsce, zwane Kalwarią i Golgotą, Miejscem Trupiej Czaszki, ukrzyżowali Go tam, także i złoczyńców, jednego po prawicy, a drugiego po lewicy.

10 A była trzecia godzina rano, kiedy Go ukrzyżowali. Dali Mu do picia ocet, zmieszany z żółcią. A gdy skosztował, nie chciał pić. A Jezus rzekł: „Abba-Amma, odpuść im, bo nie wiedzą, co czyni ą!”

11 ~ A gdy żołnierze ukrzyżowali Jezusa, wzięli szaty Jego i podzielili na cztery części, każdemu żołnierzowi część, i zwierzch­nią suknię. A ta suknia nie była szyta, ale od góry cała tkana. Tedy rzekli jedni do drugich: „Nie krajmy jej, ale rzućmy losy o nią, czyją ma być.”

12 Aby się wypełniło Pismo, które mówi: „Rozdzielili między siebie odzienie moje. A o suknię moją los rzucali”. To właśnie uczynili żołnierze. Po czym usiedli i pilnowali Go tam.

13 I umieścili nad Nim napis greckimi i łacińskimi i hebrajskimi literami: „Król Żydowski”.

14 A napis ten czytało wielu Żydów; bo blisko było to miejsce, gdzie Jezus został ukrzyżowany, a było napisane po hebrajsku, grecku i po łacinie. Mówili tedy arcykapłani żydowscy Piłatowi: „Nie pisz, Król Żydowski, ale że On powiedział: Jestem Królem Żydowskim”. Odpowiedział Piłat: „Com napisał, tom napisał”.

15 Tedy jeden z zawieszonych złoczyńców urągał Mu, mówiąc: „Czy Ty jesteś Chrystusem? Ratuj Siebie i nas!” Drugi natomiast, odezwawszy się, zgromił go tymi słowy: „Czy ty się Boga nie boisz, choć taki sam wyrok ciąży na tobie? Na nas co prawda sprawie­dliwie, gdyż słuszną ponosimy karę za to, cośmy uczynili; Ten zaś nic złego nie uczynił”.

16 I rzekł do Jezusa: „Panie, wspomnij na mnie, gdy wejdziesz do Królestwa swego”. I rzekł mu Jezus: „Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w Raju”.

17 A ci, którzy przechodzili mimo, bluźnili Mu, kiwali głowami i mówili: „Ty, który rozwalasz świątynię i w trzy dni ją od­budowujesz. Ratuj Siebie samego! Jeśli jesteś Synem Bożym, zstąp z krzyża!”

18 Podobnie i arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi wyśmiewali się z Niego i mówili: „On dopomógł jednemu baran­kowi, ale Sobie samemu dopomóc nie może. Jeśli jest Królem Izraelskim, niech teraz zstąpi z krzyża, a uwierzymy w Niego. Zaufał w Bogu, niech On teraz Go wybawi, jeśli Go pragnie. Wszak powiedział: Jestem Synem Bożym”.

19 Lichwiarze i handlarze bydła mówili podobnie: „Tyś wypę­dził ze świątyni handlarzy z wołami, owcami i gołębiami, a sam jesteś tylko barankiem złożonym na ofiarę”.

20 A od szóstej godziny do godziny dziewiątej ciemność zaległa całą ziemię. Niektórzy zaś, którzy dookoła stali, zapalili swoje pochodnie, gdyż ciemność była bardzo wielka. A około szóstej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: „Eli, Eli, lama sabach­tani?” Co znaczy: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”

21 Niektórzy zaś z tych, co tam stali, usłyszawszy to, mówili: „Ten Eliasza woła”, inni zaś mówili: „On woła Słońce”. A inni zaś rzekli: „Zobaczymy, czy Eliasz przyjdzie, aby Go ratować”.

22 A stały pod krzyżem Jezusa matka Jego i siostra matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena.

23 ~ A gdy Jezus ujrzał matkę swą i ucznia, którego miłował, stojącego przy niej, rzekł do matki: „Niewiasto, oto syn twój!” Potem rzekł do ucznia: „Oto, matka twoja!” I od onej godny wziął ją ów uczeń do siebie do domu swego.

24 Potem Jezus, wiedząc, że się już wszystko wykonało, aby się wypełniło Pismo, powiedział: „Pragnę”. A stało tam naczynie pełne octu, włożywszy więc na pręt hyzopu gąbkę nasiąkniętą octem, podali Mu do ust.

25 A Jezus zawołał wielkim głosem: „Abba-Amma, w ręce Twoje polecam Ducha mego!”

26 A gdy Jezus przyjął ocet, zawołał głośno: „Wykonało się!” i skłoniwszy głowę, oddał Ducha. A była godzina dziewiąta.

27 A oto ziemia zatrzęsła się wśród błyskawic i grzmotów, skały pękały, a ściana świątyni, przed którą wisiała zasłona, runęła i rozpadła się na dwie części ~

28 A setnik i ci, którzy z nim byli i strzegli Jezusa, ujrzawszy trzęsienie ziemi i to co się działo, przerazili się bardzo i rzekli: „Zaprawdę, Ten był Synem Bożym”.

29 A było tam wiele niewiast, które przyszły z Galilei i po­sługiwały Mu. Wśród nich była Maria Magdalena i Maria, matka Jakuba i Jozesa, i matka synów Zebedeuszowych, które płakały i narzekały i mówiły: „Światło świata skryło się przed naszymi oczami, Pan naszej miłości został ukrzyżowany!”

30 Żydzi tedy, ponieważ był to dzień przed sabatem, prosili Piłata, aby im połamano golenie i zdjęto z krzyża, aby ciała nie pozostały przez sabat na krzyżu (gdyż był to sabat wielkanocny}.

31 Przyszli więc żołnierze i połamali golenie obu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. A gdy podeszli od Jezusa i ujrzeli, że już umarł, nie połamali goleni Jego, lecz jeden z żołnierzy przebił swoją włócznią serce, i zaraz wypłynęła krew i woda.

32 A ten, który to widział, dał o tym świadectwo, a jego świadectwo jest prawdziwe; i on wie, że mówi prawdę, abyście i wy uwierzyli. To bowiem stało się, aby się wypełniło Pismo: Kość Jego nie będzie złamana, i znowu: W środku tygodnia odjęty będzie Mesjasz.

Rozdział LXXXIII

Pogrzeb Jezusa

1 A gdy nastał wieczór, przyszedł Józef z Arymatei, znakomity członek Rady, który też oczekiwał Królestwa Bożego, ten poszedł

śmiele do Piłata i prosił o ciało Jezusa. (Był dobrym i sprawied­liwym mężem i nie zezwolił na uchwałę Rady).

2 A Piłat zdziwił się, że już umarł i przywołał setnika, i zapytał go, czy dawno zmarł. A dowiedziawszy się od setnika, darował ciało Józefowi. Wtedy przyszedł i zdjął ciało Jezusa.

3 Przyszedł też Nikodem, ten który poprzednio przybył w nocy do Jezusa, niosąc około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. Wzięli tedy Ciało Jezusowe i zawinęli Je w lniane prześcieradła z wonnościami, jak Żydzi mają zwyczaj chować umarłych.

4 A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grobowiec, w którym jeszcze nikt nie był położony. Tam więc położyli Jezusa, a było około drugiej godziny, gdy Go pochowali, z powodu żydowskiego Dnia Przygotowania, że blisko był grób.

5 A była tam Maria Magdalena i druga Maria, matka Jozesa, przyglądały się, gdzie Go złożono. A oni trzymali straż przy grobie trzy dni i trzy noce.

b I niewiasty, które przybyły z Nim z Galilei, również przyby­ły, niosąc w rękach lampy, oglądały grób i jak było ciało położone i zaczęły płakać i narzekać.

7 I wróciły się i pozostały następny dzień, który był wielkim dniem świątecznym, a następnego dnia nakupiły i przygotowały wonności i maści i czekały na koniec sabatu.

8 Nazajutrz zaś przyszli arcykapłani i faryzeusze do Piłata, mówiąc: „Panie, przypomnieliśmy, że Ten zwodziciel jeszcze za życia powiedział: „Po trzech dniach zmartwychwstanę”.

9 Rozkaż więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby czasem uczniowie jego nie przyszli, nie ukradli Go i nie powiedzieli ludowi: „Powstał z martwych”. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”.

10 Rzekł im Piłat: „Macie straż, idźcie, zabezpieczcie jak umiecie”. Poszli więc i zabezpieczyli grób, pieczętując kamień i zaciągając straż aż do dnia trzeciego.

Rozdział LXXXIV

Zmartwychwstanie Jezusa

1 A po sabacie, o świcie pierwszego dnia tygodnia, przyszła Maria Magdalena do grobu, niosąc wonności, które przygotowa- ła, a były z nią i niektóre niewiasty.

2 A gdy szły razem, mówiły jedne do drugich: „Któż nam odwali kamień od drzwi grobowych? Albowiem był bardzo wielki. A gdy przyszły na miejsce i spojrzały, zauważyły, że kamień był odwalony.

3 Bo oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem Anioł Paki zstąpił z nieba i odwalił kamień i usiadł na nim. Postać jego była jak błyskawica, a szata jego biała jak śnieg. A strażnicy przelękli się bardzo, że upadli na ziemię jak nieżywi.

4 Wtedy anioł odezwał się do niewiast: „Nie bójcie się! Wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, albowiem wstał z martwych, jak powiedział.

5 Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał Pan! Idźcie śpiesznie i powiedzcie uczniom Jego, że zmartwychwstał. I oto poprzedza was do Galilei, tam Go ujrzycie; otom wam powiedział”.

6 I weszły do grobu, ale nie znalazły ciała Jezusa. Potem wybiegły i przyszły do Piotra i do innego ucznia, którego. miłował Jezus, i rzekły do nich: „Zabrali Pana z grobu, i nie wiemy, gdzie Go położyli”.

7 A oni pobiegli i weszli do grobowca, spojrzawszy, ujrzeli leżące lniane prześcieradła oraz chustkę, która była na głowie Jezusa, nie leżącą. z prześcieradłami, ale zwiniętą osobno na jednym miejscu.

8 I zdziwili się bardzo; bo oto dwaj aniołowie stanęli obok nich w lśniących białych szatach i rzekli do nich: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tu, zmartwychwstał, a oto, wyprzedza was do Galilei, tam Go ujrzycie.

9 Czy nie przypominacie sobie, jak mówił wam, będąc jeszcze w Galilei, że On, Syn Boży, będzie ukrzyżowany, a dnia trzeciego zmartwychwstanie?” I przypomnieli sobie te słowa. I zawróciwszy od grobowca, drżeli z bojaźni i radości.

10 A podczas trzęsienia ziemi groby się otwierały, i wielu świętych, którzy zostali pogrzebani, wyszło ze swoich grobów po ich zmartwychwstaniu i poszło i ukazało się wielu w mieście.

11 Maria zaś stała zewnątrz grobu i płakała. A płacząc, spojrzała znowu do grobu i ujrzała dwóch aniołów w białych szatach, jednego u głowy a drugiego u nóg, gdzie uprzednio leżało ciało Jezusa. A ci rzekli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?”

12 Rzecze im: „Wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie Go położyli”. A gdy to powiedziała, obróciła się za siebie i ujrzała Jezusa stojącego, a nie wiedziała, że to Jezus.

13 Rzekł jej Jezus: „Niewiasto! Czemu płaczesz? Kogo szu- kasz?” Ona mniemając, że to ogrodnik, rzekła mu: „Panie! Jeśliś ty Go wziął, powiedz mi, gdzieś Go położył, a ja Go wezmę”. Rzekł jej Jezus: „Mario!” Ona obróciwszy się, rzekła Mu: „Rabboni”, co znaczy: Mistrzu.

14 Rzekł jej Jezus: „Nie dotykaj Mnie, bom jeszcze nie wstąpił do Ojca mego i Matki mojej. Ale idź do braci moich i powiedz im: Wstępuję do mego Ojca-Matki i do waszego Ojca-Matki, do Boga mego i Boga waszego”.

15 I przyszła Maria Magdalena i oznajmiła uczniom, że widzia- ła Pana, i że jej to powiedział i polecił, aby obwieszczano Jego Zmartwychwstanie.

Rozdział LXXXV

Zmartwychwstały Jezus ukazuje się dwom uczniom w Emaus

1 I oto tego samego dnia dwaj z nich szli do wioski, zwanej Emaus, położonej niedaleko Jerozolimy. I rozmawiali z sobą o tych wszystkich wydarzeniach.

2 ~ I zdarzyło się, że gdy tak rozmawiali ze sobą, że sam Jezus przybliżył się do nich i szedł z nimi. Lecz oczy ich były ślepe i nie poznali Go.

3 I rzekł do nich: „O czym rozmawiacie, że jesteście tacy smutni?”

4 A odpowiadając jeden, który miał na imię Kleofas, rzekł do Niego: „Czy jesteś obcy w Jerozolimie, że nie wiesz, co się w tych dniach tu wydarzyło?” A On odpowiedział im: „Co się zdarzyło?”

5 I mówili Mu o Jezusie z Nazaretu, który był prorokiem, mocarnym w czynach i słowach przed Bogiem i całym ludem, i jak arcykapłani i panujący wydali Go, aby został skazany na śmierć i jak Go do krzyża przybili. „Jednakże wiemy, że On jest Tym., który wyswobodziłby Izrael. W ciągu ostatnich trzech dni wszyst­kie te rzeczy tu się wydarzyły.

6 Liczne niewiasty również i nasze, które rankiem były przy Jego grobie, wprawiły nas w zdumienie; bo nie znalazły ciała Jego, przyszły do nas i opowiedziały nam, że miały widzenie aniołów, którzy oznajmili im, że On nie umarł, lecz żyje.

7 Toteż niektórzy z tych, którzy byli z nami, poszli do grobu i zastali wszystko tak, jak mówiły niewiasty. Lecz Jego nie widzieli”.

8 ` Na to powiedział do nich: „O, głupcy i małoduszni, którzy nie wierzycie temu, co powiedzieli prorocy! Czyż nie musiał Chrystus wszystkiego wycierpieć, aby móc wejść do wspaniałości?”

9 I począwszy od Mojżesza i poprzez wszystkich proroków, pouczał ich o pismach, które Go dotyczyły.

10 I zbliżyli się do miasta, do którego zdążali, a On okazywał, jakoby miał zamiar iść dalej. Jednakże oni, nalegali na Niego i mówili: „Zostań z nami, gdyż zbliża się wieczór i dzień ma się ku końcowi”. I poszedł z nimi do miasta i pozostał z nimi.

11 A gdy siedział u nich przy stole, wziął chleb i winogrona, podziękował, pobłogosławił wszystko, łamał chleb i dał wszyst­kim. I wtedy przejrzeli i poznali Go. Ale On znikł sprzed oczu ich.

12 I rzekli do siebie: „Czyż serca nasze nie pałały, gdy mówił do nas w drodze i Pismo nam objaśniał?” I wstawszy tejże godziny,

powrócili do Jerozolimy, a tam znaleźli Dwunastu zgromadzo­nych. A oni mówili: „Pan wstał prawdziwie i ukazał się Szymono­wi”.

13 A oni opowiedzieli,, co wydarzyło się w drodze i jak Go poznali po łamaniu chleba.

14 Podczas gdy poszli do Emaus, przyszła warta do miasta i zameldowała Kajfaszowi, co się wydarzyło.

15 Wtedy zebrali się ze starszymi i zastanawiali się, mówiąc: „Patrzcie, gdy żołnierze spali, przyszło kilku uczniów Jego i zabrali Jego zwłoki. I czy Józef z Arymatei nie jest jednym z Jego uczniów?

16 Dlatego prosił Piłata o Jego ciało, aby mógł je w swym ogrodzie we własnym swoim grobie pochować. Dajmy żołnierzom pieniądze, aby mówili, że uczniowie Jego przyszli w nocy i wynieśli zwłoki, gdy oni spali. A gdy ta wieść dojdzie do namiestnika, wytłumaczymy ich i będziemy ich chronili”.

Rozdział LXXXVI

Jezus ukazuje się w świątyni, i ustały krwawe ofiary

1 Tego samego dnia w czasie Ofiary w świątyni pomiędzy handlarzami zwierząt pojawił się Jeden w białych szatach, które jaśniały jak światło, a w ręku miał bicz z siedmioma węzłami.

2 I na Jego widok uciekli handlarze i kupujący pełni strachu, a niektórzy padli martwi na ziemię; gdyż przypomnieli sobie, jak przed swą śmiercią Jezus przepędził ich z wnętrza świątyni w podobny sposób.

3 A niektórzy mówili, że widzieli widmo. A inni znowu, że Tego który został ukrzyżowany, widzieli i że zmartwychwstał.

4 I ofiary ustały tego dnia, gdyż wszyscy bali się sprzedawać i kupować i wypuścili swych więźniów na wolność.

5 A kapłani i starszyzna kazali rozpuścić plotkę, że ci, którzy to opowiadali, byli pijani i nic nie widzieli. Jednak wielu powtórnie

powiedziało, że Go widziało na własne oczy, a Jego bicz odczuło na swych plecach; jednakże nie byli w stanie się bronić, gdyż gdy ktoś odważny między nimi wyciągnął rękę, nie mógł uchwycić tej postaci, którą widzieli ani pochwycić bicza, który ich karcił.

6 I od tego czasu wierzyli w Jezusa, że był On posłany przez Boga, aby uwolnić uciśnionych i wyswobodzić tych, którzy byli związani. I wejrzeli w siebie i nie grzeszyli więcej.

7 I ukazał się On również innym w miłości i miłosierdziu i uzdrawiał ich przez dotknięcie i wyzwalał ich z rąk ich ciemięż­ców. I wiele podobnych rzeczy opowiadano o Nim, a wielu mówiło: „Zaprawdę, przyszło Królestwo Boże”.

8 I wielu z tych, którzy umarli i zmartwychwstali, gdy Jezus zmartwychwstał, pojawiło się i byli widziani w Świętym Mieście przez wielu, a źli odczuwali wielką bojaźń, podczas gdy światłość i radość wypełniały serca sprawiedliwych.

Rozdział LXXXVII

Jezus ukazuje się swym uczniom

1 Wieczorem tego samego pierwszego dnia tygodnia, gdy uczniowie zebrali się, a drzwi były zamknięte w obawie przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął wśród nich i rzekł: „Pokój wam!” Ale oni przestraszyli się i sądzili, że widzieli jakiegoś ducha.

2 I przemówił do nich: „Patrzcie, to sam jestem, jakiego Mnie widzieliście przedtem. Duch może naprawdę zjawiać się w ciele i krwi, jak to widzicie, że Ja je mam. Obejrzyjcie moje ręce i nogi, dotknijcie ich i przyglądajcie się”.

3 I gdy tak przemówił, pokazał im swoje ręce i swoje serce. Uradowali się tedy uczniowie, ujrzawszy Pana.

4 Tomasz jednak, nazwany Didymus (Bliźniakiem), jeden spośród uczniów Jego, mówił do nich: „Jeśli nie ujrzę na rękach

Jego, znaku od gwoździ i nie włożę ręki mojej w bok Jego, nie uwierzę”. Wtedy Pan rzekł do niego: „Obejrzyj moje ręce, moje serce i moje nogi; podaj mi ręce swoje i nie bądź niewierny, ale wierzący”.

5. A Tomasz odpowiedział, mówiąc: „Pan mój i Bóg mój!” A Jezus mówi do niego: „Tomaszu, żeś Mnie ujrzał, uwierzyłeś: Błogosławieni, którzy nie widzieli, a wierzą”.

b I znowu rzekł Jezus do nich: „Pokój wam! Tak jak Mnie Abba-Amma posłał, tak Ja was posyłam”. A gdy to powiedział, tchnął na nich i rzekł: „Przyjmijcie Ducha Świętego; głoście Ewangelię i ogłaszajcie wszytkim narodom Zmartwychwstanie Syna Bożego.

7 Uczcie ich świętego Prawa Miłości, które przekazałem wam. Ci, którzy wyrzekną się swych grzechów, tym będą one odpusz­czone, a ci, którzy trwać będą w nich, tym będą zatrzymane.36

8 Chrzcijcie tych, którzy wierzą i żałują, błogosławcie i na­maśćcie ich i składajcie czystą ofiarę owoców ziemi, którą Ja ustanowiłem na pamiątkę moją.

9 Oto, ciało swe i krew swoją ofiarowałem na krzyżu za zbawienie świata od grzechów przeciwko Miłości i od krwawych ofiar i świąt przeszłości.

10 I wy powinniście Chleb Życia i Wino Zbawienia ofiarować w czystym darze z kadzidłem, jak napisano o Mnie, i wy winniście jeść i pić na pamiątkę, że Ja wszystkich, którzy we Mnie wierzą, uwolniłem od starego niewolnictwa waszych przodków.

11 Gdyż ci uczynili Boga ze swego brzucha i ofiarowali swemu Bogu niewinne stworzenia Ziemi zamiast swojej własnej cielesnej natury.

12 I jedli oni mięso i pili krew na własną zgubę, niszczyli swoje ciała i skracali swoje życie, tak samo jak poganie, którzy nie znali prawdy, lub ją znali i uczynili z niej kłamstwo.

13 Tak jak Ja was posyłam, macie i wy innych posyłać, aby te rzeczy czynili w moim imieniu”, i położył na nich swe ręce.

14 I w ten sposób jak apostołów, postanowił proroków i ewan­gelistów i pasterzy, święte kapłaństwo, i położył ręce swe na wszystkich, których wybrali na diakonów, na każdego poszczegól- nego z czterokrotnych Dwunastek.

15 I ci są dla prowadzenia i kierowania tego wielkiego zboru, aby wszyscy stali się doskonali na swoim miejscu w Jedności Ciała Chrystusa.

Rozdział LXXXVIII

Ósmy dzień po Zmartwychwstaniu

1 A po siedmiu dniach, gdy uczniowie Jego siedzieli w górnym pomieszczeniu, zjawił się Jezus przy drzwiach zamkniętych, mię­dzy nimi i powiedział: „Pokój wam!” I został On przez nich rozpoznany w świętej pamięci.

2 I rzekł do nich: „Miłujcie sig wzajemnie i miłujcie wszystkie stworzenia Boże! Ale powiadam wam: Nie wszyscy są ludźmi, chociaż mają postać ludzką. Czyż ci mężowie i niewiasty, którzy czynią gwałt i niesprawiedliwość i uciemiężają innych i prędzej powiedzą kłamstwo niż prawdę, stworzeni są na podobieństwo Boże?

3 Nie! - powiadam wam, jeśli się nie odrodzą i nie przyjmą Ducha Miłości i Mądrości do serc swoich. Tylko wtedy są synami i córkami Izraela, i jeśli z Izraela, są Dziećmi Bożymi. I dlatego przyszedłem na świat, i dlatego cierpiałem z rąk grzeszników.

4 To są słowa, które mówiłem do was, gdy byłem między wami, aby wszystko się spełniło, co napisane jest o Mnie w Zakonie Mojżesza i u proroków i w Psalmach”.

5 I rzekł Jezus: „Stałem pośród świata i byłem widziany i słyszany w postaci cielesnej i zastałem całą ludzkość nasyconą żądzami i pijaną głupotą, a nie znalazłem nikogo, kto czułby głód i pragnąłby Mądrości Bożej. Dusza moja smuci się z doli synów i córek człowieczych; są oni bowiem ślepi w sercach swoich i głusi w duszach swoich i głosu mego nie słyszą”.

6 I rozjaśnił im umysły, aby mogli zrozumieć Pismo, i mówił im: „Tak jest napisane i tak upodobało się Chrystusowi cierpieć i zmartwychwstać dnia trzeciego. I aby głoszona była pokuta i odpuszczenie grzechów w moim imieniu między wszystkimi narodami, zaczynając w Jerozolimie. A wy jesteście świadkami tych rzeczy.

7 I patrzcie, oto przesyłam wam przyrzeczenie mego Oj­ca-Matki, mego Ojca jako Jedno z Matką moją, których nie znaliście na Ziemi. Ale zaprawdę powiadam wam, podobnie jak cały świat jest zniszczony przez grzech i próżność niewiasty, tak zostanie uratowany przez prostoduszność i prawdę niewiasty, i przez was świat powinien być uratowany.

8 Radujcie się i triumfujcie, gdyż bardziej niż wszyscy inni na Ziemi błogosławieni jesteście; wy bowiem, moje Dwanaście Tysię- cy, jesteście tymi, którzy cały świat zbawią.

9 I znowu powiadam wam, że gdy wielki tyran i wszyscy tyrani w liczbie siedmiu na próżno rozpoczęli walkę przeciwko światłości, nie wiedzieli z kim i przeciw komu walczą.

10 Gdyż nie widzieli nic poza oślepiającym światłem, i gdy walczyli, jeden przeciwko drugiemu, siły ich się wyczerpywały, i tak wszystko nadaremnie.

11 I dlatego odjąłem im ćwierć siły, aby nie mieli takiej mocy i nie trwali w swych złych uczynkach.

12 Gdyż przez splątanie i rozwój dopełni się odkupienie świata przez wstąpienie Ducha w materię i wzniesienie się materii do wyżyn Ducha przez wszystkie czasy”.

Rozdział LXXXIX

Jezus ukazuje się nad jeziorem Genezaret

1 Potem ukazał się Jezus znowu uczniom nad Morzem Tybe­riadzkim, a ukazał się tak; byli razem: Szymon Piotr i Tomasz

zwany Bliźniakiem i Natanael z Kany Galilejskiej i Jakub i Jan i dwaj inni z uczniów Jego.

2 Powiedział do nich Piotr: „Idę łowić ryby”. Oni rzekli mu: „Pójdziemy i my z tobą”. Wyszli więc i natychmiast wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A kiedy nadszedł ranek, stanął Jezus na brzegu, ale uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus.

3 Rzekł im tedy Jezus: „Dzieci, czy macie co do zjedzenia?” Odpowiedzieli Mu: „Nie, Panie, nie dosyć dla wszystkich. Tylko mamy bochenek chleba, trochę oliwy i parę suszonych owoców”. Odpowiedział im: „To dosyć. Chodźcie i jedzcie!”

4 I pobłogosławił ich i jedli i nasyceni byli. A był tam dzban wody, i pobłogosławił go podobnie, a oto stał się owocem winorośli.

5 I dziwili się i rzekli: „To jest Pan”. A żaden z uczniów nie odważył się zapytać: „Kim jesteś?” Gdyż wiedzieli, że był to Pan. 6 Był to więc szósty raz, że Jezus ukazał się swym uczniom, po

swoim zmartwychwstaniu. Gdy Go więc ujrzeli, rzekł Jezus do Szymona Piotra, syna Donasza: „Miłujesz Mię więcej niżeli ci?” Rzekł Mu: „Tak, Panie! Ty wiesz, że Cię miłuję”. Rzecze mu: „Paś baranki moje!” Rzecze mu znowu po raz drugi: „Szymonie Piotrze, synu Jonasza, miłujesz Mię?” Rzecze Mu: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię miłuję”. Rzekł mu: „Paś owce moje!”

7 Rzecze mu po raz trzeci: „Szymonie Piotrze, synu Donasza, miłujesz Mię?” Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Miłujesz Mię? I odpowiedział Mu: „Panie! ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię miłuję”.

8 Rzecze mu: „Paś trzodę moją. Zaprawdę, zaprawdę powia­dam ci: Ty jesteś skałą pochodzącą z dużej skały i na tej skale zbuduję Kościół mój, a ciebie chcę wywyższyć spośród tej Dwunas­tki na mego namiestnika na Ziemi, do centrum jedności Dwunastki, a inny zostanie powołany i wybrany, aby wypełnić twoje miejsce w Dwunastce, a ty masz być sługą sług i paść moje barany, moje baranki i moje owce.

9 I powstanie jeszcze jeden i będzie uczył wielu rzeczy, których już was uczyłem i rozpowszechni Ewangelię między poganami z wielką gorliwością. Ale klucze Królestwa niebieskiego dam tym,

którzy pójdą za tobą w moim Duchu i moim prawom będą posłuszni.

10 I znowu mówię ci: Gdyś był młody, sam się przepasywałeś i chodziłeś, dokąd chciałeś, lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz rękę swoją, a kto inny cię przepasze i poprowadzi cię, dokąd nie chcesz”. A to powiedział, aby wytłumaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga.

11 A to powiedziawszy, rzekł do niego: „Pójdź za mną!” A Piotr, obróciwszy się, ujrzał ucznia, którego miłował Jezus. Gdy Piotr go zobaczył, rzekł do Jezusa: „Panie, a co ten ma robić?” Jezus mu odpowiedział: „Tak chcę, aby ten pozostał, aż przyjdę, co ci do tego? Ty chodź za Mną!”

12 Więc rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Wszakże Jezus nie powiedział do niego: że nie umrze, lecz: „Tak chcę, aby ten pozostał, aż przyjdę, co ci do tego?”

Rozdział XC

Cóż jest prawda?

1 I znowu Dwunastka zebrana była w cieniu palm, a jeden z nich, Tomasz, powiedział do pozostałych: „Cóż jest prawda? Gdyż te same rzeczy ukazują się różnym umysłom, a nawet temu samemu umysłowi o różnych porach jako różne. Cóż więc jest prawda?”

2 I gdy tak mówili, ukazał się Jezus pośród nich i rzekł: „Jedyna i wieczna prawda jest tylko w Bogu; albowiem nikt nie wie tego, co Bóg wie, który jest Wszystkim we wszystkim. Ludziom prawda może być odsłonięta stosownie do ich zdolności, aby ją ,. ,

zrozumieć i pojąc.

3 Jedna prawda ma wiele stron i każdy widzi jedną stronę, każdy inną, a niektórzy widzą więcej niż jedną, tak jak jest im dane.

4 Patrzcie na ten kryształ: Tak jak światło ujawnia się w dwu­nastu płaszczyznach, a nawet czterokroć dwanaście, a każda powierzchnia odbija jeden promień światła i ogląda się jedną powierzchnię, a kto inny inną - jednakże jest to jeden kryształ i jedno światło, które odbija się we wszystkich.

5 ~ I patrzcie, gdy wspina się ktoś na górę i osiągnął wierzchołek, wtedy mówi: To jest wierzchołek góry, wspinajmy się na niego, a gdy oni osiągną tę wysokość, patrzcie, widzą inną ponad tą, aż dojdą do takiej wysokości, z której nie można innej zobaczyć, jeśli ją mogą osiągnąć.

I tak jest z prawdą. Jam jest Prawda, Droga i Życie i dałem wam prawdę, którą otrzymałem z góry. I co widziane i przyjęte jest przez jednego, nie jest widziane ani przyjęte przez drugiego. Co wydaje się prawdą jednemu, nie wydaje się prawdą innym. Ci, którzy są w dole w dolinie, nie widzą tego, co widzą ci, którzy stoją na górze.

7 Jednakże dla wszystkich prawdą jest to, co jednostka rozu­mem objąć może, i tak długo, aż objawi się jej wyższa prawda; duszy zaś, która może przyjąć więcej światła, dane będzie więcej światła. Dlatego nie potępiajcie innych, abyście sami nie zostali potępieni.

8 Jeśli przestrzegać będziecie świętego Prawa Miłości, które wam dałem, coraz więcej prawdy zostanie wam odsłonięte, a Duch Prawdy, który przychodzi z góry, będzie was prowadził, i jeśli nawet po licznych błądzeniach, do całej prawdy, tak jak ognista chmura prowadziła dzieci Izraela przez pustynię.

9 ~ Bądźcie wierni światłu, które macie, aż wyższe światło będzie wam dane. Szukajcie więcej światła, a będziecie żyli w światłości. Nie spocznijcie, aż znajdziecie.

10 Bóg daje wam wszystkim prawdę, podobną do drabiny z licznymi szczeblami, do wyzwolenia i udoskonalenia duszy, a prawdę dzisiejszą opuścicie dla wyższej prawdy jutra. Starajcie się o doskonałość.

11 Ci, którzy przestrzegają Świętego Prawa, które dałem, uratują swoje dusze, niezależnie od tego, jak różnie widzą prawdę, którą im dałem.

12 Wielu będzie do Mnie mówić: Panie, Panie, byliśmy pilni w Twojej prawdzie. Ja jednak odpowiem im: Nie, tylko aby inni ją widzieli, tak jak wy ją widzicie i żadną inną prawdę. Wiara bez miłosierdzia jest martwa. Miłość jest spełnieniem prawa.

13 Jak ma wiara, którą otrzymali, przynieść korzyści tym, którzy wykonują ją w niesprawiedliwości? Ci, którzy mają miłość, mają wszystko, a bez miłości nie ma nic, co miałoby wartość. Każcie trzymać wszystkim, co jako prawdę w miłości uznają, wiedząc, że tam, gdzie nie ma miłości, prawda jest martwą literą bez wartości.

14 Pozostaje Dobroć, Prawda i Piękno; ale największą z nich jest dobroć. Jeśli ktoś nienawidził brata swego i miał twarde serce wobec stworzeń ręki Boga, jak mogą ci, których oczy są ślepe a serca zakamieniałe dla stworzenia Bożego, widzieć prawdę dla swego dobra?

15 Tak jak otrzymałem prawdę, dałem ją wam. Niech każdy ją odbiera według swego światła i swej zdolności zrozumienia jej, nie prześladujcie tych, którzy otrzymała ją według innego tłumaczenia.

16 Albowiem prawda jest Mocą Boga i ona w końcu zapanuje nad wszystkimi błędami. Jednakże Święte Prawo, które dałem, jest dla wszystkich jednakowe i sprawiedliwe i dobre. Przestrzegajcie go wszyscy dla zbawienia swych dusz”.

Rozdział XCI

Porządek Królestwa Bożego (Część I)

1 Po zmartwychwstaniu Jezus przebywał dziewięćdziesiąt dni z Marią, matką swoją, i Marią Magdaleną, która namaściła ciało Jego, i Marią Kleofasową i z Dwunastką i ich uczniami i nauczał ich i odpowiadał na ich pytania o Królestwie Bożym.

2 I gdy siedzieli przy wieczerzy, był już bowiem wieczór, zapytała Go Maria Magdalena i rzekła: : „Mistrzu, czy zechcesz nam teraz wyjaśnić porządek w Królestwie Bożym?”

3 Odpowiadając, Jezus rzekł: „Zaprawdę mówię ci, Mario, i każdemu swemu uczniowi, że Królestwo Boże jest wewnątrz was. Lecz przyjdzie czas, że to, co jest wewnątrz, będzie objawione dla zbawienia świata.

4 Porządek jest dobry i pożyteczny; nad wszystkimi rzeczami jest miłość. Miłujcie się wzajemnie i wszystkie stworzenia i po tym wszyscy ludzie poznają, że jesteście moimi uczniami”.

5 I zapytał Go jeden, mówiąc: „Mistrzu, czy chcesz, aby dzieci zostały przyjęte do społeczności w ten sam sposób przez obrze­zanie, jak nakazał Mojżesz?” I Jezus odpowiedział: „Dla tych, którzy są w Chrystusie, nie ma żadnego obrzezania ani przelewu krwi.

6 Przynieście dziecko po ośmiu dniach przed Ojca-Matkę, który jest w niebie, z dziękczynieniem i modlitwą i nadajcie mu imię przez rodziców i niech duchowni poleją czystą wodą głowę, tak jak napisano u proroków, i niech rodzice przestrzegają, aby było wychowane w prawości i nie jadło ani mięsa i nie piło mocnych napojów, ani raniło żadnego stworzenia, które Bóg oddał człowieko­wi pod opiekę”.

7 A inny rzekł do Niego: „Mistrzu, co chcesz, aby one robiły, gdy dorosną?” I Jezus rzekł: „Po siedmiu latach lub gdy zaczną odróżniać dobre od złego i uczyć się szukać dobrego, dopuśćcie im przychodzić do Mnie i otrzymać błogosławieństwo z ręki duchow­nego albo anioła zboru, z dziękczynieniem i modlitwą, i upomnijcie je, aby powstrzymywały się od mięsa i mocnych napojów i od polowania na niewinne stworzenia Boże; czyż one mniej znaczą niż konie albo owce, albowiem to jest przeciwne naturze?”

8 I znowu przemówił jeden: „Jeśli przyjdzie do nas ktoś, kto spożywa mięso i pije mocne napoje, czy mamy go przyjąć?” I rzekł mu Jezus: „Każcie tym pozostać na podwórzu, aż się oczyszczą od dużego zła; ale dopóki tego nie zrozumieją i nie okażą żalu, nie są zdolni wejść w większe misteria.

9 A inni zapytali Go, mówiąc: „Kiedy chcesz, aby przyjęli chrzest?” A Jezus odpowiedział: „Po następnych siedniu latach lub jeśli znają naukę i nauczyli się czynić dobro, i własnymi rękami pracować i uzyskali siłę, przez którą mogą żyć, i potrafią na prostej drodze iść mocnym krokiem. Wtedy powinni prosić o poświęcenie i dajcie ich badać przez anioła lub prezbitera zboru i zobaczą, czy są oni godni i niechaj dziękują i modlą się i zanurzą ich w oczyszczającej wodzie, aby wznieśli się do nowego życia i wyznawali Boga jako swego Ojca-Matkę i chwalą, aby prze­strzegali Święte Prawo, i stali z dala od złego tego świata”.

10 I znowu inny zapytał Go: „Mistrzu, a o jakim czasie mają otrzymać namaszczenie?” A Jezus odpowiedział: „Jeśli osiągną wiek dojrzałości i odkryli w sobie siedem różnych darów Ducha, wtedy anioł powinien za nich się modlić i dziękować i opieczętować pieczęcią umocnienia. Dobrze będzie, jeśli w każdym stopniu siedem lat próbie poddani będą. Jednakże każdy powinien otrzymać je według swego wzrostu w miłości i w mądrości Bożej”.

Rozdział XCII

Porządek Królestwa Bożego (Część II)

1 A inny zapytał Go, mówiąc: „Mistrzu, czy chcesz, aby między nami zawierane były małżeństwa jak między narodami Ziemi?” A Jezus odpowiadając, rzekł: „U niektórych jest zwyczaj, że jedna niewiasta pobiera się z kilku mężczyznami, którzy do niej mówią: Bądź naszą żoną i zabierz naszą skazę. Między innymi jest znowu zwyczaj, że jeden mężczyzna żeni się z kilku niewiastami, które doń mówią: Bądź naszym mężem i usuń naszą skazę; gdyż te, które kochają, czują, że jest skazą nie być kochanymi:

2 Wam jednakowoż; moi uczniowie, pragnę wskazać zasadę doskonalszą; a tą jest, że małżeństwo między mężczyzną i niewiastą winno być złączeniem w prawdziwej miłości i przychylności i pełnej wolności i to tak długo, jak długo trwa miłość i życie. Patrzcie, aby oboje byli w pełni zdrowia, miłując się prawdziwie, żyjąc w czysto- ści, nie zaś dla światowych korzyści, i potem powinni wobec świadków przysiąc sobie wierność.

3 Potem, gdy nadejdzie czas, każcie aniołowi albo prez- biterowi modlić się i dziękować i związać szkarłatnoczerwonym sznurem, jeśli chcecie, i koronować ich i oprowadzać trzykrotnie wokół ołtarza. i każcie im jeść z jednego chleba i pić z jednego kubka. Potem gdy trzyma ich ręce, powinien tak mówić: Bądźcie dwoje w jednym, niech błogosławione będzie to święte połączenie. Co Bóg złączył, nikt nie powinien rozłączać tak długo, jak życie i miłość trwają.

4 Jeżeli zrodzą dzieci, niech chowają je z rozwagą i rozsąd- kiem, zgodnie z przeznaczeniem. Tym zaś, którzy pragną doskona- łości i ta jest im dana, powiadam: niechaj będą jako aniołowie Boży w niebiesiech, którzy ani się nie pobierają, ani się żenią, ani nie mają dzieci, ani nie troszczą się o dzień jutrzejszy, lecz są wolni od wszelkich więzów, tak jak Ja, i utrzymują Moc Bożą w sobie i pomnażają ją dla swego urzędu i dla sztuki leczenia, tak jak Ja to uczyniłem. Jednak większość nie zrozumie tych słów, tylko ci, którym jest dane.

5 I zapytał Go jeden, mówiąc: „Mistrzu, w jaki sposób mamy składać Świętą Ofiarę?” A Jezus odpowiadając, rzekł: „Ofiarą, którą Bóg potajemnie kocha, jest czyste serce. Jednak na pamiątkę i dla nabożeństwa ofiarujcie niekwaszony chleb, wino zmieszane z wodą, olej i kadzidło. Jeśli zbierzecie się w jednym miejscu, aby złożyć Świętą Ofiarę, i palić lampy, uważajcie, aby ten który składa Ofiarę, anioł zboru czy prezbiter, miał czyste ręce i serce i niech weźmie z ofiarowanych darów - niekwaszony chleb, rozwodnione wino i kadzidło.

6 I niech dziękuje za wszystko i błogosławi i wzywa Oj­ca-Matkę w niebiesiech, aby zesłał swego Ducha Świętego, aby zszedł na nie i uczynił z nich Ciało i Krew Wieczystego, które ciągle są łamane i przelewane za wszystkich.

7 I niech podniesie je ku niebu i modli się za wszystkich, za tych, którzy wyprzedzili, za tych, którzy żyją i za tych, którzy przyjdą. Tak jak uczyłem was, módlcie się i wy i niech przełamie chleb i kawałek niech włoży do kubka i potem niech błogosławi święty związek, a potem niech rozdzieli je wiernym i przy tym niech w ten sposób mówi: To jest Ciało Chrystusa, Substancja Boga. To jest Krew Chrystusa, Życie Boga (ciągle łamane i przelewane za was i za wszystkich) do żywota wiecznego. I tak jak widzieliście, jak Ja robiłem, czyńcie również w duchu miłości; albowiem Słowa te, które do was mówię, są Duchem i Żywotem”.

Rozdział XCIII

Porządek Królestwa Bożego (Część III)

1 A inny przemówił: „Mistrzu, jeśli ktoś popełnił grzech, czy może człowiek odpuścić jego grzech, czy nie?” A Jezus powiedział: „Bóg odpuszcza wszystkie grzechy tym, którzy żałują za nie: jednakże to, co zasieliście, będziecie zbierać. Ani Bóg, ani człowiek nie może, tym którzy nie żałują i nie porzuca ją swych grzechów, odpuścić grzechów, tak samo jak nie może powstrzymać grzechów, tych którzy je porzucają. Jednakże jeśli ktoś jest w Duchu i jasno widzi, że ktoś żałuje swoich grzechów i je porzuca, ten może zaprawdę żałującemu grzesznikowi rzec: Odpuszczone są ci grzechy twoje; albowiem wszystkie grzechy będą odpuszczone przez skru­chę i pokutę, a ci, którzy się ich wyrzekaj ą, będą od nich uwolnieni, ci zaś, którzy pozostawać będą w grzechach, pozostaną z nimi związani.

2 Jednakże owoce grzechu muszą przez jakiś czas trwać, jak bowiem posieliście, tak będziecie żgli. Bóg nie da się z Siebie

naśmiewać, a kto sieje w ciele, zbierać będzie zniszczenie, ale ci, którzy sieją w duchu, żąć będą żywot wieczny. Jeśli zaś ktoś porzuci grzechy swe i wyzna je, winien prezbiter mu w ten sposób powiedzieć: Niech Bóg ci przebaczy twoje grzechy i niech cię prowadzi do żywota wiecznego. Wszystkie grzechy przeciw Bogu odpuszcza Bóg, a wszystkie grzechy przeciwko ludziom odpuszczą ludzie”.

3 A inny zapytał Go, mówiąc: „Jeśli ktoś z nas będzie chory, czy będziemy mieli siłę, aby go uzdrowić?” A Jezus odpowiedział: „Siła ta pochodzi z doskonałej czystości i z wiary. Kto z Boga się narodził, zatrzymuje swe nasienie w sobie.

4 Jeśli jednak kilku z was zachoruje, poślijcie po prezbitera, aby ich namaścił oliwą w imieniu Pana, a modlitwa wiary, wypływ mocy podniesie ich głosem dziękczynienia, jeśli nie uciska ich grzech z tego życia lub minionego”.

5 A inny zapytał Go, mówiąc: „Mistrzu, jak ma być uporząd­kowany święty zbór i kto ma w nim panować?” Odpowiedział Jezus: „Gdy uczniowie moi zbiorą się w moim imieniu, niech wybiorą spośród siebie wiernych i wierzących mężów i niewiast, którzy czasowo będą przewodnikami i doradcami, którzy trosz­czyć się będą o potrzeby biednych i o tych, którzy nie mogą pracować i niech ci dbają o porządek dóbr Kościoła i pomagają przy ofiarach i niech oni wraz z pomocnikami będą waszymi diakonami.

6 A jeśli dali dowody swej służby, należy wybierać spośród nich takich, którzy posiadają duchowe zdolności kierowania bądź przepowiadania czy wygłaszania kazań, nauczania czy też leczenia, na nich należy budować trzodę, wnosić ofiary i świętować misteria boskie i niech ci będą waszymi prezbiterami i ich pomocnikami.

7 A z tych, którzy na swym stanowisku dobrze służyli, ma być wybrany jeden, który wydaje sig najbardziej godny i niech stoi nad wszystkimi i on ma być waszym aniołem. Anioł zaś powinien wyznaczyć diakonów i poświęcić prezbiterów i namaścić oraz ręce na nich położyć i dmuchnąć, aby Duch Święty na nich spłynął dla służby, do której są powołani. Anioła zaś powinien namaścić i poświęcić ktoś z wyższego kierownictwa, jeden z najwyższej Rady.

8 Tak jak posłałem apostołów i proroków, posyłam również ewangelistów i pasterzy - czterdzieści osiem kolumn tabernakulum - abym przez kierownictwo czterech zbudował i udoskonalił swój zbór, a ci powinni zasiadać w świętym zgromadzeniu w Jerozoli­mie, każdy ze swym pomocnikiem i diakonem, a im wszystkie rozproszone zgromadzenia powinny składać sprawozdania o wszystkich sprawach dla utrzymania zboru. I tak jak przychodzi światło, powinni oni panować w moim świętym zborze i prowadzić i wznosić i nauczać. Powinni otrzymywać światło od wszystkich i wszystkim winni dawać więcej światła.

9 I nie zapomnijcie w waszych modlitwach i wezwaniach, prośbach i dziękczynieniach ofiarować kadzidło, tak jak jest napisane u ostatniego proroka: Od wschodu słońca aż do jego zachodu ma być w moim imieniu na wszystkich miejscach jako czysta ofiara palone kadzidło; albowiem imię moje ma być wielkie między poganami.

10 Zaprawdę powiadam wam, kadzidło jest przypomnieniem przyczynnej modlitwy świętych w ukryciu, które nie mogą być wypowiadane”.

Rozdział XCIV

Porządek w Królestwie Bożym (Część IV)

1 I inny pytając, rzekł: „Mistrzu, jak życzysz Sobie, abyśmy grzebali naszych zmarłych?” Jezus odpowiedział: „Szukajcie rady diakonów w tej sprawie; bo to dotyczy wyłącznie ciała. Zaprawdę powiadam wami nie ma śmierci dla tych, którzy wierzą w żywot przyszły. To co uważacie za śmierć, jest bramą do żywota, a grób

jest furtką do zmartwychwstania dla tych, którzy wierzą i słuchają. Nie smućcie się i nie płaczcie po tych, którzy was opuścili, lecz radujcie się raczej ich wejściem do żywota.

2 Tak jak wszystkie stworzenia przychodzą z niewidzialnego na ten świat, tak potem wracają do niewidzialnego i będą tak wracali aż staną się całkowicie oczyszczeni. Oddajcie ciała tych, którzy odeszli, elementom, a Ojciec-Matka, który odnawia wszyst­ko, poleci aniołom zająć się nimi i niech prezbiterzy modlą się, aby ich ciała mogły w spokoju spoczywać, a ich dusze obudziły się do radosnego zmartwychwstania.

3 Jest bowiem zmartwychwstanie z ciała i zmartwychwstanie w ciele. Jak życie wychodzi z ciała, tak samo to życie wstępuje w ciało. Módlcie się za tych, którzy już odeszli i za tych, którzy jeszcze żyją i za tych, którzy przyjdą; wszyscy bowiem tworzą rodzinę w Bogu. W Bogu żyją, poruszają się i mają swoje istnienie.

4 Ciało, które złożycie do grobu lub które ogień spala, nie jest ciałem, które kiedyś będzie; ci bowiem, którzy przyjdą, inne otrzymają ciała, może nawet własne, a co w swoim życiu posiali, to w następnym żąć będą. Błogosławieni, którzy znosili niesprawied­liwość w tym ~ życiu; albowiem oni zaznają większej radości w przyszłym. Błogosławieni, którzy czynili sprawiedliwość w tym życiu; albowiem oni otrzymają koronę żywota”.

5 I znowu zapytał Go inny, mówiąc: „Mistrzu, według prawa Mojżesz ubierał kapłanów w piękne szaty dla ich służby w świąty­ni. Czy mamy tych, którym powierzamy święte czynności, jakich nas nauczyłeś, również tak ubierać?” A Jezus odpowiedział: „Białe płótno lniane jest prawością świętych; zaprawdę jednak przyjdzie czas, gdy Syjon będzie opuszczony; a gdy minie czas żałoby, zmartwychwstanie i włoży swe piękne szaty, tak jak jest napisane.

6 Szukajcie najpierw dróg prawości; a wszystkie te rzeczy będą wam dodane. Szukajcie we wszystkich sprawach prostoty i nie dawajcie sposobności do próżnej sławy. Starajcie się najpierw przyodziać w miłosierdzie i w szatę zbawienia i w płaszcz prawości.

7 Jaka byłaby korzyść, jeśli ich nie macie? Będziecie jak dźwięk kruszcu i dźwięk cymbałów, jeśli nie macie miłości. Szukajcie prawości, miłości i pokoju, a wszystkie rzeczy piękna będą wam dodane”.

8 A jeszcze inny zapytał Go i powiedział: „Mistrzu, ilu bogatych i potężnych wejdzie do żywota i połączy się z nami, którzy jesteśmy biedni i pogardzani? Jak mamy prowadzić dzieło Boże przez odrodzenie ludzkości?” I rzekł Jezus: „To jest również sprawa diakonów zboru łącznie ze starszymi.

9 Jednak jeśli moi uczniowie zbiorą się w wieczór sabatu lub rankiem pierwszego dnia tygodnia, niech każdy ofiaruje po groszu, i niech będzie to tylko cząstką ich majątku, jaki Bóg im dał, i połóżcie je w skrzyni dla utrzymania zboru i służby i ich pracy. Albowiem powiadam wam: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać.

10 Tak mają być dokonane wszystkie sprawy odpowiednio według porządku. A resztę uporządkuje Duch, który wychodzi od Ojca-Matki w niebiesiech. Pouczyłem was o pierwszych regułach i patrzcie, jestem z wami zawsze aż do końca wieków”.

Rozdział XCV

Wniebowstąpienie

1 I potem, gdy Chrystus ukazał się swym uczniom żywy i spędził dziewięćdziesiąt dni z nimi i pouczał ich i mówił z nimi o Królestwie Bożym i o rzeczach, które dotyczyły Królestwa Bożego i wykonał też rzeczy, które miał zrobić, poprowadził Dwunastkę z Marią Magdaleną i Józefem, swym ojcem, i Marią, matką swoją i inne święte niewiasty do Betanii na górę, która nazywa się Oliwną, którą im wskazał.

2 I gdy Go tak widzieli, jak stał wśród nich, czcili Go; jednak niektórzy wątpili. A Jezus rzekł do nich: „Oto wybrałem was spośród ludzi i dałem wam Prawo i Słowo Prawdy.

3 Ustanowiłem was światłem świata i jako miasto, które nie może być ukryte. Jednakże przyjdzie czas, gdy ciemność okryje

Ziemię, a wielka ciemność opanuje naród, i wrogowie prawdy i prawości będą panować w moim imieniu i urządzą królestwo tego świata i ujarzmią narody i skuszą wroga do bluźnierstwa, stawiając w miejsce moich nauk poglądy ludzi i w moim imieniu będą uczyć, czego nie uczyłem i przez swe tradycje zaciemnią to, czego nau­czałem.

4 Jednakże bądźcie dobrej myśli; przyjdzie bowiem czas, gdy prawda, którą oni ukryli objawi się i zaświeci światło i zniknie ciemność i prawdziwe Królestwo zostanie ustanowione, które będzie na świecie, ale nie z tego świata, a słowo prawości i miłości będzie się rozchodzić z ośrodka świętego miasta na górze Syjon, a góra która znajduje się w Egipcie, będzie uznana jako ołtarz na świadectwo Pana.

5 A teraz idę do mego i waszego Ojca-Matki, do mego i waszego Boga. Jednakże wy pozostańcie w Jerozolimie i trwajcie w modlitwie i po siedmiu dniach otrzymacie moc z wysokości i spełni się obietnica Ducha Świętego, a wy wyjdziecie z Jerozolimy do wszystkich plemion Izraela i do najdalszych części Ziemi”.

6 I gdy to powiedział, podniósł swe czyste i święte ręce i błogosławił ich. I gdy ich błogosławił, został od nich oddzielony i obłok, który jaśniał jak słońce, zabrał Go sprzed ich oczu. I podczas gdy wznosił się, niektórzy trzymali Go za nogi, inni modlili się do Niego i padli twarzą do ziemi.

7 I gdy patrzyli za Nim w niebo, zjawiło się przed nimi dwóch mężów ubranych w białe szaty, którzy rzekli: „Mężowie izraelscy, czemu stoicie, patrząc w niebo? Ten Jezus, który przed wami wstąpił do nieba, powróci na Ziemię z obłoku, tak jak widzieliście Go wstępującego do nieba.”

8 Potem wrócili się do Jerozolimy od Góry Oliwnej, która jest w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi sabatniej. I gdy wrócili, stwierdzili nieobecność Marii Magdaleny, a szukając, nie znaleźli jej. A niektórzy z uczniów mówili: „Mistrz zabrał ją ze Sobą”. I byli wszyscy z tego powodu zdziwieni i zamyśleni w sobie.

9 A był to środek lata, gdy Jezus odszedł do nieba i nie osiągnął jeszcze pięćdziesięciu lat; konieczne bowiem było, aby siedem razy siedem lat dokonało się w Jego życiu.

10 Aby stał się doskonały przez wycierpienie wszelkich do­świadczeń i stał się przykładem dla wszystkich, dla dzieci jak i rodziców, dla żonatych i wolnych, młodych i starych, dla wszystkich czasów i we wszystkich sytuacjach ziemskiego życia.

Rozdział XCVI

Wylanie Ducha Świętego

1 I gdy uczniowie po zejściu z góry zebrali się w górnym pomieszczeniu, wszyscy zjednoczyli się dla wspólnej modlitwy i ofiary błagalnej, a liczba ich wynosiła około sto dwadzieścia.

2 I wstał tego dnia Jakub i rzekł: „Mężowie i bracia, wiecie o tym, jak Pan, zanim nas opuścił, wybrał Piotra, aby przewodził nam i czuwał w Jego imieniu; a jeśli zajdzie potrzeba, jeden spośród tych, którzy razem z nami byli i świadkami Jego zmartwych­wstania, wybrany został i zajął jego miejsce.

3 I wybrali oni dwóch: Barabasza i Mateusza., i modlili się i mówili: „O Boże, który znasz serca wszystkich ludzi, wskaż nam, którego z tych dwóch wybrałeś, aby brał udział w apostolstwie, z którego wywyższyłeś Swego sługę, Piotra, aby był naszym przewodnikiem” .

4 I oddali swoje głosy i padł los na Mateusza, i Dwunastu przyjęło go, i stał się apostołem.

5 Potem Jan i Jakub zwolnili Piotra ze swego grona przez położenie rąk, aby stał się ich przewodnikiem w imieniu Pana, i rzekli: „Bracie, bądź jak obrobiony kamień o sześciu powierzch­niach, ty; Piotrze, jesteś Petra, która nosi świadectwo prawdy na każdej stronie”.

6 I apostołowie otrzymali laski, aby kierować ich krokami na drodze prawdy, i korony sławy jednocześnie, a prorocy płonące lampy, aby rzucać światło na drogę, i naczynia kadzidlane;

a ewangeliści - księgę i święte prawa, aby przypominać ludowi pierwsze podstawowe tezy, a pasterze otrzymali kielich i talerz, aby karmić i odżywiać trzodę.

7 Jednakże nikt nie otrzymał czegoś, czego nie otrzymaliby i inni; gdyż wszyscy stanowili stan duchowny pod przewodem Chrystusa jako swego Mistrza i najwyższego kapłana w świątyni Bożej; a diakoni otrzymali kosze, aby mogli tam włożyć wszystkie przedmioty potrzebne dla Świętej Ofiary. A liczba ich wynosiła 120, i przewodził im Piotr.

8 I kiedy wypełnił się trzeci dzień, wszyscy byli jednomyślnie w tym samym miejscu, i gdy modlili się, dał się słyszeć dźwięk z nieba jakby szum potężnego wiatru i pomieszczenie, w którym byli zgromadzeni, zostało wstrząśnięte i wypełnił cały dom.

9 I ukazały się im rozdzielone języki jak ogniste płomienie i unosiły się nad głową każdego z nich. I wszyscy byli napełnieni Duchem Świętym i poczęli mówić różnymi językami, tak jak Duch im dawał wymawiać. Wtedy wstał Piotr i począł głosić Prawo Chrystusa tłumom ludu ze wszystkich krajów i języków, które zgromadziły się według podań o tym, co słyszano i widziano, i każdy słyszał słowo w swym własnym języku, z którym się narodził.

10 A spośród tych, którzy się przysłuchiwali, było zgromadzo­nych w tym dniu trzy tysiące dusz w zborze i otrzymali oni Święte Prawo, żałowali swych grzechów i zostali ochrzczeni i wiedli swe życie w apostolskim braterstwie, w ofierze i w modlitwach ustawicznych.

11 A ci, którzy wierzyli, opuścili cały swój majątek i mieli wszystko wspólne i żyli razem w tymże miejscu i okazywali miłość i dobroć Bożą swym braciom i siostrom i wszystkim stworzeniom i pracowali własnymi rękami dla wspólnego dobra.

12 I z tych powołano dwunastu, aby byli prorokami i dwunastu ewangelistów i dwunastu pasterzy i ich pomocników i diakonów tej wspólnoty i było ich razem stu dwudziestu. I tak powstało tabernakulum Dawida wypełnione żywymi ludźmi pełnymi do­broci, jak wskazał im ich Mistrz.

13 A zborowi w Jerozolimie jako przewodnik i anioł dany był Jakub,37 brat Pana, i do tego dwudziestu czterech duchownych w poczwórnym urzędzie i także diakoni i ich pomocnicy.

A po sześciu dniach zeszło się wiele osób, i przyszło sześć tysięcy mężów i niewiast, którzy otrzymali Święte Prawo Miłości i przyjęli oni Słowo z radością.

14 I gdy w Dniu Pana, po tym gdy minął sabat, zebrali się i składali Świętą Ofiarę, zabrakło Marii i Józefa, rodziców Jezusa. Szukali ich, ale ich nie znaleźli.

15 I niektórzy spośród nich mówili: „Z pewnością zabrał ich Pan, tak jak Magdalenę”. I przepełniła ich bojaźń i śpiewali chwałę Bogu.

16 I zszedł Duch Boży na apostołów i proroków między nimi, a przypominając sobie, czego ich Pan uczył, wyznawali i chwalili Boga jednogłośnie i mówili:

17 „Wierzymy w Jednego Boga: Wiecznego, Tajne Źródło, Wieczystego Ojca-Matkę, od którego wszystko pochodzi, widzial­ne i niewidzialne. Wszystko we wszystkim przez wszystko i wokół wszystkiego. święta Dwójca, w której wszystko istnieje, co było, jest i będzie.

18 Wierzymy w Jednego Pana, naszą Panią, doskonałego święte­go Chrystusa: Bóg z Boga, Światło ze Światła zrodzone. Nasz Pan, Ojciec, Oblubieniec i Syn. Nasza Pani, Matka, Oblubienica i Córka. Podwójna Trójjedność. Trzy postacie w jednym, niepo­dzielnym istnieniu. że Bóg objawia się jako Ojciec, Oblubieniec i Syn i że każda dusza stanie się doskonała jako Matka, Oblu­bienica. i Córka Boga.

19 A to przez wstąpienie duszy w Ducha i zejście Ducha w duszę. Duch przychodzi z nieba i staje się ciałem przez wieczną, błogosławioną Pannę, w Jezusie-Marii i każdym Chrystusie Boga, i narodził się, nauczał drogi żywota, i cierpiał pod panami świata i został ukrzyżowany i pogrzebiony i zstąpił do piekieł. I zmart­wychwstanie i wstąpi do wspaniałości, skąd wszystkim dawać będzie Światło i Życie.

20 Wierzymy w siedmiokrotnego Ducha Boga, Dawcę Życia, który pochodzi ze Świętej Dwójcy, który przechodzi przez Jezusa-Marię i wszystkich, którzy są wierni wewnętrznemu świa­tłu; który mieszka w zborze, w Izraelu, wybrany przez Boga; który ustawicznie przychodzi na świat i oświetla każdą duszę, która szuka; który daje Prawo, które sądzi żywych i umarłych; który przemawia przez proroków wszystkich czasów i krajów.

21 Wierzymy w świętą, powszechną i zwiastowaną Społeczność: Świadka wszelkiej prawdy, Dawczynię i Utrzymującą prawdę. Zrodzoną z Ducha i Ognia Boga; żywioną wodami, nasionami i owocami ziemi. Przez Ducha Życia, ich dwanaście ksiąg i sa­kramenty, ich święte Słowa i czyny wybrańców złączona - i mis­tyczne połączenie i godzi ludzkość z Bogiem, co nas uczyni udziałowcami Boskiego Życia i Istoty, świadcząc o tym świętymi symbolami.

22 I oczekujemy powrotu wszystkoobejmującego Chrystusa i Królestwa Bożego, w którym mieszka Sprawiedliwość. I Święte Miasto, które ma dwanaście bram. W nim znajduje się świątynia i ołtarz Boga. Skąd trzy Zakony w poczwórnym urzędzie wy­chodzą, aby nauczać całej prawdy i składać codzienną Ofiarę Dziękczynienia.

23 I tak wewnątrz jak i na zewnątrz. W wielkim i małym. W górze i na dole, jak w niebie tak i na Ziemi. Wierzymy w oczyszczenie duszy przez wiele narodzin i doświadczeń, w zmar­twychwstanie umarłych, w życie wieczne wszystkich sprawiedliwych, w wieczność i spokój w Bogu na zawsze. - Amen”.

24 I gdy wznosiły się dymy kadzidła, dało się słyszeć dzwonienie wielu dzwonów i mnóstwo zastępów niebieskich wysławiało Boga i mówiło:

25 „Sława, chwała i dziękczynienie niech będzie Bogu, Ojcu, Oblubieńcowi i Synowi w jedności z Matką, Oblubienicą i Córką, z którego wychodzi Duch Wieczny, przez którego wszystkie istoty zostały stworzone. Od wieczności, teraz i do wieczności. Amen - Alleluja, Alleluja, Alleluja.

2b I jeśli ktokolwiek ujmie coś ze słów tej Ewangelii albo doda, albo jak pod korcem ukryje ich światło, światło, które nas, dwunastu świadków wybranych przez Boga dla oświecenia świata, do jego zbawienia, przez Ducha Świętego nam dane: Niech będzie Anathema Maranatha, aż do pojawienia się Chrystusa Jezu­sa-Marii, naszego Zbawiciela ze wszystkimi Świętymi. Amen”.

Przypis nr 1

przypis nr 2



Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Apokryfy Biblijne, Ewangelia Pseudo-Mateusza, Ewangelia Pseudo-Mateusza (PsMt)
Apokryfy Biblijne, Ew. Tomasza, Ewangelia Tomasza
Apokryfy Biblijne, Ew. Piotra, Ewangelia Piotra
Apokryfy Biblijne, Księga o narodzeniu Zbawiciela, Księga o narodzeniu Zbawiciela, i o Maryi, i o po
Apokryfy Biblijne, Księga o narodzeniu świętej Maryi
Apokryfy Biblijne, Papirus Oxyrhynchos 655, Papirus Oxyrhynchos 655
Apokryfy Biblijne, Zstąpienie Jezusa do otchłani - grec, Zstąpienie Jezusa do otchłani
Apokryfy Biblijne, Papirus Oxyrhynchos 654, Papirus Oxyrhynchos 654
Apokryfy NT - Ewangelia Filipa, Ewangelia Filipa (EwF) (fragmenty)
Apokryfy Biblijne, Papirus Oxyrhynchos 1, Papirus Oxyrhynchos 1
Apokryfy Biblijne, Papirus Oxyrhynchos 840, Papirus Oxyrhynchos 840
Apokryfy Biblijne, Logion Freera, Logion Freera
Apokryfy Biblijne, Zstąpienie Jezusa do otchłani - łac B, Zstąpienie Jezusa do otchłani
Konkurs biblijy Ewangelia św Mateusza
Apokryfy Nowego Testamentu, Ewangelia według Tomasza, Ewangelia według Tomasza
Apokryfy - Ewangelia wg Tomasza, Ewangelia Filipa (EwF) (fragmenty)

więcej podobnych podstron